PlusRecensie

The Rolling Stones in Amsterdam: ook na zestig jaar nog springlevend

The Rolling Stones speelden donderdagavond hun eerste Nederlandse concert zonder de overleden drummer Charlie Watts. Toch toonden Mick Jagger & co dat er nog altijd leven in de band zit. Én humor: ‘Zijn er vanavond ook boeren hier?’

Stefan Raatgever
Zanger Mick Jagger en gitarist Keith Richards tijdens het concert van The Rolling Stones in de Johan Cruijff ArenA.  Beeld ANP /  ANP
Zanger Mick Jagger en gitarist Keith Richards tijdens het concert van The Rolling Stones in de Johan Cruijff ArenA.Beeld ANP / ANP

Ze overleefden talloze nieuwe stijlen, trends en schijnbaar eeuwig veranderde modestromingen. En toch hebben de Rolling Stones met de tournee die hun zestigjarig jubileum luister bijzet nu het tijdperk betreden waarin generatiegenoten het optreden liever overlaten aan avatars. Maar in tegenstelling tot de digitale Agnetha, Björn, Benny en Anni-Frid, is Mick Jagger nog steeds in volle actie, als rockicoon van vlees en bloed. Een topfitte frontman, opgebouwd uit bloed, zweet, tranen en een flinke stapel dollars.

Want of het rock-‘n-rollcircus van de Stones – het eerste miljardenbedrijf van de rock – onderweg zou blijven na het overlijden van drummer Charlie Watts, was eigenlijk geen echte vraag. Pas als Keith Richards of Jagger zelf zou wegvallen lijkt die schijnbaar ontembare zucht naar Satisfaction verstomd.

Neemt niet weg dat Jagger uitgebreid en gemeend stilstond bij de eerste tournee zonder Watts. Na een compilatie van filmbeelden droeg hij de show van deze avond aan de overleden drummer op. ‘We missen hem,’ zei hij erbij.

Show vol traditie

Daarna was het business as usual bij de Rolling Stones, die met Steve Jordan achter de drums aanzienlijk aan slagkracht hebben gewonnen. De band speelt de laatste decennia elk concert grofweg dezelfde setlijst. Alleen Brown Sugar is verdwenen. De band wil niet dat de rauwe tekst over de gruwelen van de slavernij verkeerd wordt begrepen en neemt liever geen risico op imagoschade.

De keuze voor de functie van jukebox die voor elk ingeworpen kwartje een evergreen uitspuwt is begrijpelijk. Je zou als fan maar voor het eerst van je leven de som hebben neergeteld die de band vraagt (het duurste kaartje in de Arena kostte een astronomische 394 euro), en dan uitgerekend het concert meemaken waar Satisfaction of Sympathy for the Devil ontbreekt.

Ook al bijna traditie: de verbazing over de ongekende prestatie van Jagger als middelpunt van de megaproductie. Zie hem in zijn door de windmachine wapperende overhemd met daaronder zijn strakke zwarte truitje – de navel af en toe zichtbaar – de menigte dirigeren tijdens You Can’t Always Get What You Want en je ziet door de wimpers van je ogen nog steeds die viriele twintiger die de rock-‘n-roll in de sixties vrijwel eigenhandig herschiep. Jagger (bijna 79) was er een jaar tussenuit vanwege een operatie waarbij hij een nieuwe hartklep kreeg, maar heeft getuige zijn podiumsprints nog altijd de longen van een atleet.

Ook vocaal heeft hij nog meer dan voldoende kracht om tot de achterste rijen van het stadion te reiken. Daarbij bleek hij bovendien op de hoogte van het lokale nieuws. In het Nederlands: ‘Zijn hier nog boeren vanavond?’ Hij hoopte toch van niet, want anders had hij straks moeite om weg te komen.

Rockmuseum

Muzikaal wordt de Rolling Stones een steeds minder gitaargedreven band. De inbreng van Richards is inmiddels zo gering dat Ron Wood niet langer alle gemiste akkoorden kan dichtspelen. Als de twee elkaar wel volledig vonden, zoals op een vurig Paint it Black, bleek hun samenspel nog steeds meeslepend. En in combinatie met Jaggers smachtende zang werd de Arena zelfs heel even opgetild.

Als je na zo’n magisch moment het primitieve riff van Start Me Up nog steeds kunt laten klinken als het startschot van een energieke finale, dan ben je meer dan een reizend rockmuseum. Ook zo’n fraai bewijs: het monumentale Gimme Shelter waarvan de tekst uit 1969 in een tijd waarin oorlog inderdaad ‘just a shot away’ was, de actualiteit weer in het hart raakt.

De Rolling Stones zijn ook na zestig jaar van tumult, tegenslag en topsport nog steeds een band waar leven in zit. Je moet er alleen op elke stop van hun fascinerende route een klein beetje beter naar zoeken.

Tip Het Parool via WhatsApp

Heeft u een tip of opmerking voor de redactie? Stuur een bericht naar onze tiplijn.

Luister onze wekelijkse podcast Amsterdam wereldstad:

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden