Albumrecensie

Taylor Swift verrast met subliem corona-album Folklore: een popmeesterwerk

Taylor Swift.Beeld Hollandse Hoogte / AFP

Brengt dat slopende virus toch meer voor de popcultuur dan afgelastingen, faillissementen en lamgeslagen kunstenaars? Popster Taylor Swift heeft de festivalloze zomer nuttig gebruikt. Vrijdag bracht ze zonder aankondiging vooraf een nieuw album uit.

Folklore is haar achtste studiowerk. ‘De meeste dingen die ik voor de zomer had gepland gingen niet door,’ schrijft Swift (30). ‘Maar er is ook iets dat niet was gepland en wél doorgaat. Verrassing! Deze muziek heb ik in isolatie geschreven en opgenomen. Ik heb er al mijn angsten en dromen in verwerkt.’

Shakespeare schreef zijn beste werk tijdens thuisisolatie vanwege de pest: het was het pandemieweetje dat in de eerste weken van de coronaquaraintaine manmoedig werd gedeeld om de hoop niet te verliezen. Maar op een reeks vriendelijke thuisconcerten en samen-staan-we-sterkhymnes na ontstond er in de muziekwereld weinig substantieels.

Beroemde ex-vriendjes

Swift brengt daarin verandering met een album dat klinkt als een muzikale koortsdroom, maar tegelijk zoveel kwaliteit herbergt dat je er bijna medicinale kracht aan zou toeschrijven. Hielden Swifts laatste twee albums keurig de vinger aan de pols van de actualiteit, op Folklore kiest de zangeres compromisloos voor soberheid. Die soms geforceerd moderne productie, verplichte ah-ah-ah-refreintjes of tekstuele sneren naar beroemde ex-vriendjes zijn nergens meer terug te horen.

Deels geproduceerd door gitarist Aaron Dessner van de alternatieve rockband The National is Folkore een album zonder een zweempje van de gebruikelijke fanfare, een prachtig sfeerrijk geheel van grotendeels akoestische 3-minuten-songs. Met als bonus: een flinke snuf popmelancholie die we kennen van Lana del Rey.

Popmeesterwerk

Haar twee albums na het knappe 1989 uit 2014 illustreerden behalve een honger naar hits ook twijfels over haar muzikale koers. Nu ze in haar eentje haar weg kon bepalen is die ambivalentie in één klap weg. En minstens zo belangrijk: Swift is in grootse vorm als songschrijver.

Mirrorrball is een van haar beste composities ooit. Een fraai zwevende hartenkreet over het voorbijgaan van liefde en vasthouden van wat is geweest. Dezelfde dromerige sfeer ademt The last great American dynasty, waarop Swift zich plots opwerpt als chroniqueur van de Amerikaanse samenleving.

En dan is daar ineens een donkere, licht dreinerige mannenstem. Hoeveel mensen hadden Swift ooit in duet verwacht met Justin Vernon van indiesombermans Bon Iver? Vermoedelijk net zoveel als er voorspelden dat ze middenin coronatijd met een popmeesterwerk zou komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden