Plus

Tatum Dagelet: 'Ik weiger zuur te worden'

Tatum Dagelet (43) maakt een tv-programma met kinderen van gescheiden ouders. Op de beruchte wisseldag rijdt ze de kinderen van de ene naar de andere ouder en praat met hen. Dagelet, opgegroeid met gescheiden ouders en zelf gescheiden, besloot: 'Ik word de allerleukste ex.'

Tatum Dagelet Beeld Annaleen Louwes

Tatum Dagelet is moe. Haar moeder is opgenomen in het ziekenhuis, volkomen in de war. "Ze weten niet wat het is. Een delier? Ze heeft twee keer een herseninfarct gehad en een hartaanval. Ze kreeg diabetes type 2. Het kan dat het niet goed is gegaan met alle medicijnen die ze krijgt. Dat het een soort psychose is."

Vijfenzeventig jaar is haar moeder nu. Gekrenkt en verlaten. Haar ex-man, acteur Hans Dagelet, heeft ze 35 jaar lang gemeden. Maar zie: tot ieders stomme verbazing is ze omgedraaid als een blad aan de boom.

Presentatrice Tatum Dagelet: "Het is ongelooflijk. Het lijkt wel of er een klepje in haar hoofd is opengegaan. Ze is zó helder, ze weet alles van vroeger, tot in de details. Mijn vader heeft nooit een hekel aan mijn moeder gehad, maar zij heeft altijd moeite gehad met de breuk. Als ze samen op een verjaardag waren, kon ze gemeen tegen hem doen. Mijn zus Dokus en ik nodigden ze liever niet meer tegelijk uit."

Maar nu is hij opeens weer een held voor haar. "Mijn moeder vraagt dagelijks naar hem. Hij bezoekt haar regelmatig. Ze vindt het prachtig. Onder de haat heeft kennelijk altijd liefde gezeten. Het is zo gek om mijn ouders weer in één ruimte te zien. Alsof ik ze terug heb. Als ik eraan denk, krijg ik tranen in mijn ogen. Het is een weirde trip waarin we zitten. Hoe werkt dat in die hersens van haar? Ze heeft alleen maar aandacht voor hem als hij er is en dan zit ze honderduit met hem te praten. Ze kan niet van hem afblijven. En ze zit maar naar hem te kijken."

Hoe vindt uw vader dat?
"Die vindt het hilarisch. Ze kunnen weer samen lachen. Het is zo lief om ze te zien. Vorige week hoorde ik mijn moeder voor het eerst tegen een arts zeggen: dit is ónze dochter. Dat vond ik heel bijzonder."

Dagelet is momenteel te zien op televisie met een nieuw programma over kinderen van gescheiden ouders: Van vader naar moeder. Haar eigen idee. Op de beruchte wisseldag rijdt ze de kinderen van de ene naar de andere ouder en praat met ze hoe het is als je ouders gescheiden zijn.

Hebben de kinderen u verrast?
"Vooral met hun openhartigheid. Ze zitten naast een wildvreemde en storten toch hun hele hart uit, met verhalen die ze niet eens aan hun ouders durven te vertellen. Ik vraag het ze soms: hoe komt het dat je dit nu zegt, want het komt op tv? Maar dat vinden ze juist prettig: dat het indirect bij hun ouders terechtkomt."

Wat leren die kinderen u?
"Dat ze alles doorhebben. Dat ze overal in zitten te snuffelen en rustig telefoongesprekken afluisteren."

U vraagt ze tips.
"De belangrijkste is heel simpel: blijf een leuke ouder. En als je dat even niet kan zijn: ga wat voor jezelf doen. Ga een blokje om."

U bent natuurlijk ervaringsdeskundige.
"Dader en slachtoffer ineen."

Toe maar.
"Nou ja, scheiden voelt als falen. Dat je denkt: wat doe ik mijn kind aan? Helemaal omdat ik mezelf na het gedoe met mijn ouders had voorgenomen zelf nooit te scheiden."

In een van de afleveringen zit een meisje dat de bruidsjurk van haar gescheiden moeder in haar kamer heeft opgehangen.
"Mooi hè? Die jurk lag weg te rotten op zolder. Op haar kamertje had ze een eigen hoekje ingericht, haar Mila-hoekje, met foto's van haar ouders uit de tijd dat ze nog gelukkig waren met elkaar. Het is belangrijk dat kinderen weten dat ze uit liefde zijn ontstaan. Dat ze niet denken: als jullie zo veel ruzie maken, waarom ben ik dan op de wereld gezet?"

"Op de kamer van mijn 16-jarige dochter Toy Travis hangt ook nog een foto van haar, samen met mij en haar vader (Ruud de Wild, red). Heel zoet. Terwijl ze zich niet eens kan herinneren dat we bij elkaar waren. Ze was nog geen twee toen we uit elkaar gingen."

Tatum Dagelet Beeld Annaleen Louwes

Heeft u die foto zelf opgehangen?
"Ja."

U was vier toen uw ouders uit elkaar gingen.
"Ze zijn nooit getrouwd. Het was de hippietijd, weet je. Ik heb altijd een beetje excentrieke ouders gehad. Ze kenden elkaar uit Arnhem, waar mijn moeder op de kunstacademie zat en mijn vader op de toneelschool. Ik heb nooit papa of mama tegen ze gezegd, want dat vonden ze tuttig. Ik zei gewoon: Elly en Hans. Soms zeg ik padre."

"Wat ik me kan herinneren, is dat mijn vader aan het huilen was. Dat zag ik nooit. Of, nou ja, best wel vaak eigenlijk, want huilen mocht bij ons thuis natuurlijk ook gewoon. Maar goed: hij zei dat het niet meer ging en dat hij ergens anders ging wonen. Ik dacht: dat is dus verschrikkelijk. Fout nummer één: als ouders moet je samen aan je kind vertellen dat je uit elkaar gaat. Anders denkt het kind dat één van de ouders de schuld heeft."

Was dat ook zo?
"Door mijn moeder heb ik dat wel zo ervaren: híj was weg gegaan. Ze heeft hem ook nooit vergeven dat hij niet meer terugkwam. Mij liet ze altijd weten: je vader houdt er wel van hoor, van neuken. Zo lang ik me herinner, ken ik het woord neuken. Ze schoof niet onder stoelen of banken dat hij vreemdging en erg van andere vrouwen hield."

Ontkende uw vader dat niet?
"Taat, zei hij altijd, mannen gaan allemaal vreemd. Dat gebeurt nou eenmaal, dus dat moet je nooit als reden nemen om bij iemand weg te gaan. Uiteindelijk viel het best mee. Na mijn moeder heeft hij nog één relatie gehad voordat hij de vrouw ontmoette met wie hij nog steeds is. Eigenlijk is hij een kneuterige gezinsman. Een groot kind. Hij houdt van spelen, nog steeds."

Hij kreeg al snel weer kinderen.
"Mijn zus en ik kwamen op een gegeven moment thuis en zagen een briefje op tafel: jullie krijgen een broertje of zusje. In de achterpui had mijn moeder een ruit ingegooid. Het was dubbel: voor haar was de breuk definitief, terwijl mijn zus en ik niets liever wilden dan een baby erbij."

Heeft uw moeder ooit nog iemand gevonden?
"Ze heeft misschien nog twee keer een soort vriendje gehad, maar happy is ze nooit meer geworden. Ze kon er niet overheen komen dat de relatie was mislukt met de man op wie ze dol was. Triest wel: altijd een verdrietige en zwaarmoedige moeder in huis. Mijn zus ging weg toen ze zeventien was en ik op mijn achttiende."

"Voor mijn moeder was het een groot verlies dat haar vader overleed. Die regelde alles. Er was altijd een man voor haar. Wat dat betreft heeft Hans ook zijn verantwoordelijkheid genomen. Hij heeft ons na de breuk in het huis in de Johannes Verhulststraat laten wonen, terwijl dat zijn huis was, gekocht met de erfenis van zijn vader. Hij heeft zelf jaren antikraak moeten wonen. Pas toen wij het huis uit waren, heeft hij het pand verkocht en voor mijn moeder een woonboot geregeld."

Hoe was dat, opgroeien in Oud-Zuid?
"Leuk: veel buiten spelen. Er woonden vooral bejaarden. In de Cornelis Schuyt had je één kledingzaak, Ellebelle, en voor de rest de groenteboer, de melkboer op de hoek en nog een sigarenwinkeltje. Het was er bizar rustig. Nu is het echt een kakbuurt."

Blij dat u er weg bent?
"Ik heb er ooit met mijn ex-man een huis gekocht. Dat was altijd mijn droom: als ik later groot ben, ga ik weer in de buurt wonen. Het huis was mooi, precies als het huis waarin ik opgroeide. Met zo'n kamer en suite, glas-in-loodramen en een hele grote tuin. Op een gegeven moment werd er aangebeld: een paar van die expats die vroegen of ik mee ging koffiedrinken. Hoezo? Die vrouwen, wat doen die de hele dag? Moeten die niet werken?"
"Toy heeft in Oud-Zuid op school gezeten. Vreselijk: ik had totaal geen anschluss met die andere ouders. Je kon bijna niet onderscheiden wie de oma's waren en wie de moeders. Vrouwen die eerst carrière moesten maken voordat ze op hun veertigste met hun laatste vruchtbare eitje een kind namen. Ik was ook de enige ouder die gescheiden was. Tot groep 7, want toen waren die vrouwen in de overgang en werden ze eruit gebonjourd door hun man."

Is dat typisch voor Oud-Zuid?
"Het was echt gek. Had je zo'n kennismakingsborrel voor ouders en stond ik gezellig met een vader te praten. Kwam er meteen een moeder bij: 'Zij heeft al verkering, zij gaat met een voetballer.' Moest ze even laten weten dat ik niet beschikbaar was. Waar ik nu woon, in de Rivierenbuurt, is het volkser. Maar het onderwijs in Oud-Zuid is goed, want ze doen er alles aan om minstens een havoleerling van je te maken, ook al kan je niks."

Wat ging er mis tussen u en Ruud de Wild?
"Ik mag er van hem niks meer over zeggen."

Hoezo?

"Ik ben een flapuit. En het is al zo lang geleden."

Beeld Annaleen Louwes

U heeft bij uw ouders gezien hoe een scheiding niet moet.
"Toen ik ging scheiden, besloot ik: ik word de allerleukste ex. Doe normaal: een ex is een ex. Dan kun je toch wel samen naar een verjaardag? Waar het om gaat is dat je als ouder goed voor je kind zorgt. Je moet de knop omdraaien, ook al vind je iemand een eikel. Ik weiger zuur te worden."

Zoals uw moeder?
"Ik vond het niet erg dat we uit elkaar gingen. We waren er allebei blij mee, dus dan sta je er sowieso anders in dan de verlaten vrouw die mijn moeder pretendeerde te zijn. We waren gewoon te snel. Ik dacht: ik doe alles wat mijn ouders niet hebben gedaan en besloot dat Ruud de ware was. Trouwen, klaar."

Hebben uw ouders niet gewaarschuwd?
"We hadden een feestje waarop we ons huwelijk aankondigden. Daar was mijn vader ook. Ik zag zijn gezicht betrekken."

Praat u veel met uw dochter over de scheiding?
"Ik vraag haar weleens over dingen die ik in mijn programma hoor. Dat meisje Mila van die bruidsjurk hoopt nog steeds dat haar ouders bij elkaar komen. Dan vraag ik haar: zou jij dat willen? Ze moet er niet aan denken, hahaha. Twee ouders in hetzelfde huis die haar de hele tijd vertellen wat ze moet doen. Dat vindt ze een heel eng idee."

Lijkt ze op u?
"Totaal niet. Hoe zal ik het zeggen? Ik kon vroeger urenlang in mijn eentje met lego spelen, zij doet graag dingen met mij. Ik denk dat ze tot haar 25ste thuis blijft wonen."

Vreest u dat?
"Het schijnt dat het toch best wel slikken is als ze weggaan. Maar op een gegeven moment is het wel gezond om uit te vliegen."

Was u een lastige puber?
"Brutaal. Zeikwijf tegen mijn moeder roepen. Echt onaardig. Zij deed haar best om in haar eentje twee kinderen op te voeden. Maar ik was vaak boos op haar."

Is uw dochter boos op u?
"Soms is ze verdrietig. Dan zegt ze: er gaan zo veel mensen uit elkaar. Maar die zijn niet uit haar leven verdwenen. De ex van mijn ex komt op verjaardagen. En met mijn ex, Daniel de Ridder, heeft ze nog goed contact. Daar gaat ze mee lunchen, die neemt haar vaak op sleeptouw. Ik vind het belangrijk voor een meisje dat ze mannen om zich heen heeft. Ik probeer mannen te verzamelen in mijn leven. Voor haar."

Alleen voor haar?
"Nee, echt."

U bent nogal van de stormachtige relaties.
"Dat valt wel mee. Maar ik heb wel altijd ingewikkelde types uitgekozen. Even psychologie van de koude grond: als kind heb je je vader gemist, dan denk je dat je moet vechten voor de liefde van een man, want als dat niet hoeft, is het niet interessant. Dus draait het erop uit dat je altijd aan het vechten bent voor iets wat op het moment dat je het hebt niet meer leuk is."

Heeft u dat helemaal zelf bedacht?
"Het is niet dat de therapeut het zegt. Die heeft wel veel dingen gezegd, maar dit net niet. Weet je: ik ben zó klaar met gedoe. Na Daniel heb ik nog een vriendje gehad. Bleek dat weer een ex-verslaafde met communicatieproblemen. Ik dacht: ik leg er een knoop in, ik wil gewoon even een tijd helemaal niks."

U beklaagde zich onlangs dat er geen normale mannen meer te vinden zijn.
"De leuke mannen van mijn leeftijd zijn al vergeven. Dat is gewoon zo."

Of ze zijn gescheiden.
"Dan moet je er wel snel bij zijn, want meestal hebben ze al iemand. Echt waar: mannen blijven niet lang alleen, die hebben een vrouw nodig. En de mannen die over zijn, die nooit een relatie hebben gehad, zijn cuckoo. Weet je wat het is: ik heb op het moment helemaal geen ruimte voor een relatie. Ik ben alleen bezig met moeder zijn, met werken en zorgen voor mijn moeder. In de tijd die ik nog over heb, wil ik gewoon gezellig met vriendinnen gaan eten."

Bent u bang om eenzaam te eindigen?
"Nou, als ik mijn moeder zo zie, dat wil ik echt niet. Dat heb ik wel bedacht: zij is te lang eenzaam geweest. Daardoor is ze waarschijnlijk ook zo ziek geworden. Vroeger dacht ik: als je vijftig bent, koop je een museumkaart en ga je lekker met een vriendin naar het museum. Nu denk ik: als ik straks zestig ben, wil ik wel weer. Voor de laatste tien of twintig jaar, net lang genoeg. Beetje samen patiencen aan de Costa Brava. Het bejaardenhuis lijkt me ook supergezellig. Lekker bij elkaar en dat er dan voor je wordt gekookt."

U kent die verhalen toch wel over ruzies in het bejaardenhuis?
"Dat hoorde ik, ja. Vooral vrouwen schijnen onderling heel heftig te zijn."

Met die paar mannen die nog over zijn.
"Maar het hele libido is dan toch allang weg? Ik ga er binnenkort misschien wel werken om te kijken hoe het is. Serieus."

Zou u uzelf als feminist omschrijven?
"Dat is een vies woord, hè? Feminist."

Hoezo?
"Er kleeft iets aan. Ik had het er een keer met Hedy d'Ancona over. Ik zei: volgens mij ben ik het wel, maar hoe dan? Ik heb ook moeite met de kreet 'sterke vrouw'. Heb je dan geen man nodig? Wat is een sterke vrouw? Anouk?"

Misschien bent u er wel een?
"Ik vind het heerlijk als een man voor mij de deur openhoudt. Ik ben een kneuterige vrouw. Als een man bij de eerste date de rekening wil splitten, ben ik beledigd. Kun je dan nog feminist zijn?"

Waarom niet?
"Mannen raken in de war van vrouwen die onafhankelijk zijn en het toch prettig vinden als ze de deur voor hen openhouden. Dan voelen ze zich geïntimideerd."

Hoe weet u dat?
"Ik merk dat."

Hoe lang is het nog leuk om als brutale meid te boek te staan?
"Dat klinkt een beetje triest, hè? Maar ik ben eraan gewend. Het is grappig hoe populair dat was en dat mensen het nog steeds weten."

U bent toch geen zestien meer?
"Nee, ik ben 43."

Laatst las ik over u: de vrolijke krullenbol.
"O, maar dat vind ik wel leuk."

Waar bent u het meest trots op?
"Dat moet nog komen: een documentaire over mijn moeder. Ik weet niet of ze dat leuk vindt, maar ik zou het heel graag willen. Ze is een echte kunstenaar. Eigenlijk is ze briljant."

Van vader naar moeder, elke zaterdag rond 10.05 uur en elke donderdag rond 17.40 uur op NPO Zapp.

3 jaar kersen kinderfoto Tatum Dagelet Beeld -

Tatum Dagelet

25 februari 1975, Amsterdam

1987-1993
Montessori Lyceum
Amsterdam, havo

1994-1995
HKU, Utrecht

1988
Acteerdebuut als Anneke Visser in Amsterdamned, daarna onder meer Isolde Bavinck in de tv-serie Fort Alpha (1996-1997) en Wenda van Zwol in de film Leve boerenliefde (2013)

1997-1998
Presentator van Brutale meiden (met Jennifer de Jong), daarna presentator van onder meer Brutale moeders (2005, ook met Jennifer de Jong), Vier handen op een buik over tienermoeders (vanaf 2014), Mag ik je tieten zien, over de gevolgen van het ongewild publiceren van privébeelden (2017) en Van vader naar moeder met kinderen van gescheiden ouders (2019)

2011
Publicatie Drinken, vloeken en hopen dat je bemind wordt - handleiding scheiden voor de moeder

Tatum Dagelet was van 2000 tot 2004 getrouwd met presentator Ruud de Wild. Van 2008 tot 2015 had ze een relatie met voetballer Daniel de Ridder. Dagelet woont met haar dochter Toy Travis (16)
in de Rivierenbuurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden