PlusInterview

The Mauritanian: Mohamedou Ould Slahi zat 14 jaar in Guantanamo Bay

Met The Mauritanian verfilmt Kevin Macdonald (53) de memoires die Mohamedou Ould Slahi schreef in Guantanamo Bay. Hij zat daar veertien jaar vast zonder ooit een aanklacht of bewijsstuk te zien. Tahar Rahim speelt een overdonderende hoofdrol.

Tahar Rahim als Mohamedou Ould Slahi, die veertien jaar vastzat in Guantanamo Bay, in The Mauritanian.   Beeld
Tahar Rahim als Mohamedou Ould Slahi, die veertien jaar vastzat in Guantanamo Bay, in The Mauritanian.

Waarom wilde u deze film maken?

“De belangrijkste reden is Mohamedou zelf. Toen ik hem sprak, trof ik geen gebroken of woedende man, zoals ik had verwacht, maar een man vol warmte en humor en vergeving. Hij vecht om te vergeven. Tahar speelt die lichtheid, die warmte, maar ook de ­onderhuidse woede.”

“Ik geloof dat Mohamedou ­onschuldig is, er is geen ­bewijs tegen hem gevonden, maar we weten het niet zeker. Maar we hebben de film niet gemaakt om zijn ­onschuld te bepleiten. Dat is niet aan ons – we zijn filmmakers, geen rechters. Uiteindelijk draait het meer om de intellectuele boodschap, over het belang van de rechtsstaat. Dat klinkt misschien wat droog, maar als je de rechtsstaat terzijde schuift, creëer je nachtmerries – dat zie je messcherp rond Guantanamo.”

Naast het verhaal van Slahi draait de film ook om de advocaat die hem vrij probeert te krijgen, Nancy Hollander, gespeeld door Jodie Foster, en om Benedict Cumberbatch als legeraanklager Stuart Couch.

“Die personages zijn uiteraard niet even belangrijk, het draait om Mohamedou. Hollander en Couch staan voor de twee tegenpolen in hedendaags Amerika: de progressieve liberaal en de conservatieve christen. Ik wilde niet gewoon de schuld op de regering-Bush schuiven, zo simpel ligt het niet.”

“Mensen verwachten in een verhaal als dit van een ­personage als Couch – een Republikein, een evangelische christen, een militair – meestal dat hij de slechterik is. Maar dat is hij niet. Hij is een goed man, die erachter komt dat het systeem waarvan hij onderdeel is corrupt is en daar iets aan probeert te doen. Daarnaast was er een pragmatische reden – om een film met dit ­onderwerp gemaakt te krijgen, moeten er rollen zijn voor grote sterren, anders durven financiers het niet aan.”

U werkt zowel in fictie als documentaire. Had u over dit onderwerp een documentaire kunnen maken?

“Het had zeker gekund, maar dan blijf je meer op afstand. We weten inmiddels allemaal wel zo’n beetje wat er ­gebeurde in Guantanamo, op een intellectueel niveau. Maar dat is iets heel anders dan het met iemand mee­beleven, het meevoelen, en dat is een stuk lastiger in een documentaire. Zoiets als de martelscène, dat kan in een documentaire niet.”

Wat was uw insteek met die heftige scènes?

“In zekere zin zijn die scènes het hart van de film. Als filmmaker boden ze me ook een kans om vijftien minuten heel fysiek en beeldend te vertellen, in een film die verder vooral draait om mensen die praten. Het was belangrijk te laten zien wat Mohamedou écht was aangedaan, maar ­tegelijkertijd moet het voor het publiek behapbaar blijven. Dus we brengen uiteindelijk vrijwel geen fysiek geweld in beeld, dat zit in het hoofd van de kijker. Omdat we je meenemen in de beleving van Mohamedou, en je dus voelt hoe zijn brein onder invloed van die martelingen alle kanten op schiet.”

The Mauritanian is te zien in Arena, Cinecenter, City, Filmhallen, De Munt, Pathé Noord, Tuschinski.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden