Recensie

The Game geeft een gewoon goede show in de Melkweg (***)

The Game begint energiek, maar gaandeweg sluipt er wat onvermijdelijke hiphoplaksheid in het optreden. Als hij zijn koppie erbij houdt, geeft hij een topshow. Nu was het gewoon goed in een uitverkochte Melkweg.

The Game verkoopt mede dankzij The Documentary 2, het vervolg op The Documentary, twee keer de Melkweg uit.Beeld Raymond van Mil

Jayceon Terrel Taylor, beter bekend als The Game, heeft in tien jaar tijd een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Op zijn debuutalbum The Documentary (2005) werd de rapper nog geholpen door 50 Cent, maar nadat de twee ruzie kregen legde The Game het enige tijd af tegen zijn voormalige vriend en hitkanon.

Tien jaar later weet niemand meer wanneer 50 Cent voor het laatst een goede plaat uitbracht, terwijl The Game mede dankzij The Documentary 2, het vervolg op The Documentary, twee keer de Melkweg uitverkoopt.

Roestig
Het eerste deel van zijn optreden leunt stevig op het nieuwe album. The Game brengt de vaart er lekker in met de titeltrack, Standing on Ferrari's (op de beat van The Notorious B.I.G.'s Kick in the Door) en Don't Trip. The Game's stemgeluid blijkt live nog roestiger te klinken dan op zijn albums.

Dat hij de moeite heeft genomen een begeleidingsband mee te nemen is sympathiek, maar had niet gehoeven, want de band is amper van toegevoegde waarde - zoals wel vaker het geval is bij hiphopacts. De beats en raps spreken voor zich.

El Chapo
Al vrij snel in de set komt El Chapo voorbij, een nummer met een beat van EDM-producer Skrillex. Het wordt eerst vier keer achter elkaar gespeeld. The Game is niet de eerste rapper die zoiets doet, zo maakten Jay-Z en Kanye West er tijdens hun gezamenlijke tour in 2012 een spelletje van om N*ggas in Paris zo vaak mogelijk te spelen. In totaal is El Chapo deze avond zeven keer te horen.

Turven hoeveel joints The Game aansteekt heeft geen zin (samenvatting: veel), toch maakt hij in het begin van het optreden een energieke indruk. De rapper komt van de straat en in zijn muziek is dat altijd te horen, maar hij is inmiddels 36 en rijk en succesvol genoeg om vrolijk over het podium te huppelen, de voorste rij te highfiven en ondertussen verstaanbaar te blijven rappen.

Hiphoplaksheid
Toch sluipt er gaandeweg wat onvermijdelijke hiphoplaksheid in het optreden. De rapper en zijn entourage hebben het wel erg gezellig met de Amsterdamse wiet en wodka, waardoor de concentratie verslapt.

Het gezelschap herpakt zich met een aantal covers van hiphopgrootheden en sluit af met de eigen klassieker Hate It Or Love It, wat veel goed maakt. Maar toch: The Game die zijn koppie erbij houdt, geeft een topshow. Nu was het gewoon goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden