Plus PS

'Supergroep' Vreemde Kostgangers: 'Een spelend leven houdt je jong'

Ervaring zat: George Kooymans, Henny Vrienten en Boudewijn de Groot vormen samen Vreemde Kostgangers. Nog geen jaar na hun succesvolle debuutalbum verschijnt Nachtwerk.

Vanaf links: Kooymans, Vrienten en De Groot. 'Dat het zo serieus zou worden, had niemand gedacht.' Beeld SetVexy

Henny Vrienten is de Paul McCartney van Vreemde Kostgangers. Dat vindt hij niet zelf, dat vindt Boudewijn de Groot, die de vergelijking meteen maar even afmaakt: "George is natuurlijk George Harrison. En ja, dan ben ik zelf maar John Lennon."

De Groot weet zijn gezicht keurig in de plooi te houden als hij het zegt, maar Henny Vrienten en George Kooymans schieten direct in de lach.

Heren op leeftijd zijn het (Vrienten en Kooymans zijn 69 jaar, De Groot is 73), maar in het zijzaaltje van het Voorburgse hotel waar ze een interviewdag doen, zitten de drie erbij als middelbare scholieren tijdens een tussenuur.

Boudewijn de Groot komt op zijn Paul McCartneyvergelijking als hij vertelt hoe hij lang geleden Henny Vrienten leerde kennen. "Rond 1972 zal het geweest zijn. Ik was producer bij Phonogram. Elke dag kreeg je een paar cassettebandjes op bureau."

"Ik hoorde wel wat in zo'n bandje met muziek van Henny. Heel melodieuze muziek was het, goed in het gehoor liggend. Dat heeft hij altijd gehad: Henny is de Paul McCartney van ons drieën."

Andere scene
Maar de muziek die Vrienten in de jaren zeventig uitbracht deed weinig. De Groot: "In die tijd zijn Henny en ik wel vrienden geworden. Toen ik later zelf weer ging optreden, vroeg ik Henny voor mijn begeleidingsband. Uit die band is later Doe Maar ontstaan."

Door Doe Maar werd ook George Kooymans zich, ergens in de jaren tachtig, bewust van Henny Vrienten.

"Wij zaten met de Earring in een andere scene en waren elkaar nooit tegengekomen," zegt hij, "maar toen Doe Maar zo populair was vroegen ze me als gastmuzikant bij een optreden op Pinkpop."

"Ik heb er toevallig laatst beelden van gezien. Ik speelde een gitaarsolo waar echt geen eind aan kwam. Knetterstoned, denk ik."

Tegen Henny Vrienten: "Heb jij in die tijd ook niet met de Earring meegespeeld op Veronica Popnacht?" Vrienten: "Zeker. We deden toen Radar Love met wel vier bassisten, van wie ik er een was."

Vrienten vindt het een grote eer nu met Kooymans in één grote groep te zitten, want ooit was hij een enorme fan van de gitarist. "Vroeg in de jaren zestig, Golden Earring heette nog Golden Earrings, Barry Hay zat er nog niet eens bij, speelde de groep in Tilburg. Helemaal vooraan stond ik en ik kon mijn ogen niet van George afhouden."

"Wat een gitarist! En wat had ik nog veel te leren. George was muzikaal echt lichtjaren verder dan ik. Ik dacht toen ook dat hij veel ouder was dan ik. Eigenlijk pas in Vreemde Kostgangers kwam ik er achter dat we even oud zijn. Wat nog eens benadrukt hoeveel talentvoller hij is dan ik."

Kooymans, die hoewel hij al járen in België woont nog altijd Haags klinkt: "Misschien ben ik gewoon een paar jaartjes eerder met gitaarspelen begonnen dan jij?"

Verjaardagsfeestje
Alle drie spelen ze een voorname rol in de geschiedenis van de nederpop, maar over vroeger praten ze niet vaak. De Groot: "We zijn niet drie oude heren die lurkend aan een pijp en wijn drinkend zitten te mijmeren over het verleden. We zijn echt een groep."

'Supergroep' Vreemde Kostgangers werd vier jaar geleden geboren op de 65ste verjaardag van Earringdrummer Cesar Zuiderwijk.

Kooymans werd door Zuiderwijks vrouw gevraagd op het feestje The Last Frontier hotel te zingen, de favoriete Earring­song van de drummer. Dat wilde Kooymans best, maar dan wel samen met de ook voor het feest uitgenodigde Vrienten en De Groot.

Kooymans: "Iedereen vond het goed klinken. Wij zelf ook. 'Moeten we vaker doen,' zeiden we tegen elkaar. Maar dat het zo serieus zou worden, had niemand gedacht."

Het vorig jaar verschenen debuutalbum van Vreemde kostgangers was, net als de bijbehorende tour, een groot succes. Nu al is er een opvolger: Nachtwerk, met nog eens zestien ambachtelijke popsongs, wederom allemaal in de eigen taal.

Rock-'n-roll en Franse chansons
Voor Henny Vrienten en Boudewijn de Groot is schrijven en zingen in het Nederlands vanzelfsprekend, voor Kooymans is het nieuw. "Ik heb weleens wat geschreven voor Kinderen voor Kinderen, maar voor de rest was het altijd in het Engels."

"In de Haagse scene van de jaren vijftig en zestig was alles in het Engels; Nederlands was gewoon niet cool. Het enige Nederlandstalige nummer dat ik me kan herinneren is In de bus van Bussum naar Naarden."

Met nadrukkelijk truttige dictie begint Vrienten het te zingen: 'In de bus van Bussum van Bussum naar Naarden gaf ik jou die zoen.' Kooymans: "Zo'n nummer dus, totaal niet rock-'n-roll. Zangeres Maria Dieke woonde een straat van me vandaan. Vlak na die hit is ze geëmigreerd. Nooit meer iets van gehoord."

Dieke scoorde de hit, met begeleiding van dansorkest The Skymasters, in 1955. Uit dezelfde tijd stamt de ­foto op de hoes van Nachtwerk: een stads tafereel van twee jongeren in een donkere steeg bij een brommer.

Boudewijn de Groot trof de foto in het fameuze Spaarnestad­archief en wist, nog voor er een song was geschreven, dat hij op de hoes van het tweede album moest komen. "Het is een foto die bij ons past. We waren alle drie jong in de jaren vijftig, komen ook alle drie uit de stad."

Hoe hebben de leden van Vreemde Kostgangers de jaren vijftig ervaren? "Het eerste wat ik voor me zie als ik eraan terugdenk zijn muren," zegt Henny Vrienten.

"Tilburg was een stad met textielfabrieken en kloosters; overal had je van die lange muren. En alles was grauw. Overdag was het heel stil. Hooguit kwam je een melkmannetje tegen of zo'n man die aan de deur het geld voor de begrafenisverzekering kwam innen. Auto's waren er nog niet in Tilburg."

"In Den Haag ook bijna niet, hoor," zegt Kooymans. "Bij ons in de straat woonde een vertegenwoordiger die er één had, dat was het." In Den Haag waren ze er wel sneller bij met de rock-'n-roll.

"Tegenover ons woonde familie. Mijn neef had een plaat van Little Richard. Maar zijn moeder, mijn tante dus, hield van Johnny Jordaan. Wat verder geen probleem was, hoor. Ze wisselden die platen gewoon af, dat ging prima samen. Ik vond het ook geweldig, die rock-'n-roll, maar met The Beatles, I want to hold your hand, kwam de boel pas echt op gang."

In de jeugd van Boudewijn de Groot, die opgroeide in Haarlem en Heemstede, was rock-'n-roll niet vanzelfsprekend. "Ik kom uit een echt kakmilieu, wat je ook wel kon horen aan mijn eerste platen. In mijn wereld hield je van het Franse chanson, van jazz. Rock-'n-roll was mijn geheime liefde."

Ongeschonden uit de strijd
Al die jaren later zitten de drie er patent bij. Als mannen van rond de zeventig zou je ze niet direct inschatten. Vrienten wijt het aan de muziek. "Als muzikant leid je een letterlijk spelend leven. Dat houdt je jong."

Er zijn in de muziek toch veel generatiegenoten die niet zo ongeschonden uit de strijd zijn gekomen. "Misschien hielden die niet genoeg van muziek," zegt Vrienten. De naam Herman Brood dringt zich op. "Herman was gek op muziek, zeker weten, maar hij was nog gekker op drugs."

De Groot: "Natuurlijk merken wij ook wel dat we ouder worden. Lichamelijk wordt het minder, maar van binnen ben ik juist veel soepeler geworden. Ook muzikaal. Vroeger veranderde ik nooit meer iets aan een liedje nadat ik het had geschreven; jaren voerde ik het op precies dezelfde wijze uit."

"Naarmate ik ouder word, is er veel meer durf en variatie. Onderdeel zijn van een groep is ook nieuw voor me, ik was altijd solo-artiest, ik formeerde groepen om mij heen."

"Maar ik vind het heerlijk om lid te zijn van Vreemde Kostgangers en niet overal verantwoordelijk voor te zijn. Ik schrijf een tekst en stuur die naar Henny of George. Vaak ben ik echt verrast: wat goed, hoe komen ze erop!"

Vreemde Kostgangers: Nachtwerk, Universal, verschijnt 24 november. Voor tourdata zie: www.boudewijndegroot.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden