PlusDocumentaire

The Vanishing at the Cecil Hotel: een opgeklopt spook­verhaal

Episode 1 of Crime Scene: The Vanishing at the Cecil Hotel.  Beeld Netflix
Episode 1 of Crime Scene: The Vanishing at the Cecil Hotel.Beeld Netflix

Het zevenhonderd kamers tellende Cecil Hotel in downtown Los Angeles werd in 1924 gebouwd en was destijds een toonbeeld van luxe. Een paar jaar later begon echter de crisis en raakten de buurt en het hotel in verval; het Cecil werd een opvangplek voor werklozen en daklozen, die voor een geringe maandhuur soms decennia de kamers bevolkten. Door drugs, moorden en zelfmoorden kreeg het hotel al net zo’n slechte naam als de buurt, Skid Row, zeker toen de ­beruchte seriemoordenaar ­Richard Ramirez, alias de Night ­Stalker, er in alle anonimiteit kon ­onderduiken.

Dierentuin

Begin deze eeuw bereikte de gentrificatie ook downtown LA en kreeg het Cecil Hotel een opfrisbeurt. Zo goed en kwaad als het kon, want de vaste bewoners die het hotel zo’n slechte ­reputatie hadden bezorgd, waren om juridische redenen niet te verdrijven. Dus werd het hotel op­gesplitst en kreeg het leegstaande deel een ­nieuwe naam, Stay on Main. Een ­typisch backpackershotel, dat een nieuw jong publiek trok, onder wie de ­Canadees-Chinese Elisa Lam. Het was haar verdwijning, in 2013, die het imago van het Cecil Hotel ­opnieuw een flinke deuk bezorgde.

Over dit beruchte hotel is sinds kort op Netflix een vierdelige documentaire te zien van Joe Berlinger, die eerder onder meer documentaires over seriemoordenaar Ted Bundy maakte. In Crime Scene: The Vanishing at the Cecil Hotel wordt de ­sensationele reputatie van het hotel nog eens flink aangedikt. Ook door Amy Price, die van 2007 tot 2017 de manager was van het hotel. “Het was mijn koninkrijk, maar ik noemde het ook wel een dierentuin. Al na een paar dagen werd ik geconfronteerd met mijn eerste dode hotelgast.”

In de tien jaar dat ze er werkte, ­waren er zeker tachtig doden te ­betreuren door zelfmoord, moord of een overdosis. Een van die slacht­offers was de 21-­jarige Lam, die eind januari 2013 incheckte en na een paar dagen spoorloos verdween. Ze had haar laptop, kleren en portemonnee op haar kamer achtergelaten en uit beelden van bewakingscamera’s viel op te maken dat ze het hotel nooit had verlaten. De laatste beelden van Elisa Lam kwamen van een bewakingscamera in een lift en op deze vier minuten durende video vertoont ze nogal eigen­aardig gedrag, dat ­paniekerig overkomt.

Toen de LAPD ­besloot de beelden vrij te geven, ­leidde dat tot wilde ­speculaties op ­internet. Er zou geknoeid zijn met de beelden, som­migen meenden de voet van een ­achtervolger te zien en weer anderen ­zagen aanwijzingen voor geestverschijningen.

Amateurdetectives

Ook toen Elisa Lam uiteindelijk werd gevonden – de toedracht wordt aan het eind van het tweede deel uit de doeken gedaan – hielden de bizarre complottheorieën niet op: het hotel werd overspoeld door amateur­detectives die, gedreven door een mix van speurzin en sensatie, de ­laatste gangen van Elisa nagingen.

De vierdelige documentaire toont de sensatiezucht van deze web­speurders, die gretig bewijslast ­betwijfelen om hun bizarre theorieën overeind te houden. Berlinger gaat door zijn hijgerige toontje en de opgeklopte reconstructies zelf ook niet vrijuit; uiteindelijk is het tragische lot van Elisa Lam slechts een aan­leiding voor een opgeklopt spook­verhaal. 

The Vanishing at the Cecil Hotel

Regie Joe Berlinger
Te zien op Netflix, vier delen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden