PlusRecensie

The Handmaid’s Tale 4 wordt er niet gezelliger op

Successerie The Handmaid’s Tale begint in het vierde seizoen slijtageverschijnselen te vertonen. En met het originele boek van Margaret Atwood heeft het weinig meer te maken.

The Handmaid's Tale, seizoen 4. Beeld RTL
The Handmaid's Tale, seizoen 4.Beeld RTL

In het begin van het vierde seizoen van The Handmaid’s Tale passen de makers een veelgebruikt en modieus procedé toe. Zij gebruiken een popklassieker – in dit geval I say a little prayer (de versie van Aretha Franklin) – om een scéne die er niet om liegt van ironisch commentaar te voorzien. Die truc herhalen zij ook in latere afleveringen waarin nummers van Carole King (A Natural Woman) en David Bowie (Suffragette City) dezelfde functie hebben.

Het geeft de openingsscène een extra lading. De opstandige en hevig bloedende dienstmaagd June Osborne (nog altijd een dramatische krachttoer van Elisabeth Moss) wordt in het bewuste fragment in een bos opgelapt. Ze heeft een schotwond die zij aan het slot van het derde seizoen opliep na het redden van 86 kinderen uit de klauwen van een totalitair regime.

Omringd door haar lotgenoten vecht June voor haar leven. Een toekomst in buurland Canada, na de vlucht uit Gilead (een dictatoriale versie van Amerika), is haar enige uitweg.

Ook in de nieuwe reeks van The Handmaid’s Tale, de succesvolle televisiebewerking van het gelijknamige boek van de Canadese schrijfster Margaret Atwood uit 1985, wordt het er niet gezelliger op. Een van de nieuwe personages is het 14-jarige meisje Esther Keyes. Door haar hoogbejaarde echtgenoot is ze aan de lopende band verkracht. Het heeft haar bitter en onberekenbaar gemaakt. Als wraak probeert ze hem langzaam te vergiftigen.

Geweld

De toon in het vierde seizoen van The Handmaid’s Tale, waarvan in 1990 de Duitser regisseur Volker Schlöndorff al een speelfilm maakte, gaat onverstoorbaar dezelfde kant op als in de vorige reeksen. Op basis van de eerste delen uit het nieuwe vervolg ontstaat de indruk dat de serie aan slijtageverschijnselen lijdt. Het verzet van June wordt wel heel erg uitgemolken. Het getoonde geweld is er soms letterlijk met de haren bijgesleept. Met het originele boek van Atwood heeft de plot weinig meer te maken.

Er dreigt zelfs een internationaal conflict te ontstaan tussen het liberale Canada en het fundamentalistische Gilead, het land van de onvruchtbare echtparen.

Voorlopig is het einde van dit conflict, waarbij elementen uit het Trumptijdperk te ontdekken zijn, nog lang niet in zicht. Een vijfde seizoen van The Handmaid’s Tale is ook al aangekondigd, evenals een verfilming van het vervolgboek van Atwood, The Testaments. Naar de laatste bewerking zijn wij het meest benieuwd.

The Handmaid’s Tale, seizoen 4, drama, te zien op Videoland

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden