PlusMuziekrecensie

Teksten vol zelfbeklag, sterke melodieën: Morrissey is terug

Geruchten dat Morrissey, de gewezen zanger van The Smiths, er verre van politiek correcte denkbeelden op nahoudt, waren er al lang, maar de laatste tijd stapelen de ‘bewijzen’ zich op. Zo verscheen hij vorig jaar in de tv-show van Jimmy Fallon met op zijn jasje een button van For Britain, een anti-islampartij.

Er zijn platenzaken in Engeland die daarom weigeren zijn nieuwe album I am not a dog on a chain te verkopen. Morrissey zelf lijkt niet erg te zitten met alle weerstand. Hij is geen hond aan een lijn, zingt hij in het titelnummer van zijn dertiende soloalbum.

Muzikaal is I am not a dog on a chain behoorlijk verrassend, vooral door de ruime inzet van elektronische instrumenten. Bij Morrissey leidt dat niet tot dance, maar tot muziek die herinneringen oproept aan de synthesizerpop van de jaren tachtig. Depeche Mode, Bronski Beat, die hoek. En in Once I saw the river clean klinkt zelfs Giorgio Moroderachtige electro-disco. Over disco gesproken: Bobby, don’t you think they know? is een duet met discokoningin Thelma Houston.

De aankleding mag dan heel anders zijn, de songs zijn toch stuk voor stuk typische Morrisseyliedjes: lekker galmende zang, teksten vol zelfbeklag, sterke melodieën. Heel Morrisseyaans zijn vaak ook de titels van de songs. De mooiste ditmaal: What kind of people live in these houses?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden