Plus

Terry O'Neill: 'Iedereen wilde bij mij op de foto'

Hij fotografeert niet meer, maar exposeren doet sterren­fotograaf Terry O'Neill nog wel. Bij Eduard Planting in de Jordaan is nu Stars Only te zien.

Faye Dunaway in 1977 Beeld Terry O'Neill

"Ik maak geen foto's meer, en zeker niet met mijn telefoon," zegt de bijna tachtigjarige Britse sterrenfotograaf Terry O'Neill. "Ik heb macula­degeneratie, een oogziekte waardoor mijn zicht steeds verder achteruitgaat."

"Om te voorkomen dat ik blind word, krijg ik krijg elke maand een injectie in mijn ogen. Daarbij komt dat er niemand is die ik nog zou willen fotograferen. Er zijn geen echte sterren meer. Er lopen geen Sinatra's meer rond, geen Brigitte Bardots, de sterren van nu zijn me te kleurloos."

O'Neill is in Amsterdam voor de opening van zijn tentoonstelling Stars Only in Eduard Planting Gallery, sinds jaar en dag zijn vaste galerie. Hij zit naast een enorme stapel koffietafelboeken, waarin zijn iconische foto's zijn verzameld van sterren uit de film-, muziek- en modewereld, zoals Frank Sinatra, Paul McCartney, Mick Jagger, Faye Dunaway, Brigitte Bardot, Claudia Cardinale, Raquel Welch en Roger Moore, Kate Moss en Amy Winehouse.

O'Neill fotografeerde ze vaak al aan het begin van hun carrière en bouwde met veel van hen een persoonlijke band op. Daardoor kon hij ongedwongen, intieme foto's maken, op plekken waar andere fotografen nooit zouden worden toegelaten, zowel backstage als privé.

Blijvertje
Voor Beyoncé of Drake zou hij zijn camera ook niet meer ter hand nemen, zegt O'Neill stellig, terwijl hij een van zijn boeken signeert voor de RTL-reporter die hem zojuist heeft geïnterviewd voor Boulevard.

"Ik vind Lady Gaga leuk, maar ik hoef haar niet meer te fotograferen. Waarom niet? Omdat ik niet weet of ze een blijvertje is; wat heeft Lady Gaga onlangs gedaan? De laatste ster die ik heb geportretteerd was Amy Winehouse; zij had het in zich een legende te worden, zoals Ella Fitzgerald."

Zijn allereerste 'sterrenfoto' maakte O'Neill in 1962 in de Abbey Road Studio van The Beatles. "Ze waren het nummer Please Please Me aan het opnemen. En ik moest ernaartoe voor The Daily Sketch, een landelijke tabloid. Het was mijn allereerste foto voor een krant, ik was 24, en kon nog niet bevroeden dat fotografie mijn roeping zou worden."

"Ik was jazzdrummer, en nam het ervan tot de dag zou komen dat ik op zoek moest naar een echte baan. Maar een paar dagen nadat mijn foto in de krant stond, werd ik gebeld door de manager van The Rolling Stones. Zo maakte ik mijn volgende foto. En zo is het altijd blijven gaan."

Ruziënde filmster
Hij had het tij mee; er waren nog nauwelijks paparazzi, fotografen werden nog gerespecteerd. "Die tijd komt nooit meer terug. Ik hoefde nauwelijks mijn best te doen, iedereen wilde door mij gefotografeerd worden."

"Nu zijn de sterren omringd door managers en pr-medewerkers bij wie je moet smeken om dertig seconden. En vervolgens worden foto's afgekeurd omdat er een haartje niet goed zit."

O'Neill reisde de hele wereld over en werd er goed voor betaald. "Ik ben altijd een hired gun geweest, als kranten of bladen me vragen een foto te maken, maak ik een foto. Maar ik heb het nooit voor het geld gedaan, ik deed het omdat ik ervan genoot. Ik mocht de mensen die ik fotografeerde. Dat is het geheim - je moet iemand echt willen fotograferen."

Terry O'Neill is niet alleen om gezondheidsredenen gestopt met fotograferen. Volgens hem zijn er gewoon niet zo veel interessante sterren meer. Beeld Terry O'Neill
Brigitte Bardot in 1970 Beeld Terry O'Neill

De enige ster met wie hij het niet kon vinden was de Amerikaanse acteur Steve McQueen. "Het was een moetje. Ik was vanuit Londen op zijn kantoor in Los Angeles ontboden door Warren Cowan, die destijds een vermaard en invloedrijk reclamebureau leidde."

"Toen ik binnenkwam, zei McQueen dat hij had gezegd dat hij niet wilde. McQueen en Cowan begonnen vervolgens voor mijn neus te ruziën, en daar maakte ik foto's van. Tegen de tijd dat de vrede was getekend en ik alsnog mijn gang mocht gaan, was ik al klaar. Tot ziens, zei ik, bedankt Het waren prima foto's."

Echte vrienden heeft hij niet overgehouden aan zijn werk, O'Neill kwam niet op de verjaardagen van de sterren die hij fotografeerde. "Nee, ik heb altijd afstand gehouden. Echt. Het is geen goed idee te dicht tegen de sterren aan te schurken. Want iedereen heeft een goede én een slechte kant, en ik heb de slechte kant nooit willen zien."

Bijzondere foto
In elk geval één keer slaagde O'Neill er niet in afstand te houden; in 1977 kreeg hij een verhouding met actrice Faye Dunaway. In 1983 trouwden ze; het huwelijk hield slechts drie jaar stand.

O'Neill maakte een van zijn beste, meest iconische foto's van Dunaway, in het voorjaar van 1977, daags nadat ze een Oscar had gewonnen voor haar rol in Network. Ze zit moederziel alleen aan het zwembad van het Beverly Hills Hotel. Onderuitgezakt, in peignoir. De ochtendkranten met het Oscarnieuws liggen verspreid op de grond, de Oscar staat op de ontbijttafel.

"Ik volgde haar voor een blad dat al dacht dat ze de Oscar zou winnen. Ik zei Faye dat ik een idee had voor een bijzondere foto, want ik had al zo veel clichéfoto's gezien van sterren met hun beeldje. Ze vond het direct een goed idee en de volgende ochtend stond ze om zes uur klaar, terwijl ze pas om drie uur was gaan slapen. Kom daar nu maar eens om."

Het is een wereldvermaarde Hollywoodfoto geworden, maar dat huwelijk was geen goed idee, meent O'Neill. "Het is de grootste fout die ik heb gemaakt. Ik werd meneer Dunaway en dat stond me niet aan. Ik ben wie ik ben, met mijn eigen leven en mijn eigen carrière."

In zijn lange carrière fotografeerde O'Neill slechts één Nederlander: Johan Cruijff. "Alleen de beste, hè. Ik ben een voetballiefhebber - nee, begin niet over Engeland - en vond dat voetballers niet alleen een plek op de sportpagina's verdienden."

"Dus ben ik andersoortige foto's van sporters gaan maken. Ik heb Ajax geschreven en kon direct langskomen; het zal 1972 of 1973 zijn geweest; ik heb hem gefotografeerd in het oude stadion De Meer. Hij was fantastisch, echt een heel aardige man."

Terry O'Neill: Stars Only, t/m 25/8 bij Eduard Planting Gallery, Eerste Bloemdwarsstraat 2.

In zijn lange carrière fotografeerde O'Neill slechts één Nederlander: Johan Cruijff. Beeld Terry O'Neill
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden