PlusRecensie

The Smile, met Thom Yorke en Jonny Greenwood van Radiohead, verkent de uiterste grenzen van de rock

De zanger en de gitarist van Radiohead plus een jazzdrummer, dat is The Smile. In Paradiso maakte de nieuwe Britse groep een overtuigend Nederlands podiumdebuut.

Peter van Brummelen
Net als bij Radiohead zoekt Thom Yorke bij het optreden van The Smile nooit rechtstreeks het contact met het publiek.  Beeld  Bibian Bingen
Net als bij Radiohead zoekt Thom Yorke bij het optreden van The Smile nooit rechtstreeks het contact met het publiek.Beeld Bibian Bingen

Tijdens een rustig moment, zo ergens op driekwart van het concert, brult een lolbroek achter uit de zaal om Creep. Of de mannen op het podium het verzoek horen, is niet helemaal duidelijk. Maar in de zaal wordt er hard om gelachen.

Creep was in 1992 de eerste single van de latere topgroep Radiohead. Het was een hit toen, maar de band speelt het nummer al heel lang niet meer. Begrijpelijk, want als tamelijk gewoon popliedje staat het zo ongeveer haaks op alles wat het zo experimentele Radiohead erna zou maken.

En dat The Smile Creep zou spelen is al helemaal ondenkbaar, ook bestaat het trio voor twee derde uit leden van Radiohead. Het zijn ook nog eens de belangrijkste leden ervan: zanger Thom Yorke en gitarist Jonny Greenwood. De derde man in The Smile is Tom Skinner, drummer van de jazzgroep Sons of Kemet.

Nevenproject

The Smile is als nevenproject van Radiohead ontstaan tijdens de eerste Britse lockdown. Nu is de groep aan het toeren. Voorlopig vooral in clubs, later volgen de festivals. Rond het concert in Paradiso hangt een opwinding of Radiohead er zelf optreedt.

Misschien is The Smile op het moment wel de betere optie van de twee. Het vooralsnog alleen digitaal uitgebrachte debuutalbum van de groep, A Light for Attracting Attention, mag een beetje een twijfelgeval zijn, live overtuigt het trio in Paradiso al binnen enkele nummers.

Natuurlijk doet de muziek van The Smile denken aan die van Radiohead. Dat krijg je met een zanger als Thom Yorke, die een van de meest herkenbare stemmen in de huidige rockmuziek heeft (effe oneerbiedig: nogal huilerig). Maar hij en Greenwood lijken in Paradiso nog net iets gretiger de uiterste grenzen van de rockmuziek te verkennen dan ze in Radiohead al deden.

Die triobezetting leent zich daar goed voor. Yorke en Greenwood wisselen voortdurend van instrument (ze spelen beiden gitaar, bas en toetsen). Tom Skinner kruipt af en toe ook achter een keyboard, maar speelt toch vooral drums. En hij hoeft zich als jazzdrummer niet te vervelen in The Smile; er wordt nogal eens gespeeld in binnen de rockmuziek ongebruikelijke maatsoorten.

Dwars en funky

Regelrecht swingen doet The Smile niet, maar de muziek klinkt op een lekker dwarse manier soms behoorlijk funky. En af en toe speelt Greenwood van die repeterende gitaarpatroontjes zoals we die kennen uit West-Afrikaanse muziek. De muziek kan ook bombastisch en complex klinken als de progrock uit de jaren zeventig, maar You will never work in television again (geweldige titel) is dan weer pure punk.

Net als bij Radiohead zoekt Thom Yorke bij het optreden van The Smile nooit rechtstreeks het contact met het publiek. Het blijft bij een af en toe gemompeld ‘thank you’. Maar bij de toegiften blijkt hij wel degelijk te kunnen praten en brandt hij los in een rant tegen Boris Johnson.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden