PlusInterview

The Innocents balanceert tussen psychologisch drama en horror: ‘Ik wilde vangen hoe het voelt om kind te zijn’

Vier kinderen ontdekken tijdens het buitenspelen dat ze bovennatuurlijke gaven hebben in de door Eskil Vogt (47) geschreven en geregisseerde horrorfilm The Innocents. ‘Ik vertrok vanuit de magie van de kindertijd en die superkrachten kwamen daaruit voort.’

Elise van Dam
Still uit ‘The Innocents’ van  Eskil Vogt. ‘Ik wist vrij snel dat ik een enge film wilde maken.’ Beeld
Still uit ‘The Innocents’ van Eskil Vogt. ‘Ik wist vrij snel dat ik een enge film wilde maken.’

“Zou het niet interessant zijn een film te maken waarin de magie van kindertijd echt bestaat?” Dat idee opperde Eskil Vogt in een brainstormsessie met Joachim Trier, de regisseur die vijf van Vogts scripts verfilmde, waaronder The Worst Person in the World. Het idee sloeg niet aan bij Trier. “Misschien omdat hij zelf nog geen vader was,” oppert Vogt. “Normaal blijven dat soort ideeën op de vloer achter, maar dit bleef me bezighouden. Tot ik dacht: misschien moet ik deze film maken.”

The Innocents, over een groepje kinderen met bovennatuurlijke gaven, is na Blind (2014) de tweede film die Vogt niet alleen schreef maar ook regisseerde. “Ik wist vrij snel dat ik een enge film wilde maken,” vertelt de Noor. “Maar tijdens het schrijven raakte ik steeds meer geïnteresseerd in de dynamiek tussen de twee zusjes, van wie de oudste non-verbaal autistisch is. De jaloezie van het jongere zusje, de relatie met de andere kinderen.” Het resulteerde in een film balancerend tussen psychologisch drama en onvervalste horror.

Vogt schuwt dat horroretiket niet, al is hij wel beducht voor wat hij het ‘evil kids genre’ noemt, films als The Omen en Village of the Damned. “Ik begrijp dat mensen het in dat genre plaatsen en ik zal ze niet corrigeren. Maar voor mij waren dat juist referenties van hoe ik het niet wilde doen. Die films kijken vaak vanuit het perspectief van de volwassenen, terwijl ik juist bij de kinderen wilde zijn, hun impulsen en gedrag wilde begrijpen. Voor mij was het belangrijk dat je ze niet zomaar als slecht kunt wegzetten.”

“Ik vertrok vanuit de magie van de kindertijd en die superkrachten kwamen daaruit voort. Daarom is het ook van belang dat het over echt jonge kinderen gaat. Veel andere recente films waarin kinderen superkrachten hebben, gaan over puberteit. Over de periode waarin je lichaam verandert, waarin je plots de badkamerdeur angstvallig dichthoudt, omdat je niet wil dat je tante ziet dat je spinnenwebben uit je handen ejaculeert. Dat is niet mijn metafoor.”

Aan een korstje krabben

“Ik wilde vangen hoe het voelt om kind te zijn. Waar ik veel met cameraman Sturla Brandth Grøvlen over sprak was dat kinderen de wereld op een veel tactielere manier ervaren. Ze kijken niet gewoon naar dingen, ze raken alles aan. Dus moest de camera daar dicht op zitten, met veel close-ups.”

Als voorbeeld noemt hij een korstje dat een van de kinderen los krabt en opeet. “Hopelijk zie je dat als toeschouwer en herinner je dat je dat zelf ook deed. Film is beperkt tot twee zintuigen, zicht en gehoor, dus die moet je gebruiken om toeschouwers aan hun andere zintuigen te herinneren.”

Inspiratie zocht Vogt in films over vroege kindertijd, zoals Victor Erice’s The Spirit of the Beehive en Jacques Doillons Ponette, met een respectievelijk zes- en vierjarige hoofdpersoon. “Dat soort films herinnert me eraan hoe fantastisch kindacteren kan zijn, als het goed gedaan is. Hoe filmisch het kan zijn om naar het gezicht van een kind te kijken en daarop emoties en gedachtes zich te zien vormen.”

De grootste inspiratiebron die hij aanhaalt is de Japanse manga Dōmu van Katsuhiro Otomo, over een meisje met paranormale gaven. “Naar die strip hebben we ook gekeken voor de esthetiek van de film. Otomo’s tekeningen zijn realistisch, maar met heel gestileerde lijnen en hoeken. Veel films dragen naturalisme als een dwangbuis en dat is een van de dingen die me aantrekken in genrefilm, daarmee kun je het net een beetje optillen uit die realiteit.”

Van nature onschuldig?

De film deelt zijn titel met Jack Claytons klassieker uit 1961 over een gouvernante die vermoedt dat de kinderen waarop ze past bezeten zijn. “Ik wilde vanwege die vergelijking de titel veranderen voor de internationale release, maar ik kon er geen vinden die zo goed paste bij het thema van de film, dat cliché van kinderen als van nature onschuldig. De titel stelt je die vraag: wordt een kind geboren als een engel die vervolgens aangetast raakt door de samenleving of worden we geboren als egoïsten zonder empathie en leren we dat gaandeweg aan om in de samenleving te kunnen functioneren?”

De waarheid ligt ergens in het midden en Vogts film toont vooral het soms zo ambivalente pad naar een moreel besef. “Terwijl ik research deed voor deze film, hoorde ik veel verhalen over kinderen die nare dingen doen met dieren, of met jongere broertjes of zusjes. Ik denk dat dat is wat veel kinderen doen. Ze testen de grenzen uit en stellen zo hun morele kompas af. En omdat ze dat in verschillende tempo’s doen, kunnen sommige kinderen daar vrij ver in gaan. Wat niet per definitie betekent dat ze geen volwaardig deelgenoot van de samenleving zullen worden met een volledig ontwikkelde empathie.”

The Innocents is te zien in FC Hyena, Filmhallen, Het Ketelhuis, Kriterion, Lab111, Rialto De Pijp en Rialto VU.

Casting jonge acteurs

Bij een film als The Innocents staat of valt alles met de geloofwaardigheid van de vier piepjonge acteurs. Vogt trok een jaar uit voor de casting, waarbij volgens hem het advies van casting director Kjersti Paulsen cruciaal was. “Al snel in het proces vroeg ze mij: ‘Hoeveel ideeën over je personages kun je laten varen?’ Als je een te vooropgezet beeld hebt van waar je naar zoekt, zie je mensen over het hoofd.” Vogt veranderde uiteindelijk gender ofwel etniciteit van elk van de vier hoofdpersonages.

Vooraf maakte hij zich zorgen over het filmen van de heftigere scènes. “Achteraf misschien te veel. Het is goed dat we ze uitgebreid voorbereidden, dat er geen verrassingen waren op de set, maar ze bleken totaal geen moeite te hebben fictie en realiteit te scheiden. Ze wisten dondersgoed dat het doen alsof was. En je filmt het ook in brokjes, het is niet dat ze urenlang in die emotie moeten blijven. En juist met die extreme scènes hadden ze ontzettend veel plezier. Een beetje actie en nepbloed op de set vinden ze alleen maar leuk. Ze willen niet in een saaie film spelen.”

Filmmaker Eskil Vogt: ‘Voor mij was het belangrijk dat je kinderen niet zomaar als slecht kunt wegzetten.’ Beeld
Filmmaker Eskil Vogt: ‘Voor mij was het belangrijk dat je kinderen niet zomaar als slecht kunt wegzetten.’

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden