The Black Crowes nemen afscheid in stijl

Ze houden het voor gezien, The Black Crowes. En voor hun laatste twee concerten ¿ voorlopig althans ¿ kozen de Amerikaanse rockers voor Paradiso. Say goodnight to the bad guys heet de tournee. Uitzwaaien in stijl. Groots zelfs! En dat maar liefst tweeënhalf uur lang.

Peter Bruyn
De baardige zanger Chris Robinson (links) danst als een wildeman. Beeld epa
De baardige zanger Chris Robinson (links) danst als een wildeman.Beeld epa

Toen in 1990 het debuutalbum Shake your money maker verscheen, werd de groep rond de zingende en gitaarspelende broers Chris en Rich Robinson in eerste instantie als ouderwets beschouwd.

Ze haalden in inspiratie bij platen uit de vroege jaren zeventig: The Rolling Stones' Exile on Main St., Ooh la la van The Faces en de Allman Brothers Bandklassieker Live at The Fillmore East.

Sinds de eeuwwisseling staat de rock uit die tijd echter weer volop in de belangstelling. Retro lijkt de nieuwe voorhoede en The Black Crowes zijn via 'classic rock' naar 'tijdloos' gepromoveerd.

Twee concerten
In feite gaf de groep gisteravond in Amsterdam gewoon twee concerten van elk ruim vijf kwartier. Het eerste heette formeel akoestisch, het tweede elektrisch.

Aan het akoestische deel kwamen wat meer dito gitaren te pas, waar overigens gewoon een snoertje aan zat dat naar de versterker ging. Maar er werd ook vaker naar de mandoline en de pedal?steelguitar uitgeweken.

Belangrijker is natuurlijk hoe er gespeeld werd. The Black Crowes zijn een groep die op het podium door middel van solo's een dimensie toevoegt aan de muziek op de albums. En die solo's zijn vaak lang. In het verleden werd wel de term oeverloos gebruikt. Als diskwalificatie, welteverstaan.

Maar de live-uitvoeringen van de Black Crowessongs zijn bewust oeverloos. Zoals Kanaalzwemmers ervoor kiezen ver van de oever te blijven, doen sommige muzikanten dat eveneens. Gitaristen als Rich Robinson en Luther Dickinson en in het verleden Duane Allman en Frank Zappa kunnen beschouwd worden als de Kanaalzwemmers van de rock.

De solo van Dickinson in Thorn in my pride van het album The southern harmony and musical companion gaat van climax naar climax en nog mooier wordt het als Rich Robinson en Dickinson tijdens het 'elektrische' deel van de avond tegen elkaar in soleren, zoals in het schitterende Wiser time van het album Amorica.

De baardige zanger Chris Robinson staat er als een glunderende wildeman bij te dansen. Hier krijgt de muziek van de albums er op het podium een dimensie bij.

Muziekliefhebbers zijn het, de Robinsons. Geen twee concerten spelen ze precies hetzelfde. Ze verkiezen twee avonden in Paradiso boven ééntje in de veel lucratievere Heineken Music Hall.

Ze stralen een onomwonden hartstocht uit voor de ambachtelijke rockmuziek. Reken maar dat we Chris en Rich Robinson over een jaartje of zes gewoon weer samen terugzien op het podium.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden