Stefano Keizers

PlusCabaret

Stefano Keizers deelt weinig enerverende plaagstootjes uit

Stefano KeizersBeeld Julie Hrudova

Sorry baby is het verslag van Keizers persoonlijke worsteling met de wetten van het theater, waarin hij gebruikmaakt van weinig enerverende trucjes om zijn publiek te vermaken.

Misschien heeft Stefano Keizers zich in de vingers gesneden met al zijn maffe media-optredens. Wie hem op televisie zag, zal zich nauwelijks verbazen over de negen minuten wilde dans aan het begin van zijn tweede anticabaretvoorstelling. Typisch Stefano. Ongemakkelijk wil het niet worden. Eerder een beetje gezapig.

Nadat hij uitgeput op de grond is gevallen, leest Keizers een e-mail voor die hij tijdens de try-outs aan zijn regisseur Jelle Kuiper wilde sturen. De voorstelling was mislukt. Zijn hele carrière als cabaretier was mislukt. Hij annuleerde de tour.

Dat bleek financieel echter een te grote strop en dus besloot Keizers zijn speellijst dan maar plichtmatig af te werken. Een klok boven het podium telt terug van negentig naar nul minuten. Zijn publiek is anderhalf uur Stefano Keizers beloofd. Anderhalf uur zullen ze hem krijgen.

Dat verhaal is de waarheid. Keizers wilde het bijltje er daadwerkelijk bij neergooien. Was zijn debuut Erg heel een ontleding van het genre cabaret, Sorry baby is het verslag van zijn persoonlijke worsteling met de wetten van het theater. Het tuinhek waarbinnen hij zich beweegt, symboliseert een kooi. Hij is de chimpansee die woest heen en weer banjert voor het starende publiek. Het dier dat vermaakt tegen wil en dank.

Die vorm werkt aanvankelijk wel, want Keizers is een uitstekende performer. Pijn en wanhoop zijn absoluut zichtbaar. Over verwachtingen, zijn faalangst, maar misschien ook wel over de moeilijkheid van zijn eigen niche. De grenzen van het vak rekte hij in Erg heel immers al ver op.

Zo liet hij zien hoe het publiek naar een artiest kijkt. Aan het einde viel hij neer en konden mensen met hem doen wat ze wilden. In de beste gevallen raakten ze hem even aan. In de slechtste gevallen deden ze hem serieus pijn. Hij was geen mens meer.

Daar is de piemel

Daarbij vergeleken steekt Sorry baby schril af. Na een half uur vertelt Keizers dat hij geen materiaal meer heeft. Hij is niet de eerste cabaretier die een creatieve blokkade tot onderwerp verheft. Hij is ook niet de eerste die zijn publiek verbiedt te klappen om het minderwaardige theater dat hij ze voorschotelt.

Alles wat daarna nog gebeurt, onderstreept de moeizame verhouding tussen artiest en publiek. Keizers laat lusteloos en exact op het aangekondigde tijdstip zijn piemel zien. Hij verwijst daarmee vermoedelijk naar collega’s die naakt gebruiken om te shockeren. Toont Keizers aan dat dat een trucje is? Zeker. Maar dat is een tamelijk passief idee, net als doorspelen met de lichtstanden uit de originele, mislukte voorstelling, waardoor hij de helft van de avond in het donker staat. Het zijn weinig enerverende plaagstootjes.

Volgens Keizers moest Sorry baby eigenlijk een toegankelijke voorstelling worden. Met leuke grapjes en vrolijke sketches. Het is een interessante, bijna unheimische gedachte: Stefano Keizers die gewoon zijn publiek vermaakt.

Cabaret

Sorry baby
Door Stefano Keizers
Gezien 14/2 Figi Zeist
Te zien 4/3 De Meervaart; 7/4 Griffioen Amstelveen; 1-2/5 De Kleine Komedie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden