PlusTheaterrecensie

The Hot Peaches laat zien dat drag uit het New York van weleer nog steeds actueel is

Regisseur Timothy de Gilde liet zich voor The Hot Peaches inspireren door het draggezelschap The Hot Peaches van vijftig jaar geleden. Een verre van belegen keuze, zo blijkt wel.

Hans Smit
Hot Peaches  Beeld  Sanne Peper
Hot PeachesBeeld Sanne Peper

Ergens in 1977 stonden ze in de Melkweg, The Hot Peaches. Voor de gelegenheid hadden ze hun voorstelling lokaal opgeleukt met toespelingen op het nabijgelegen Laidseplain, op bikes en op het Vondelpark. Het is een historische voetnoot die voorbijkomt in de voorstelling die DOX in samenwerking met de Toneelmakerij wijdt aan het New Yorkse drag-mime-performancegezelschap, dat in 1972 was begonnen door Jimmy Camicia.

‘Political camp, dominated by drag,’ zo werd het destijds omschreven. Hun shows moeten een viering van diversiteit en inclusiviteit zijn geweest. Regisseur Timothy de Gilde liet zich voor deze nieuwe voorstelling inspireren door dat voorbeeld van vijftig jaar geleden. Een verre van belegen keuze, zo blijkt wel.

We zijn er bij, in de club waar de Peaches optreden. In de foyer krijgen we glitters op en kunnen ons laten fotograferen. Magne van den Berg schreef de rappe teksten voor acht performers die we daarna in de zaal zowel voor als achter de schermen bezig zien, twee werelden die mooi van elkaar worden gescheiden door een façade van glitter en goud. Aan de voorkant: het podium, waarop spetterende zang- en dansnummers, verstilde liedjes en hilarische re-enactments van romantische filmscènes (de clownfish uit Nemo die kan worden wat hij wil, een gay-duo op de boeg van de Titanic, Dorothy uit de Wizzard of Oz in drag). Alles energiek gebracht in de extravagante outfits van Sabine Staartjes. Aan de achterkant: de performers in hun kleedkamer, uitblazend en ervaringen delend. Verhalen van solidariteit en uitsluiting maar ook over een moeder die trots is als ze haar zoon in drag ziet optreden. Nu zijn vader nog.

Bleu jongmens

De ervaringen van de Peaches van toen en die van nu zullen elkaar niet ver ontlopen, is de constatering, al gaan verleden en heden soms iets te subtiel in elkaar over, en ben je dan kwijt wie er nu weer aan het woord is. Zien we nu echt tot drie keer toe de entree van de oprichter van Peaches, Jimmy Camicia, als bleu jongmens in de grote stad? En waarom wordt het leven van één van de prominente leden, Marsha P. Johnson apart belicht? Zijn de ervaringen van makers anno 2022 niet veel aansprekender? Wat daarvan te horen is, komt al snoeihard aan, zoals de opmerking van Ayla Çekin Satijn: “Is het grappig? Weet je wat ook grappig is? Dat ik in een queer voorstelling sta waar ik grapjes moet maken over mijn eigen pijn zodat er misschien naar geluisterd wordt. Waarom is het pas bespreekbaar of ‘normaal’ als ik eerst mezelf helemaal klein heb gestampt?”

Detailkritiek op een voorstelling die hoogst actueel is. Dat vindt Camicia kennelijk ook: hij is zo nieuwsgierig geworden, dat hij heeft aangekondigd speciaal over te komen uit New York om er woensdagavond in de Krakeling bij te zijn. En daarna nog even langs het Laidseplain.

Jongerentheater

The Hot Peaches (12+)
Toneelmakerij, DOX
Gezien 22/9 Utrecht
Te zien Theater De Krakeling, t/m vrijdag

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden