Plus

Steve te Pas gaat na mode terug naar de eerste liefde: kunst

Voormalig modeondernemer Steve te Pas doet het goed als kunstenaar in Los Angeles. Tijdens een private sale thuis bij Monique en Jan des Bouvrie in Naarden was het dringen. In een avond was alles uitverkocht.

Monique en Jan des Bouvrie verkochten zelfs hun eigen werk van Te Pas (rechts). Beeld Sanne Zurné

What the fuck is dít? riep Monique des Bouvrie toen haar dochter Bo haar op een telefoon voor het eerst werk liet zien van Steve te Pas.

Drie maanden later is Te Pas' eerste tentoonstelling een feit, in de galerie, een riante ruimte onder de woning, van de familie Des Bouvrie. Zij zijn naast succesvolle interieurontwerpers ook gepassioneerde kunstverzamelaars.

De achttien zwart-witwerken van Te Pas - in twee maanden geschilderd in Amsterdam - hingen er zondag in een Umfeld van zeer divers werk: van Robert Rauschenberg, Damien Hirst, Lucio Fontana, Gilbert & George, Marlene Dumas, Studio Job, Inez van Lamsweerde, Jan Dibbets, Armando, Zhang Xiaogang, Love van Robert Indiana, een vaas van ene Picasso tot een fors schilderij van Lita Cabellut ('paste niet in het huis, te hoog') en een wand vol Erwin Olaf ('we hebben moeten verbouwen om het te installeren').

Echtgenoot Jan loopt langs met een drankje: "Heb je de Keith Haringschaal al gezien?"

"Een grote eer," vindt Te Pas, "ze hebben zo'n goede smaak." Hij lijkt nog nauwelijks te beseffen wat hem overkomt. "Ik ging met Bo koffie drinken in Het Arsenaal in Naarden in de hoop dat Jan en Monique één werk van me zouden kopen. En nu dít."

Eerder verkocht hij al enkele werken aan klanten in Los Angeles à 18.000 tot 20.000 euro. In april beschilderde hij de buitenmuur van het Sir Nikolai Hotel in Hamburg, 250 vierkante meter, met werk dat hij neopurisme noemt.

De simpele belijningen spreken Monique des Bouvrie zo aan. "Le Corbusier en ook wel een beetje Picasso-achtig, maar met een eigen identiteit. Knap ook, want probeer maar eens een rechte lijn te zetten op een heel groot kunstwerk. Dat krijgt niemand voor elkaar."

Blue Blood
Te Pas trekt de lijnen in één keer, zo uit de hand. "Hamburg is mijn crash course geweest, in twee weken tijd heb ik daar geleerd hoe ik heel strak kan werken. Maximaal twee koppen koffie en één gingershot per dag drinken, niet te laat naar bed en om spierpijn te voorkomen mijn armen trainen."

"De muur van het hotel was 25 meter hoog, het gebouw liet geen lift met zo'n bakje toe, dus moest ik het met een steiger doen en een schets op A5-formaat. Ik ben honderden keren die stelling op en af gegaan, om van afstand te bekijken hoe het eruit zag. Zenuwslopend, want als die brede kwast er net verkeerd op gaat, ben je gewoon klaar."

De chef-kok van restaurant Mr Porter, Ori Geller, heeft de schets ­onlangs bij tattoo­salon Hollywood Mark door Jorgos Karidas op zijn bovenarm laten vereeuwigen. Te Pas lachend: "Ik heb nog geprobeerd het uit zijn hoofd te praten, maar hij móest 'm hebben."

Na jarenlang in de modewereld gewerkt te hebben - bij agentschap Moshi Moshi waarmee hij het Japanse merk Evisu naar Nederland haalde, de merken Blue Blood en Good Genes en als initiatiefnemer van Amsterdam Fashion Week - keerde Te Pas slechts acht maanden geleden terug bij zijn oude liefde: schilderen en tekenen.

Steve te Pas: 'Ik was aangenomen op de Rietveld Academie, maar moest in dienst.' Beeld Sanne Zurné
Stylist Fred van Leer (midden) kocht het werk The Wisdom: 'Die titel past natuurlijk helemaal bij mij.' Beeld Sanne Zurné

"Ik was ooit aangenomen op de Rietveld Academie, maar toen moest ik in dienst, ik zat in de laatste verplichte lichting. Daarna is helaas business in de weg komen te staan van schilderen."

Sinds een paar jaar reist hij op en neer tussen Los Angeles, waar hij een huis in West-Hollywood deelt met fotograaf Serge Gil, en Amsterdam, waar hij de zorg van zijn kinderen deelt met zijn ex, actrice en sieradenontwerpster Maria Kooistra. Schilderen doet hij in LA en Amsterdam, thuis of in een loods, of in Ibiza-Stad in het atelier van Antonio Villanueva, oud-leerling van Joan Miró.

Stickerboekje
Zondag in Naarden stond stylist Fred van Leer als eerste om één minuut voor vier, aanvang van de vernissage met dj en flinke borrel en happen, voor de deur en kocht The Wisdom. "Heel sexy en lekker werk. Mijn huis hangt ramvol, ik heb alleen nog plek boven de bank en daar is ie precies geschikt voor."

"En die titel past natuurlijk ook helemaal bij mij. Ik stond voor het werk te dralen, toen kwam Jan met zijn stickerboekje: 'Zal ik 'm erop plakken?' en ja, dan ga je voor de bijl."

Des Bouvrie zei zich 'gek te rennen om rode stickertjes te plakken'. "Zelfs mijn eigen werk, Forza contra Forza, heb ik moeten verkopen aan een vriend. Hij zei: 'Jan, ik móet díe gewoon hebben.'"

In zijn speech op het terras noemde Des Bouvrie Te Pas zelfs in één naam met Picasso en Andy Warhol, 'volkomen vernieuwend'. Maar hij had 's nachts wel wakker gelegen. "Ik dacht: Nederlanders zijn altijd zuinig, de bedragen moeten omlaag, we moeten onder de tien mille blijven, het is belangrijk dat een eerste expositie uitverkoopt. En vooral als er zulke interessante verzamelaars rondlopen."

Architect Roberto Meyer bijvoorbeeld, hij kocht ook een werk. Maar het mooiste moment, volgens de gastheer, was toen Herman Heinsbroek er twee kocht.

"Twee! Dat is heel bijzonder. Herman is de grootste verzamelaar van Nederland - ik heb het hem nog geleerd - hij gaat naar alle veilingen in de wereld, is de hele dag met kunst bezig, heeft ook Chinezen in zijn collectie, allemaal heel grote belangrijke werken, en hij koopt níets wat hij niet goed vindt."

Wat is de volgende stap voor Te Pas? "Ik mag voor het Marrakesh Lightfestival in oktober volgend jaar een beeld maken voor Jardin Majorelle, de tuin van Yves Saint Laurent en Pierre Bergé. Het wordt zes meter hoog en je kunt erin lopen.

Deze zomer maak ik mijn eerste beeld voor de tuin van een klant in Spanje. Art Basel Miami staat op de agenda, een muur voor twee Nederlanders in LA, iets leuks in Tokio, en ik heb zojuist met Jan een tweede show besproken. Ook weer zwart-wit, met één extra kleur."

Monique des Bouvrie met een knipoog: "Die worden uiteraard duurder."

Voor degenen die helaas misgrepen (op = op), was er altijd nog een drankje. Beeld Sanne Zurné
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden