Plus Interview

Steven Wouterlood: ‘Kinderen snappen meer dan je denkt’

Mijn bijzonder rare week met Tess, het speelfilmdebuut van de gelauwerde filmmaker Steven Wouterlood (34), gaat vandaag in première. ‘Ik vind het mooi om met de blik van een opgroeiend kind naar de volwassen wereld te kijken.’ 

Beeld -

Als kind was Steven Wouterlood al bezig met verhalen vertellen. Met de videocamera van zijn oma maakte hij met zijn grote broer filmpjes: tv-shows, soaps en nepdocumentaires. “Dan speelde ik een zwerver of een prostitué; dan stond ik in het badpak van mijn oma voor het raam en werd ik geïnterviewd door mijn broer, Op stap met Jaap, heette dat.” Hij lacht. “Dat kan later op de verzamelbox met mijn oeuvre.”

Die verzamelbox komt er vast en zeker, Wouterloods carrière gaat als een trein. Los, zijn afstudeerfilm aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, won in 2007 de prijs voor de beste afstudeerfilm op het Nederlands Film Festival. Zijn eerste korte film Alles mag (2013) werd bekroond met een Emmy Award en de Tiff Kids Award op het festival van Toronto. Op hetzelfde festival viel twee jaar later ook zijn korte jeugdfilm Koningsdag in de prijzen.

Zijn speelfilmdebuut Mijn bijzonder rare week met Tess was afgelopen februari opgenomen in het onderdeel Generation Kplus van het jeugdfilmfestival van Berlijn en kreeg een speciale vermelding van de jury. Het gezaghebbende showbizztijdschrift Variety nam Wouterlood begin dit jaar op in een lijstje met ’tien Europeanen om in de ­gaten te houden’.

“Er zijn ook allerlei plannen niet doorgegaan hoor, het is zeker niet allemaal vanzelf gegaan, maar de dingen die ik wél mocht maken zijn best goed gelukt. Ik heb denk ik de juiste toon gevonden, een vorm die bij me past. Ik vind het mooi om met de blik van een opgroeiend kind naar de volwassen wereld te kijken. Daarbij blijf ik dicht bij de realiteit en snijd ik universele thema’s aan, zoals een eerste verliefdheid, een scheiding, familierelaties, de verwachtingen van je ouders, identiteit… maar altijd met een lichte toon. Gelaagde verhalen; niet te uitleggerig of expliciet, maar volwassen jeugddrama, dat kinderen niet onderschat maar serieus neemt. Kinderen kunnen heel wat hebben en snappen veel meer dan je denkt.”

Zuid-Amerikaans sausje

Nadat hij in 2016 de familieserie Alleen op de wereld had geregisseerd, voelde Wouterlood dat hij klaar was voor zijn eerste film. “Mijn tante is de schrijfster Marjet van Cleeff. Ik heb haar gevraagd of zij een geschikt jeugdboek wist dat bij me past. Toen kwam ze met Mijn bijzonder rare week met Tess van Anna Woltz. Ik heb het gelezen en was direct verliefd. Het is een hartverwarmend, zomers verhaal vol universele thema’s en een mooie mix van ontroering, spanning en humor. En ik herkende veel van mezelf in Sam; ik kan ook heel erg in mijn hoofd zitten en denk veel na over het leven en de dood. Dat beklemmende gevoel, dat je je opeens gaat realiseren dat het ooit ophoudt, kende ik als kind ook. Dat voelde mijn tante heel goed aan.”

Wouterlood nodigde Anna Woltz uit voor een lunch. “Ik kende haar een beetje, ik had haar weleens gesproken op verjaardagen. Ik vertelde haar hoe ik de film voor me zag en waarom haar boek me zo raakte. Vervolgens heb ik mijn visie nog eens uitvoerig op papier gezet. Op basis daarvan, en op basis van mijn eerdere films, had ze er vertrouwen in dat ze de ziel van haar boek aan mij kon toevertrouwen.”

Met scenarioschrijver Laura van Dijk, die toen ze klein was al met haar ouders naar Terschelling op vakantie ging, ontwikkelde Wouterlood vervolgens een eerste versie van het script. “We hebben ook van alles toegevoegd en veranderd, want film is nu eenmaal een ander medium dan een boek. We wilden bijvoorbeeld dat Sam het echte hoofdpersonage zou worden en dat Tess iets minder dominant zou zijn. De spanningsboog moest ook anders. In het boek worden sommige dingen al vrij snel duidelijk.”

Ook werd de verhouding tussen Sam en zijn broer wat verder uitgewerkt. “Op een gegeven moment denkt Sam dat zijn broer verliefd is op Tess. Dat herkende ik. Mijn broer is vier jaar ouder en ik was soms ook stikjaloers, bijvoorbeeld toen hij verkering kreeg met het mooie overbuurmeisje. Het Zuid-Amerikaanse sausje is ook een toevoeging van mij. Ik heb veel gereisd door Zuid-Amerika en het leek me mooier dat ze de salsa zouden ­dansen dan een wals, zoals in het boek. Anna heeft ons behoorlijk de vrijheid gegeven. Af en toe las ze een versie van het script. Soms vond ze iets jammer. Ze vond bijvoorbeeld dat we Tess te meisjesachtig lieten reageren in een bepaalde scène, waarmee we het eens waren. Dan gingen we terug naar de kern van het karakter. Na de première in Berlijn, waar ze de film voor het eerst zag, omhelsde ze me op het podium. Toen wist ik dat ze het echt mooi vond.”

Titelsong op YouTube

Mijn bijzonder rare week met Tess wordt mede gedragen door de jonge hoofdrolspelers Sonny Coops van Utteren (14) en Josephine Arendsen (13). “De casting ging relatief snel, ik denk dat we zo’n dertig jongens en veertig meisjes hebben gezien. In het boek is Sam 10, maar de acteurs moesten minimaal 13 zijn. Dat vond ik eerst irritant, want het beperkt je keuzevrijheid, maar het was een vereiste, omdat we dan meer dagen en uren konden maken. Gelukkig was daar Sonny. Hij heeft iets innemends en ontwapenends, hij houdt erg van spelen en durft heel veel.”

Het mooie aan het regisseren van kinderen vindt Wouterlood om samen op zoek te gaan naar de beste manier om ze zo naturel en onbevangen mogelijk voor de camera te laten bewegen. “Deze twee kinderen konden al lange dialogen aan. We hadden soms takes van twee, drie minuten. Dat was bij mijn voorgaande films met jongere acteurs soms wel anders. Dan moest je meer trucjes uithalen om het leuk te houden en meer plakken en knippen in de montage.”

Afgelopen week maakte Wouterlood nog een videoclip bij de titelsong Dit vergeet ik nooit, met fragmenten uit de film en beelden van beide hoofdrolspelers in de muziekstudio. “Ik heb het lied zelf geschreven, met ­Matthijs van Duijvenbode. Sonny en Josephine hebben het ingezongen. Dat idee bestond al langer, want die twee kunnen echt goed zingen en ik maak zelf al van jongs af aan muziek. Ik zing en schrijf liedjes, ook voor andere artiesten, onder wie Akwasi. De titelsong staat inmiddels op Spotify en de videoclip op YouTube. Ik hoop dat het helpt en dat zo veel mogelijk mensen de film gaan zien. En dat ze geraakt worden, dat mijn film de wereld een klein beetje mooier maakt.”

Het oordeel van onze recensent over Mijn bijzonder rare week met Tess lees je hier. 

Steven Wouterlood Beeld Bowie Verschuuren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden