Plus

Take That: 'Boyband? We zijn een groep van vaders'

Als een van de weinige boybands haalt Take That vrijdag zijn 30-jarig bestaan. Hoe de groep meegroeide met de gillende meisjes van toen die inmiddels hun kinderen meenemen naar concerten.

Groepsportret van Take That uit 1991. Van links naar rechts: Gary Barlow, Mark Owen, Howard Donald, Jason Orange, Robbie Williams Beeld Michael Putland/Getty Images

Uiteraard, ze herinneren zich alles nog. De tv-studio in Almere, de huilende meisjes op de tribune en het interview voor het Tros-programma De TV-show. De eerste incarnatie van jongensgroep Take That hief zichzelf op 3 april 1996 op na een conversatie met Ivo Niehe.

"Nee, er was geen speciale reden Nederland te kiezen," zegt zanger Gary Barlow (47) nu. "Het was toevallig het einde van de promotietournee voor ons laatste album. Na afloop gingen we gewoon naar huis. En daarna ons eigen weg. Het was verdrietig, maar ook een bevrijding."

Ruim 22 jaar later zijn de jongens van toen mannen van middelbare leeftijd. In een Londense hotelsuite verkeren ze in nostalgische stemming. De verklaring: het is bijna 30 jaar geleden dat een slimme popmanager in Manchester een castingdag hield om 'het Britse antwoord op New Kids on the Block' te formuleren.

Boyband?
Drie van de vijf auditanten van toen onder­nemen een jubileumtournee die komende zomer ook langs de Amsterdamse Afas Live voert. Eerst verschijnt vrijdag het dubbelalbum Odyssey, waarop Take That zijn grootste hits opnieuw heeft opgenomen.

"Dit wordt het einde van deel 2 van onze geschiedenis. Zoals 1996 het slot was van het eerste deel," zegt Barlow. Hij draagt een hip grijs tracksuit. "Ik ben er echt trots op dat we er na zoveel jaar nog zijn. Man, er is zo veel gebeurd in de tussentijd." Zijn collega's Mark Owen (46, lang haar in een knotje) en Howard Donald (gedistingeerd grijze baard) knikken instemmend.

"We beginnen straks vol goede moed aan het derde hoofdstuk. Boyband? Kom op, dat zijn al lang niet meer. Ik ben 50! We zijn veranderd in een groep van vaders," zegt Donald, die behalve twee pubers, bij zijn tweede echtgenote een zoon van 2 en een dochtertje van 1 jaar heeft.

Peilloos verdriet
De tweede epiloog van Take That verloopt aanmerkelijk kalmer dan de eerste keer. De aankondiging van het einde van de groep leidde destijds tot overbelaste telefoonhulplijnen in Engeland. En mondiaal tot peilloos verdriet bij een kolonie van pubermeiden die de hoop op een amoureuze toekomst met hun droommannen in één klap zagen vervliegen.

Robbie Williams was toen al uit de jongensgroep gestapt. Gedesillusioneerd door de beperkte invloed op zijn eigen leven en moe van de twist met Barlow, die tot dan toe als de grote ster van de groep gold. Hij schreef de grootste hitsuccessen van de groep als Pray, Babe en Back for Good en is de zanger van de meeste liedjes.

28

Take That scoorde 28 top 40-hits in eigen land. In Nederland staat de teller op twaalf. Back for Good kwam in 1995 het hoogste met plek 2.

De jongens backstage in New York bij het door Gary Barlow (midden) geschreven musical Finding Neverland. Links Howard Donald, rechts Mark Owen Beeld Getty Images

Ook zonder de vete tussen Barlow en Williams zijn de begin twintigers niet langer bestand tegen de druk van het boybandbestaan, dat Mark Owen even daarvoor als een 'gouden kooi' heeft omschreven.

De hysterie van de fans, de op geld beluste manager en het moordende reisschema. "We waren doodop," zegt Howard Donald. "Zes jaar lang hebben we non-stop gewerkt. Weekends waren altijd een mooie gelegenheid voor een extra tv-optreden."

Beschimpingen
Donald noemt de negen jaar die Take That vervolgens simpelweg niet meer bestond, de belangrijkste reden waarom de band er deze dagen nog wél is.

"We hadden rust nodig. Maar het voelde niet als pauze, hè. We wisten zeker dat het voorbij was. We moesten bedenken wat we met de rest van ons leven wilden. We stichtten gezinnen, we brachten tijd met familie en vrienden door. Pas nu zie ik hoe noodzakelijk die tijd was om ons klaar te stomen voor een nieuw begin samen."

Het tweede leven dat de band begon, was in 2005 een ongeziene stap. De bestaanscyclus van vrijwel al Take Thats voorgangers én opvolgers leek niet langer rekbaar dan hun eigen adolescentie of de puberteit van hun fans.

Wonderlijker nog was het hernieuwde succes van de band. Zongen de meisjesidolen in de jaren negentig in de grote indoorzalen, voor de volwassen versie van Take That zijn in eigen land steevast stadions gereserveerd. Daar verzamelen zich de fans toen die inmiddels hun eigen tienerkinderen meenemen.

In ons land haalde de doorstartversie de Amsterdam Arena alleen in 2011, het jaar waarin Robbie Williams zich opnieuw aansloot bij de groep. Na jaren van publieke beschimpingen legden Barlow en hij hun ruzie bij. Ze zetten hun wederzijdse excuses zelfs op muziek. Het duet Shame verscheen op een soloalbum van Wil­liams, die in de tussentijd zijn voormalige band als solozanger ruimschoots had overvleugeld met hits als Angels en Feel.

Na een album, Progress, en een tournee vertrok Williams weer. Niet veel later gevolgd door Jason Orange, die voor een bestaan buiten het schijnsel van de spotlights koos. "We zijn nu Take That met z'n drieën," zegt Owen. "Maar als Jason of Robbie zich weer melden zijn zij óók Take That. Ze zijn altijd welkom."

Met Williams spraken de drie recent nog. "We zijn betere vrienden dan ooit, al lachen we nog steeds om dezelfde grappen als in de nineties. Robbies agenda bleek al tot 2022 vol te zitten, maar hij zegt dat er zeker een tijd komt dat hij zich weer bij ons aansluit."

Meer boyband-overlevers

Toen Take That in 1996 zijn laatste single How Deep is Your Love uitbracht, duurde het niet lang of de positie als populairste boyband van de planeet werd ingenomen door de Backstreet Boys. Het Amerikaanse vijftal scoort grote hits als Quit Playing Games (with my Heart) en I Want it That Way van 1997 tot 2000.

In 2001 gaat de groep uit elkaar om drie jaar later weer op tournee te gaan. De band bestaat nog steeds. In navolging van Take That komt in 2008 ook de grootste boyband van de jaren tachtig, New Kids, weer bij elkaar. Ook in ons land zijn succesrijke Ierse jongensgroe- pen als Boyzone (eerste leven van 1993 tot 2000) en Westlife (1998-2002) weer actief.

In 2010 stond een nieuwe boyband op die snel uitgroeide tot één van de grootste groepen ter wereld. One Direction ging in 2016 voor onbepaalde tijd met verlof. Niall Horan en Harry Styles boeken intussen solosucces.

In Nederland houden boybands MainStreet en B-Brave in 2016 en 2017 vlak na elkaar op te bestaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden