PlusFilmrecensie

The Midnight Sky: een fantasieloze post-apocalyptische vertelling

The Midnight Sky (2020).Beeld Philippe Antonello/NETFLIX

In The Midnight Sky, de dure verfilming van het boek Good Morning, Midnight van Lily Brooks-Dalton, ligt een tot nadenken stemmend verhaal verborgen over het ­belang van relaties in een hopeloze situatie. Maar door

de ongebalanceerde vertelling komt dit niet helemaal tot zijn recht. De zevende film van George Clooney is een ­fantasieloos uitstapje naar de post-apocalyptische toekomst.

Door een onbenoemde catastrofe, simpelweg ‘de ­gebeurtenis’ genoemd, is de mensheid in 2049 bijna ­weggevaagd. Het handjevol overlevenden evacueert per ruimteschip – op één man na: de geniale, terminaal zieke professor Augustine (een bebaarde Clooney). Hij blijft achter om contact te zoeken met de bemanning van ­Aether, die op het punt staat om, na een onderzoeksreis naar een bewoonbare planeet diep in het heelal, nietsvermoedend naar een giftige aarde terug te keren.

Een man alleen op aarde, die zijn leven heeft gewijd aan het vinden van bewoonbare planeten, maar nu eenzaam op aarde zal sterven. Een bemanning in een (letterlijk en symbolisch) verlaten heelal, wanhopig om de aarde te ­bereiken, maar daar niemand zal aantreffen. De stille, ­ijsblauwe openingsshots van een verlaten Noordpool doen misschien denken dat de film deze eenzaamheid zal onderzoeken, maar de existentiële introspectie wordt in de weg gestaan door het heen en weer schieten tussen aarde, ruimte en verleden.

Toekomstfilms gaan vooral over de tegenwoordige tijd: hoe men de wereld ziet eindigen, zegt iets over de angsten die nu spelen. Wat dat betreft mist The Midnight Sky een vleugje creativiteit. We hadden beter voor de planeet moeten zorgen, klinkt het alleen. Ook de uitwerking van het toekomstbeeld is braaf: de mensheid is in dertig jaar zo ver gekomen dat ze moeiteloos lichtjaren de ruimte in vliegt, maar de ontwikkeling van zaken als kleding, voedsel en voertuigen lijkt te zijn stilgestaan.

De film gaat er stilletjes vanuit dat we automatisch om het handjevol personages geven. De personen zijn van ­karaktereigenschappen ontdaan en omgetoverd tot vehikels voor flashy actiescènes. De eenzaamheid van Augustine wordt nooit invoelbaar en zelfs het besef dat de aarde uiteindelijk onbewoonbaar is, heeft weinig impact.

Clooney beeldt het einde van de mensheid op aarde af. Deze voorstelbare catastrofe, ondervonden door een geïsoleerde, zieke man, zou tot ontroering moeten leiden – het ­moment van release zou hierbij alleen maar moeten helpen – maar heeft niet meer dan een schouderophalen tot gevolg. Zelfs de goedkope plottwist aan het eind, die een beetje oplettende kijker al heeft kunnen zien aankomen, kan de eenlaagse film niet redden.

Uiteindelijk is de film opgesloten in het eigen genre, een mix van apocalyptische survivalfilm en ruimtereisfilm, waarin de hoofdpersonages een barre sneeuwtocht en een gevaarlijke ruimtewandeling moeten doorstaan. Het echte gevaar, zo wordt sporadisch gesuggereerd, ligt vanbinnen. The Midnight Sky durft die reis niet aan.

The Midnight Sky

Regie George Clooney
Met Felicity Jones, George Clooney
Te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden