Recensie

Stefan Rokebrand is precies de Herman Brood die we allemaal kennen (****)

Chez Brood is een eerbetoon aan Herman Brood, vijftien jaar nadat de rocker vanaf het Hilton de dood tegemoet sprong. Het is een theatershow die ons een vrij complete Brood levert.

De titel Chez Brood klinkt als een nachtclub, en zo oogt het ook. Beeld Raymond van Olphen

'O mijn god, nou zat ik toch nog in een musical!' roept Owen Schumacher in de rol van Bart Chabot uit, na een gezamenlijk gezongen Diep in Mijn Hart.

Goeie grap van de echte Chabot, die het script schreef van Chez Brood. 'Herman Brood, de mjoe-si-kul', dat was wat hij te allen tijde wilde vermijden. Geen zangkoortjes, geen larmoyante scènes, maar rock-'n-roll. Want dat was zijn vriend 'ouwe reus' Herman: een rock-'n-rolljunkie.

Schichtige blik
Het is vijftien jaar geleden dat Brood vanaf het Hilton de dood tegemoet sprong. Dit jaar zou hij zeventig zijn geworden. Hoogste tijd voor een eerbetoon vond producent Inge Bos.

De titel Chez Brood klinkt als een nachtclub, en zo oogt het ook. Maar dan wel een met de rauwe uitstraling van een poppodium. Tegen een morsig decor van uitvergrote putdeksels zetelt op een verhoging in het midden een stoere vierkoppige band onder leiding van Jan 'Rocker in Holland' Rot op de toetsen. Met Chabot (Schumacher dus) en Jules Deelder (Tibor Lukacs) links en rechts elk aan een tafeltje als vaste klanten in deze tent.

En daar is Brood. Zo simpel is het: Stefan Rokebrand heeft precies de schichtige blik, het onrustige lijf, die onnavolgbare dictie die we allemaal van Brood kennen, en als hij Saturday Night zingt, sta ik weer even in een jongerenhonk in Heemskerk, een eeuwigheid geleden.

Goed stel
De nummers Dope Sucks, Still Believe, Never Be Clever, etc., zijn het cement tussen de speelscènes die verder weinig samenhang vertonen. Zo zie je het ene moment een bedrogen echtgenote Xandra Brood (Anne Lamsvelt) als een razende tegen Herman tekeergaan en hoor je het volgende, na de muziek, Deelder leuk uit de hoek komen ('Geef me wat speed, zei de goudvis want dan word ik haai').

Lukacs en Schumacher zijn sowieso een goed stel. Hilarisch zijn de scènes waarin hun Deelder en Chabot over de theatertour met Brood vertellen. Zij in Roermond, hij in Helmond. Foutje. Drie kwartier later liep hij doodleuk alsnog het goede podium op.

Moeder Brood
Chez Brood is gelukkig geen lineair verhaal met De Sprong als onafwendbaar slotakkoord. Victor Löw koos voor zijn regiedebuut de beste scènes uit het dikke script dat Chabot had aangeleverd en levert ons een vrij complete Brood. De junk. De familieman. De zanger. De zieke die niet verder wil. Alleen Herman de schilder komt er bekaaid af, vond ik.

Mooi en ontroerend zijn de scènes waarin Rosa Reuten als moeder Brood liefdevol over de kleine timide Herman vertelt. Het jochie dat in extase naar Grieg kon luisteren. 'I did it my way,' zingt Stefan Rokebrand tot slot. Jan Rot vat de avond vlak daarvoor mooi samen: 'Hermanus B. uit Zwolle, na vijftien jaar nog springlevend.'

Chez Brood

Ons oordeel: ★★★★☆
Gezien: 04/02
Waar: DeLaMar
Nog te zien: t/m 13/2 aldaar, daarna tour
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden