PlusAlbumrecensie

Stone Temple Pilots klinkt als de Eagles aan de valium

Een vacature onder dreigend gesternte, dat was de opengevallen plaats achter de microfoon van rockformatie Stone Temple Pilots (STP) op z’n minst. De band met zanger Scott Weiland was een van de belangrijkste stemmen van de grunge. Plush en Interstate Love Song domineerden het clipklassement van MTV in 1993 en 1995. Daarna kwam de klad in het werk van de band, mede als gevolg van Weilands drugsverslaving .

De zanger werd in 2013 ontslagen door de rest van het kwartet – met de broers Dean (gitaar) en Robert (bas) als drijvende kracht – en vervangen door Chester Bennington van Linkin’ Park. Die beschouwde de klus als luxueus vakantiewerk en gaf hem na twee jaar vriendelijke weer terug. Weiland terughalen was geen optie. Hij stierf een maand later door een overdosis. Bennington beroofde zichzelf twee jaar later van het leven.

Met de nieuwe frontman, de voormalig X Factorkanidaat Jeff Gutt (43), maakt STP in 2018 een vrij onopmerkelijk, titelloos album. Met het verschijnen van Perdida begint de tijd te dringen om nog een keer een daverend statement te maken. Toch kiest de groep voor een grotendeels akoestische benadering, die zelfs een dwarsfluitsolo bevat. Zo klinkt STP op zijn slechtst als een unplugged-sessie van Bon Jovi (Three Wishes) of, eigenlijk nog slechter, als de Eagles aan de valium (Years).

Pop

Stone Temple Pilots - Perdida (Warner Music)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden