PlusAchtergrond

Terug naar 1995: het jaar waarin alles klopte voor Oasis

Noel (rechts) en Liam Gallagher in 1995, het jaar dat (What’s the Story) Morning Glory verscheen.Beeld Stefan De Batselier

Bij de viering van het 25-jarig jubileum van Oasis’ (What’s the Story) Morning Glory blijft die ene vraag zweven boven de monumentale muziek: komen de Gallagher-broers echt nooit meer bij elkaar?

‘Dit is een album over hoe het is om samen in een band te zitten. Dat is zes van de zeven dagen echt a laugh. Maar de helft van de songs is precies op die zevende dag geschreven.’ En: ‘Wat de beste band ooit was? De Beatles. En de tweede? Oasis natuurlijk.’

De destijds 28-jarige Noel Gallagher was in 1995 al een van de beste quotemachines van de popmuziek. En eentje die precies aanvoelde waar het met zijn band naartoe zou gaan bovendien. Aan de vooravond van het verschijnen van het album (What’s the Story) Morning Glory op 2 oktober 1995 voorspelde de oudste van de Gallagherbroers al precies welke twee zaken er voor Oasis in het verschiet zouden liggen: werelddominantie én een bloedige interne oorlog.

Een kwart eeuw later ligt de groep in brokken in de berm van de snelweg van de popmuziek. Oasis bestaat alleen nog in de herinnering van de miljoenen fans die in 1995 bevestigd kregen wat ze een jaar eerder op Definitely Maybe al dachten te horen: Oasis herbergt een van de beste songschrijvers uit de geschiedenis van de Britse pop (Noel) en de zanger (Liam) met de grootste mond bovendien.

Maar in Oasis huizen ook de Kaïn en Abel van de britpop. Elf jaar na de definitieve ontploffing is het gemis groot. Niet alleen bij de fans, maar ook bij zanger Liam (48), wiens scheldkanonnades op sociale media en interviews eigenlijk maar één onderliggende boodschap hebben: ‘Alsjeblieft, Noel, breng de band weer bij elkaar.’

Creatieve controle

Maar Noel (53) is vooralsnog onvermurwbaar. Hoewel Liam de laatste jaren weer succes oogst met liedjes die dicht tegen het Oasisrepertoire aan liggen en een voor minstens de helft met Oasisklassiekers gevulde liveshow, vertrouwt Noel op zijn grote vaardigheden als songschrijver. Daarop heeft hij na 2009 de pijlers voor zijn sololoopbaan geslagen.

Net zoals hij begin jaren negentig de lokale Manchesterse band The Rain, waarin Liam net als zanger was aangesteld, naar zijn hand zette. Hij eiste bij zijn aantreden de creatieve controle op, naar verluidt met de woorden: “Laat mij de liedjes schrijven en ik bezorg jullie supersterrendom. Anders rotten jullie hier maar lekker weg in Manchester.”

Uiteindelijk is (What’s the Story) Morning Glory het beste antwoord op de vraag hoe het kon dat de zoon van een notoir chagrijnige timmerman uit een arbeidersbuurt van Manchester die woorden waarmaakte. Uiteraard, er zijn fans die in debuut Definitely Maybe of de psychedelische opvolger van Morning Glory, Be Here Now, de ultieme samenballing van het talent van de Gallaghers horen. Toch was het in 1995 dat álles klopte in Oasis. De band had zelfvertrouwen gekregen van het grote succes van Definitely Maybe (de best verkochte debuutplaat in Engeland ooit), maar moest nog bewijzen geen vluchtig succes te zijn.

De broers Gallagher kenden hun twisten, maar sloegen elkaar nog niet met cricketbats of gitaren, zoals later zou gebeuren. Drugs zorgden nog voor de noodzakelijke uitlaatklep waar ze later, tijdens de opnamesessies van Be Here Now, tot complete anarchie leidden. En er was die ene andere band die de competitiedrift van de Gallaghers volledig op scherp zette.

Met de ‘battle of Britpop’ bereikte de opleving van de Britse popmuziek in de zomer van 1995 zijn hoogtepunt. Geafficheerd als de grootste strijd in de Engelse muziek sinds de wedloop tussen de Beatles en de Stones, bereikte de in de media uitgevochten strijd tussen Blur en Oasis zijn climax met een race naar de nummer 1-positie in de hitlijsten. Op 14 augustus brachten de bands tegelijkertijd een single uit van een nog te verschijnen album. Blurs Country House versloeg uiteindelijk Oasis’ Roll With It.

Opnieuw geremasterd

The Great Escape van Blur verscheen op 11 september. Absoluut geen kinderachtige plaat, maar Oasis besliste de slag om Engeland drie weken later met (What’s the Story) Morning Glory. Met achter de hand gehouden singles Wonderwall en Don’t Look Back In Anger veroverde de groep bijna achteloos ook de VS en de rest van Europa. Uiteindelijk werden er van het album 22 miljoen exemplaren verkocht. Liam en Noel werden multimiljonair.

Ter herinnering aan die zegetocht is het album voor de tweede keer geremasterd en wordt het opnieuw op zilverkleurig vinyl uitgegeven. De gitaren klinken scherper, de vocalen helderder. 

Mooi meegenomen, maar de kwaliteit van het album is uiteraard nauwelijks veranderd. Het klinkt nog altijd furieus en fantastisch tegelijk met de magnifieke Lennonesque pop van Don’t Look Back In Anger, de psychedelica van Champagne Supernova (met Paul Weller op gitaar), de lente van She’s Electric en die onontkoombare titelsong. “Een cynisch lied over drugs,” zei Noel toentertijd over Morning Glory en zijn snerende openingszin: All your dreams are made/ When you’re chained to the mirror and the razorblade.

Hadden de mannen die spiegel, het scheermesje én het poeder dat ermee versneden wordt, in de jaren die volgden maar wat vaker ongebruikt gelaten. Dan was Be Here Now misschien net zo sterk geweest als z’n voorganger, waren ergernissen minder geëscaleerd en was dit jubileum wél gevierd met die vurig gewenste donderende tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden