Plus

Tegen journalist Mick Boskamp was Prince verrassend spraakzaam

Journalist Mick Boskamp (59) sprak Prince in de jaren tachtig. Het werd een interview dat de wereld overging. Later leidde hij his royal badness rond in Amsterdam.

Prince in Paradiso, 11 augustus 2013. Hij gaf er die avond tweeBeeld Andreas Terlaak

Op 29 mei 1981 sprak ik Prince voor het eerst in een junior suite van het Sonesta Hotel, dat nu het Amsterdam Renaissance heet. En ik weet nog dat ik peentjes zweette. Jarenlang heb ik dan ook gedacht dat Prince tijdens dat interview voor de Hitkrant nauwelijks iets zei, waardoor ik me zwaar ongemakkelijk voelde.

Toen ik voor de Nederlandse Princefanclub een kopie van de cassette maakte waar het interview opstond, een interview dat vervolgens de wereld overging en zelfs op een bootleg picture-disc verscheen, kreeg ik het idee dat Prince misschien wel spraakzamer was geweest dan ik had gedacht. In ieder geval spraakzamer en bereidwilliger dan tijdens de sporadische interviews die hij in zijn loopbaan heeft gegeven. Een passage uit het transcript van het bewuste interview:

Ik: "Ik zal je niet vermoeien met nog meer vragen."
Prince: "Ik ben niet moe. Weet je zeker dat je alles hebt?"
Ik: "Nou, misschien nog een ding. Maar dat is een lang verhaal."
Prince: "Nee, zeg het maar."
Ik: "Ik weet weinig over hoe je carrière is begonnen."
Prince: "Okay. Ik begon met muziek maken toen ik zeven was. Op de piano en dat was vlak nadat mijn vader het ouderlijk huis had verlaten. De artiestennaam van mijn vader was Prince Rogers en daar heb ik mijn naam aan ontleend. Prince is dus geen gimmick."

'Touwtjes in handen'
Hij vervolgde: "Ik ben van huis weggelopen toen mijn moeder hertrouwde. Op dat moment was ik twaalf, de leeftijd waarop ik gitaar begon te spelen. Want ik kon moeilijk een piano overal mee naartoe slepen. Niet lang daarna leerde ik mezelf ook drummen. En als je die drie instrumenten, dus ­piano, gitaar en drums, een beetje beheerst, is de rest vrij gemakkelijk."

Mick Boskamp.Beeld Nyusha Glenn

"Op mijn zeventiende, toen ik klaar was met High School, ging ik naar New York toe omdat ik een platendeal wilde en ik het zat was om andermans muziek te spelen. Ik ging bij mijn zuster Sharon wonen, die mijn manager werd. Er waren een paar goede producers die met mij een album wilden doen, maar ze wilden dat ik alleen zong en daar had ik geen trek in. Ik ging terug naar mijn hometown Minnosota, waar ik paar gasten ontmoette die me een demotape lieten maken, waarbij ik alle touwtjes in handen hield. Met die tape gingen we shoppen bij labels als A&M, Columbia en Warner Brothers en met Warner ging ik uiteindelijk in zee."

Ik: "Dank je wel."
Prince: "Heb je echt alles nu?"

Dokters outfit
Terugluisterend en -lezend was hij tijdens dat gesprek voor Princebegrippen een open boek. De reden waarom ik me ongemakkelijk voelde, zat 'm in de lange pauzes tussen het praten door en de merkwaardige, verwarring zaaiende blik in zijn ogen - verlegen en doordringend tegelijk.

Die avond trad hij op in de Paradiso met zijn band, waarin onder anderen een in dokters outfit gestoken toetsenist die zich Doctor Fink noemde, volgens Prince die middag omdat hij van zijn vader geen muzikant mocht worden en medicijnen moest studeren. Om vervolgens op te treden met een stethoscoop om zijn nek beschouwde Prince als een schizofrene tussenoplossing.

Fuck the setlist
Hoeveel bezoekers er precies waren in de grote zaal weet ik niet, maar het moeten er niet meer dan een paar honderd zijn geweest. Veertien jaar later zou hij op dezelfde, maar nu afgeladen plek worden onthaald op een minutenlange ovatie, waarna hij dacht: fuck the setlist en een waanzinnige versie van Jailhouse Rock inzette, waarop de zaal bijna letterlijk explodeerde.

Beeld anp

Maar toen, in 1981, waren er simpelweg te weinig mensen om er echt een feest van te maken. Dat weerhield hem en zijn band er niet van om een memorabel concert neer te zetten, waarin de zanger zich ontpopte tot een geile bühnepersoonlijkheid waarvan er geen tweede bestond en die ook nog eens gitaar speelde alsof Jimi Hendrix was gereïncarneerd als een onderdeur met hoge hakken.

Het zou vijf jaar duren voordat ik Prince weer zou spreken. Aan die tweede ontmoeting ging wel wat vooraf.

Kus
Een jaar nadat hij voor het eerst in Amsterdam was geweest, kreeg de stad bezoek van Vanity 6, een door Prince bedacht en geproduceerd meidentrio, aangevoerd door Denise Matthews oftewel Vanity (Prince wilde haar eerst Vagina noemen, maar dat ging de zangeres iets te ver). Overdag stonden ze voor de Toppop-camera's en 's avonds mocht een stel journalisten, onder wie ik, ze de stad laten zien. Vanity en ik konden het goed vinden met elkaar. Zó goed dat we door een verbouwereerde Govert de Roos, toen nog popfotograaf, werden betrapt terwijl we hevig zaten te zoenen in een van de nisjes van de Richter.

Terug in het hotel moest Vanity in haar kamer eerst nog wat telefoontjes plegen. Ik dacht: kat in 't bakkie. Maar toen ze weer in de lobby kwam, zei ze dat ze heel moe was en wilde gaan slapen. Ik kreeg een kus op mijn wang en weg was ze uit mijn leven.

Telefoontje
En toen werd het zomer 1986. Het jaar waarin Prince misschien wel zijn allergrootste hit uitbracht: Kiss. Op een dag kreeg ik een telefoontje van de manager van Prince, Steve Fargnoli, die ik ooit de stad had laten zien toen hij met de groep Champaign in Nederland was, de groep van de hit How 'Bout Us. Hij vroeg of ik Prince een rondleiding door nachtelijk Amsterdam wilde geven. Ze zouden me 's avonds ophalen met een wagen.

Die avond stopte voor mijn woning in de Orteliusstraat in West een meterslange limousine. Ik mocht tussen manager Fargnoli en Prince in zitten. We waren nog niet goed en wel op weg naar de club waar hij zich het meeste thuis zou voelen, de Bios op het Leidseplein, of Steve begon tegen me te praten alsof de wereldster er niet bij zat.

'Please understand'
Hij zei tegen me dat Prince op een avond in 1982 via een intercontinentaal lijntje naar Amsterdam tegen Vanity had gezegd dat het beter was om zich niet in te laten met een journalist. 'Please understand,' voegde Steve eraan toe, 'that it had nothing to do with you.'

Toen ik in die nacht op dat moment naar rechts keek, zag ik die grote, opgemaakte ogen, die knipperden naar me en die getuite lippen en ik dacht: ik zit in een film.

Later trof ik Prince nog voor een derde keer. In Monaco, waar hij was voor opnames van de later geflopte film Under The Cherry Moon. In club Jimmy'z danste iedereen om prinses Stephanie heen. De echte Prince stond erbij en keek ernaar.

Prince in 1986.Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden