Plus Interview

Stylist Ruud van der Peijl: ‘Trijntje en ik zijn nog steeds bevriend’

Wat hebben mode, porno, depressies en het Eurovisie Songfestival met elkaar te maken? Álles, zegt stylist en visual artist Ruud van der Peijl, die dit weekeinde met nieuw fotowerk exposeert. ‘Trijntje en ik zijn nog steeds bevriend.’ 

Ruud van der Peijl in de bekritiseerde ‘vuilniszak’ van Trijntje Oosterhuis. ‘Ik heb haatmail gekregen, maar zo erg was dat pak van Miyake niet.’ Beeld Lonneke van der Palen

Genoten heeft hij van het Eurovisie Songfestival. “Topamusement met veel ­fetish en genderqueer. Het blijft natuurlijk een nichtending, maar ja, ik ben nu eenmaal een nicht.”

Ruud van der Peijl (58) heeft voor altijd een band met het liedjesfestijn, want hij is de ‘beruchte’ stylist die Trijntje Oosterhuis kleedde voor haar deelname aan de halve finale in 2015. Na de eerste repetitie omschreef een Britse krant de jurk, ontworpen door Tycho Boeker van Prince Charming, als ‘a skin-tight black dress with a cut out bigger than the Grand Canyon’. Op sociale media hadden velen het, mede door de combinatie met de voile voor haar ogen, over ‘the slutty ­widow’.

Haatmail

“Toen wilde ze ‘de scheurjurk’ niet meer aan,” lacht Van de Peijl, “ook omdat ze zwanger bleek en er een stalen korset in zat. Uiteindelijk droeg Trijntje een jumpsuit met een soort cape aan de achterkant, de bekritiseerde vuilniszak of parachute, maar zo lelijk was dat pak van Issey Miyake helemaal niet. De belichting maakte het echter een plat vlak en de shots van achteren waren ongunstig. Achteraf neem ik het mezelf alleen kwalijk dat ik geen accent onder de borsten heb aangebracht; dat had haar figuur wat meer vorm gegeven. Door haar zwangerschap voelde Trijntje zich niet meer comfortabel op hakken, dus werden het gympen van Isabel Marant.”

“‘Is dit de man die Trijntje te gronde heeft gericht?’ kopte roddelblad Weekend. Ik kreeg zelfs haatmail. Ach, Trijntje en ik hebben ons best gedaan en we zijn nog steeds bevriend. Fokke & Sukke hebben er ook nog een spotprent van gemaakt, waarop ze naast elkaar stonden, beiden in een jurk met scheur tot de navel, waarop Sukke zegt: ‘Ik zie je lul.’ Te gek toch.”

Jamie (2019). Het fotowerk van Ruud van der Peijl is gebaseerd op Amerikaanse gay porn uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig Beeld Ruud van der Peijl

De tekening hangt nog altijd op het toilet in zijn appartement in de Spaarndammerbuurt. Van der Peijl kookt er asperges met wilde zalm voor de lunch, de open balkondeuren laten de zon binnen en bieden tot zijn genoegen fijn zicht op de bouwvakkers op het dak pal aan de overkant. Het leven lacht hem weer toe, zegt hij, na zijn ‘manie à Paris’, zoals hij het heftige voorval noemt, waardoor hij bijna een jaar uit de running was.

Moe van de antidepressiva die hij al vanaf zijn achttiende af en aan slikt (‘bijwerkingen: libido­verlies, dik worden en een droge bek’), besloot hij een tip van een vriend te proberen: micro­doses lsd. Een zegeltje oplossen in een klein pipetflesje met wodka of gin, twee dagen achtereen een druppeltje, derde dag niet. 

“Maar ik had het niet goed onthouden en nam drie druppels per dag. Ik ging als een speer, je wordt er alerter van en ontzettend creatief en productief. Het gerucht gaat dat Apple groot is geworden op microdosing, maar ik overdoseerde en werd niet meer te volgen voor de normale medemens. Ik kwam ook overal te laat of veel te vroeg en dacht dat het schip met geld was binnengekomen. In een gulle bui heb ik een zwerver uit de straat nog 600 euro geleend, nooit meer teruggezien uiteraard.”

In juli zou Van der Peijl de livemuziek verzorgen bij de Parijse show van modetalent Ninamounah Langestraat, winnares van de Frans Molenaar Coutureprijs. Hij zit al jaren in de jury. De samenwerking escaleerde echter vlak voor de show, doordat hij niet meer te handelen was. “Haar team dacht dat ik aan de GHB zat, dat was niet zo, maar het was wel duidelijk dat ik niet normaal was.” Uiteindelijk werd hij door beveiligers opgesloten tijdens de show. “Zonde, want hoe rock-’n-roll is het om een manische stylist je muziek à l’improviste te laten doen? Alles is tegenwoordig zo veilig en corporate.”

Mannen in extase

Depressie is echt een kutziekte, die voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen is, zegt de stylist, die ooit medeoprichter was van succesvol label Gletcher, lesgaf aan de HKU en Gerrit Rietveld Academie en tien jaar in het stylingteam van G-Star werkte. “Mijn vader, een ‘niet-lullen-maar-poetsentype’, zei altijd: ‘Daar zet je je toch gewoon overheen’.”

Een jaar heeft hij geluierd, op plannen gebroed én zichzelf genezen, zegt hij. “De depressie is niet meer, medicijnen ben ik aan het afbouwen.” Hij heeft zojuist een performance gedaan met The Living Museum en exposeert dit weekeinde met nieuw fotowerk onder de titel Porn bij Studio18 in Noord, met zijn neef en streetartist Sjoerd van der Peijl (21). Die maakte ook de posters bij de expositie. Acht foto’s en drie posters van Ruud van der Peijl zijn te zien, de beelden afkomstig uit Amerikaanse gaypornfilms van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.

Rick (2018). Het fotowerk van Ruud van der Peijl is gebaseerd op Amerikaanse gay porn uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Beeld Ruud van der Peijl

“Die keek ik vanaf mijn vijftiende.” Hij vond ze terug op de digital highway, slecht van kwaliteit, zoomde in op de hoofden van acteurs, blies de beelden op en experimenteerde flink met Photoshop. Het leverde esthetische, schilderachtige beelden op. Van dichtbij zijn alleen pixels te zien, van afstand wordt duidelijk wat het is. 

“Geen lullen, maar best keurige portretten van mannen in extase, óf het moment net voor het hoogtepunt, óf een beeld waarop je ziet dat de acteur er niet helemaal bij is met zijn hoofd. Veel acteurs waren namelijk hetero en vonden er niets aan, maar homoporno betaalt nu eenmaal veel beter. Voor heteroporno hoef je alleen maar een grote lul te hebben, het hoofd komt daar nauwelijks in beeld.”

Hij werkte een jaar aan de expositie. “Vind maar eens dat ene moment van een seconde in zo’n hele film.” Zijn modellen, onder wie zijn favoriet Rick Donovan, stammen uit de tijd ‘when porn was still glitzy’, kort voor de aidsepidemie losbarstte. Uiteindelijk zijn de acteurs op zijn foto’s bijna allen aan aids overleden. “Op YouTube stuitte ik laatst op een gay pornstar memorial, een filmpje van veertig minuten lang met alleen maar portretfoto’s en sterfdata en klassieke muziek eronder. Heel heftig.”

Rauwe echtheid

Net als bij zijn eerdere fotowerk gaat het Van de Peijl niet om scherpte of de perfecte belichting, maar om een gevoel, dat wringen tussen echt- en onechtheid. “Rauwe echtheid, een tikkeltje naar zelfs, en toch ook een soort glamour. Ik wil een emotie oproepen, de één wordt er geil van, de ander moet ervan kotsen. Maar een compliment als ‘leuke foto’ is het allerergste wat iemand me kan geven.”

Zijn volgende vrije werk is al in de planning: een fotoshoot met kleding van het Zweedse merk ACNE Studios (een afkorting voor Associated Computer Nerd Enterprises) met allemaal 16-jarigen met acne. “Een belachelijk idee, volgens een vriendin, maar het lijkt mij te gek. Dan hoop ik natuurlijk dat ik de casting voor hun show in Parijs mag doen.”

Porn, Studio18, Spijkerkade 5, 25/5 15-19 uur, 26/5 15-20 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden