Plus

­The Hitman's Bodyguard kijken: 'Dit kunnen ze toch ook in een badkuip filmen?'

Gék werd Greet van der Krieke (69) vorig jaar van de opnames van ­The Hitman's Bodyguard voor haar deur. Maar wat vindt ze van de film, die vanaf donderdag voor publiek is te zien?

Samuel L. Jackson scheurt in een speedboot door de gracht tijdens opnames voor The Hitman's Bodyguard

Door het water voor haar huis aan de Recht Boomssloot raasde vorig jaar juli een speedboot. Een zwarte auto met verduisterde ramen vloog vervolgens met piepende banden door de bocht. Vanuit de wagen, de boot en een plotseling opduikende motor werd geschoten. Een man werd in zijn arm geraakt, bloedspetters op de stoep. Dus besloot Greet van der Krieke om 112 te bellen.

Natuurlijk wist ze best dat het om filmopnames ging. De crew was al een paar dagen bezig en ze was met een brief gewaarschuwd dat er overlast kon ontstaan door de opnames van The Hitman's Bodyguard, een film met ­Samuel L. Jackson en Ryan Reynolds, die zich deels in Amsterdam afspeelt. Maar al dat geweld en de herrie: Van der Krieke kon het niet meer aan.

Al helemaal omdat een avond eerder in Nice een man met een vrachtwagen op een menigte was ingereden. Ze had nog aan de crew gevraagd of ze uit piëteit met de slachtoffers de opnames niet konden uitstellen. Dat was geen optie.

De centralist van 112 kon ook niets voor haar betekenen. In haar woede over de 'uitermate agressieve geweldsfilm' schreef ze die dag nog een brief aan de gemeenteraad. 'De stad waar ik zielsveel van houd, die ik koester en die ik wil doorgeven aan onze kleinkinderen, mag nooit meer een decor worden genoemd.'

Brian De Palma en Clint Eastwood
Maar dat is Amsterdam wél. De stad wordt zelfs steeds populairder als decor. In 2014 waren er nog 1300 draaidagen voor films, series, reclames en videoclips. Vorig jaar ging het al om 2500 dagen en dit jaar is het niet veel anders.

Onlangs draaide Brian De Palma nog in de stad, binnenkort komt Mila Kunis voor een productie naar Amsterdam. Later dit jaar komt ook Clint Eastwood nog filmen.

"Dat zijn de opvallende namen, maar van de meeste producties merken mensen vrij weinig," zegt Simon Brester, die de filmploegen namens de gemeente bijstaat.

"Zo is het vrijwel onopgemerkt gebleven dat Nickelodeon voor een grote serie vorig jaar negentig draaidagen heeft gehad in de stad. The Hitman's Bodyguard was hier maar tien dagen, maar wel met driehonderd man crew op straat. Dat was een uitzonderlijk grote productie."

Dus vlogen er vorige zomer auto's over de kop en de gracht in, hingen er stuntmannen aan trams en werd een terras bij het Rijksmuseum omvergereden en kapotgeschoten. Een waterfiets brak in tweeën na een aanvaring met een speedboot en een motor gebruikte het dak van een partyschip als springplank voor een sprong over de gracht.

De minutenlange achtervolgingsscène doet denken aan Amsterdamned (1988), de heisa in de stad over loslopende Hollywoodacteurs aan Ocean's Twelve (2004).

Nu is Greet van der Krieke ook niet het type dat van dit soort actiefilms houdt. Ze is vriend van Eye en gaat bijvoorbeeld graag naar de Martin Scorsesefilms die er nu draaien. Het liefst om vijf uur in de middag: dan is het rustig en heeft ze 's avonds tijd om de film te verwerken.

Heeft ze ruim een jaar na de opnames de woede ook verwerkt? Zou ze misschien kunnen genieten van de film waarin haar geliefde straat en stad een rol speelt? Ze zegt een bijeenkomst van haar leesclub af om met Het Parool mee te gaan naar de persvoorstelling.

The Hitman's Bodyguard draait om huurmoordenaar Darius Kincaid (Jackson) die bij het Internationaal Strafhof in Den Haag moet getuigen tegen een van oorlogsmisdaden beschuldigde Wit-Russische dictator. Bodyguard Michael Bryce (Reynolds) moet Kincaid veilig in de rechtbank zien te krijgen, terwijl een Wit-Russische knokploeg er alles aan doet om dat te voorkomen.

In de bioscoop staart Van der Krieke met haar mondhoeken naar beneden naar het scherm. 'Ieh' zegt ze bij de eerste scène met veel bloed, 'ahh' als een vulpen door een hand wordt geprikt. "Wat een onzin," fluistert ze als de hoofdpersonages weer niet door de kogels wordt geraakt.

Broedende meerkoet
Amsterdam doet al jaren zijn best om dit soort producties te trekken, dat is goed voor de economie. Als het even kan, zegt de gemeente dus 'ja' en worden de makers gewezen op de fiscale voordelen van filmen in Nederland. Van al het geld dat in Nederland wordt uitgegeven - drie miljoen euro in het geval van The Hitman's Bodyguard, aldus Brester - kunnen filmmaatschappijen 30 procent terugkrijgen via de fiscus.

"Mensen denken dat we dit doen om de stad te marketen en toeristen binnen te halen, maar dat is niet zo. Het belangrijkste is dat er voor de stad heel veel werkgelegenheid bij komt kijken," zegt Boudewijn Oranje, voorzitter van de bestuurscommissie van Centrum.

"En zo'n film heeft ook een uitstraling op andere contentproducerende instellingen," zegt Brester. "Ze zien dat dit hier mogelijk is. Daardoor kijken bedrijven als bijvoorbeeld Netflix, CBS en Facebook misschien ook eerder naar Amsterdam."

En de overlast voor bewoners? Oranje: "Ja, natuurlijk veroorzaakt het soms overlast voor bewoners, maar we proberen een balans te vinden. En veel mensen zijn juist trots dat iets voor hun deur is opgenomen."

Badkuip
Filmlocaties worden zo veel mogelijk door de stad verspreid. Bovendien kunnen filmmakers niet altijd overal terecht. Zo moest The Hitman's Bodyguard uitwijken naar de Recht Boomssloot, omdat er op de Oudezijds Achterburgwal een meerkoet zat te broeden.

Greet van der Krieke woont aan de Recht Boomssloot, waar ze zich vorig jaar rot ergerde aan opnames voor The ­Hitman's Bodyguard

Als de film een uur bezig is, kruipt Van der Krieke naar het puntje van haar stoel. De hoofdrolspelers zijn gearriveerd in Amsterdam en komen steeds dichter bij haar huis, een spoor van chaos achterlatend.

Als een motor over een drukke markt op de Nieuwmarkt scheurt, wordt ze nieuwsgierig. "Nu gaan we naar de Sloot," fluistert ze. Ze ziet de motor, auto's en speedboot voor haar deur langs scheuren. "Kijk, daar is de Sint Antoniusschool," zegt ze geërgerd. "Ze hadden die dag nota bene hun jaarlijkse fancy fair." En dan is de scène alweer voorbij.

Nee, trots is ze niet, zegt ze na de twee uur ­durende film. Genoten heeft ze ook niet, hoewel ze 'die meneer' - ze bedoelt Reynolds - aangenaam vond om naar te kijken. Ze begrijpt niet waarom dit bij haar voor de deur moest worden gefilmd. "Ik moest echt zoeken naar mijn stukje Sloot. Dit kunnen ze toch ook in een badkuip filmen? Met een leuk bordkartonnen Recht Boomsslootje?"

Klokkenspel
Ze woont er al 47 jaar, zegt ze. Ze herinnert zich de metrorellen en de verloedering. Toen de Zeedijk nog in handen was van dealers en de heroïnespuiten in de zandbak lagen.

En na lang twijfelen zegt ze dat ze zich ook zou hebben gestoord als het een film was geweest in een genre dat ze wel kan waarderen. "We willen de buurt best delen. Kom langs, wandel of fiets, en geniet van de omgeving. Maar met al die toeristen is het al moeilijk om de buurt leefbaar te houden. Je moet zuinig zijn op de stad. En dus niet uitlenen aan een bedrijf dat twee dagen lang kan doen wat het wil, met als enige reden het maken van winst."

Eigenlijk was er maar één moment waarop ze echt genoot van de film: helemaal aan het eind, toen tijdens de aftiteling een blooper werd getoond. Terwijl Ryan Reynolds klaar staat om te beginnen, klinkt opeens het klokkenspel van het Rijksmuseum, waardoor de hele crew in paniek raakt. "Max, zoek eens uit wat de fuck daar gebeurt," hoor je iemand schreeuwen.

Van der Krieke: "Dat was prachtig. De stad beet van zich af en zei: ik ben geen decor."

Lees de recensie: The Hitman's Bodyguard (***)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden