PlusTen slotte

Teun Hocks (1947-2022) was het curieuze mannetje op zijn eigen fotoschilderijen

Op 74-jarige leeftijd overleed beeldend kunstenaar Teun Hocks. Vanaf de jaren zeventig maakte hij fotoschilderijen, waarop hij altijd zelf te zien was.

Peter van Brummelen
Teun Hocks, zonder titel. Beeld Teun Hocks
Teun Hocks, zonder titel.Beeld Teun Hocks

Hij was fotograaf en schilder, en ook nog een beetje acteur en regisseur. Het kwam allemaal samen in de werken waarvoor Teun Hocks de term fotoschilderijen bedacht.

Hocks begon ermee in 1975 en is zijn werkwijze altijd trouw gebleven. Eerst schilderde hij een achterdoek, waarvoor hij rekwisieten plaatste en ook zelf een pose aannam. Die scène fotografeerde hij met een ouderwetse camera met zelfontspanner. De zwart-witafdruk die hij van de foto maakte, kleurde hij ten slotte in met transparante olieverf.

Slapend in een vogelnest

Het leverde vaak aangenaam verwarrende beelden op. Hocks die uit zo’n van strips en tekenfilms bekend muizengat in een plint komt gekropen, bang opkijkend naar een kat waarvan we alleen de schaduw zien. Hocks die in pyjama ligt te slapen in een vogelnest. Hocks die in een museum op een stoel staat en zijn hoofd in een van de schilderijen heeft gestoken.

Humor was een wezenlijk onderdeel van het werk van Teun Hocks, maar dijenkletsers maakte hij zeker niet. Zijn fotoschilderijen waren goed voor zo’n glimlachje dat ook komt opzetten bij het kijken naar een film van Jacques Tati. Hocks hield van Tati, maar inspiratie haalde hij in de filmwereld eerder bij Laurel en Hardy en Buster Keaton, komieken uit het tijdperk van de stomme film.

‘Vorm van theater’

Verwantschap voelde hij ook met het werk van filmregisseur Alex van Warmerdam, nog zo’n meester van het milde absurdisme. Ooit maakte Hocks ook affiches voor Hauser Orkater, de theatergroep van Van Warmerdam en zijn broers. “In wezen is wat ik doe ook een vorm van theater. Ik creëer scènes,” zei hij drie jaar geleden in Het Parool.

Dat hij op zijn fotoschilderijen altijd zelf te zien was, had niets van doen met ijdelheid. Het waren zeker ook geen zelfportretten die hij maakte, hij speelde een rol. Een vaste identiteit had het mannetje dat hij verbeeldde niet: “Soms denk je: man, wat ben je nou aan het doen, zo onhandig? Maar hij kan ook heel inventief zijn. Soms is hij arrogant, soms dom. Maar dat ligt dicht bij elkaar.”

De in Leiden geboren Hocks ging in de jaren zestig naar de kunstacademie in Breda, de stad waar hij lang bleef wonen en werken. Later verkaste Hocks, voor wiens werk een internationaal publiek bestond, naar het Franse platteland. Hij overleed na een lang ziekbed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden