Plus Filmrecensie

Tarde para morir joven: de mooiste shots lijken puur toeval

De zwoele atmosfeer van Tarde para morir joven lijkt op het eerste opzicht een idyllisch beeld te willen schetsen van vrijheid in een Chileense commune. Filmaker Dominga Sotomayor toont echter ook de restrictieve kant van zo’n bestaan.

Tijd lijkt niet te bestaan in de derde speelfilm van de Chileense filmmaker Dominga Sotomayor. In de zomer van 1990 groeien drie jongeren − de tienjarige Clara ­(Magdalena Tótoro) en de zestienjarige Sofía (Demian Hernández) en Lucas (Antar Machado) − op in een achtergebleven commune aan de voet van de Andes. De dagen vloeien naadloos in elkaar over terwijl de gemeenschap zich klaarmaakt voor het nieuwjaarsfeest.

Maar tijd blijkt juist van groot belang in Tarde para ­morir joven (‘Te laat om jong te sterven’). Hoewel er nooit expliciet aan gerefereerd wordt, kleurt de val van de dictatuur van Pinochet de film. De commune lijkt dan wel ­afgeschermd te zijn van de buitenwereld, de maatschappelijke onrust sijpelt de film in. Eerst metaforisch: de ­gemeenschap wordt geteisterd door bosbranden en een dood paard zorgt voor een bedorven watervoorziening. Dan wordt het steeds concreter: Lucas gaat op de vuist met jongeren in de stad en bij een van de huizen wordt ­ingebroken.

De film is opgebouwd uit observerende shots en heeft een cast van grotendeels niet-professionele acteurs. ­Samen met de verbleekte kleuren zorgt dit voor een nostalgische, bijna homevideo-achtige uitstraling. De mooiste shots lijken puur toeval: een meisje hijst haar jongere zusje op haar rug, een zwangere vrouw hangt de was op achter mat glas, een klein kind danst wild in te grote kleren. Maar laat je niet voor de gek houden: de zwoele, bijna droomachtige atmosfeer is met zorg vormgegeven.

Hoewel vrijheid misschien de eerste associatie is die het leven in een commune oproept, toont Sotomayor, wier jeugdherinneringen de basis vormden voor de film, ook de restrictieve kant van zo’n leven. Door middel van statisch camerawerk en een relatief vierkante beeldverhouding lijkt ze de karakters op te sluiten in het frame. Als de afgelegen commune van elektriciteit kan worden voorzien, maken sommige bewoners bezwaar tegen de invoering. “Ik zei het toch,” zegt Sofía verslagen. “Komt er ­eindelijk stroom, willen ze het niet.”

Hernández is betoverend als Sofía, die niets liever wil dan ontsnappen uit de eentonigheid van het communale leven. Ingetogen zonder aan uitdrukkingskracht te verliezen.

Een nieuwjaarsfeest en de perikelen van democratische besluitvorming: soms ligt de allegorie voor de politieke ­situatie in Chili er wel erg dik bovenop. Maar Sotomayor blijft dicht op de huid van de jongeren, die een persoonlijke zoektocht doorleven en de keuze moeten maken tussen vasthouden of verdergaan. Met souplesse verweeft ze de drie verhaallijnen en schept ze niet alleen een beeld van de commune, maar ook van Chili als geheel.

Tarde para morir moven

Regie Dominga Sotomayor
Met Antar Machado, Demain Hernández, Magdalena Tótoro
Te zien in Filmhallen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden