PlusGalerie

Steeds weer in een vreemde situatie, als een soort Kuifje op leeftijd

Het mannetje, dat is tekenaar Teun Hocks zelf, maar toch ook weer niet.  Het zijn geen zelfportretten, Hocks speelt een soort rol. Beeld Galerie Torch
Het mannetje, dat is tekenaar Teun Hocks zelf, maar toch ook weer niet. Het zijn geen zelfportretten, Hocks speelt een soort rol.Beeld Galerie Torch

Hij staat bekend als ’het mannetje’. In de foto’s van Teun Hocks wordt altijd een hoofdpersoon in een bepaalde situatie geplaatst. Hocks heeft een mengvorm van schilderkunst en fotografie ontwikkeld. Eerst bedenkt hij een bepaalde scène, die hij vervolgens fotografeert. De afdruk van de foto gaat hij daarna met transparante olieverf overschilderen.

En de hoofdpersoon in die geënsceneerde fotoschilderijen is altijd het mannetje. Vaak draagt hij een pak, soms met een hoed en op andere gelegenheden rookt hij een pijp. Het mannetje raakt steeds verzeild in een vreemde situatie. Of hij creëert die situatie zelf. Hij probeert muzieknoten in een vlindernet te vangen of probeert de maan te stelen. Het mannetje, dat is Hocks zelf, maar toch ook weer niet. Het zijn geen zelfportretten, Hocks speelt een soort rol.

Tijdens de lockdown zat Hocks in zijn Franse atelier, waar hij veel tekeningen maakte. Tekenen deed hij eigenlijk altijd al, maar hij is nu eenmaal bekender van zijn fotoschilderijen. Nu hangen de werken op papier bij zijn vaste galerie Torch.

Een zekere tragiek

En dan wordt ineens wat duidelijker hoe het zit met het mannetje. Voor de fotowerken neemt Hocks zichzelf als model, maar in de tekeningen ziet het mannetje er steeds anders uit. Eigenlijk is het elke keer een ander mannetje, al zijn de situatie waarin hij zich bevindt wel enigszins vergelijkbaar. In elke tekening is bijvoorbeeld sprake van een zekere tragiek.

Hocks’ werk zit vol verwarrende situaties, poëtische invallen en varianten op clichés die ontleend zijn aan stripverhalen en cartoons. Die laatste categorie ligt duidelijk ten grondslag van een tekening van een mannetje op een onbewoond eiland – paar vierkante meter, één palmboom. Van zijn baard heeft hij een hangmat geknoopt, maar daar kan hij dus zelf niet in liggen.

In het werk van Hocks is de dubbelzinnigheid van het werk van Magritte aanwezig en vooral in de tekeningen zie je de invloed van Hergé. Het mannetje wordt dan een soort Kuifje op leeftijd, als melkboer in de woestijn.

Soms zijn de tekeningen wat conceptueler. Het mannetje schildert een groot vlak knalrood en kijkt daarbij verschrikt om, alsof hij zich ineens gewaar wordt van de toeschouwer die hem in de gaten houdt.

Het mannetje staat ’s nachts in een landschap voor een leeg doek op een schildersezel. Zijn penseel en verftubes liggen op de grond, hij heeft zojuist ontdekt hoe hij de volle maan moet schilderen. Hij schijnt met een zaklantaarn op het donkere doek en daar verschijnt een perfecte maan. Maar ja, dat kan hij dus alleen op het moment maken. Probeer zoiets maar eens vast te leggen. Daar komt de tragische kant van de situatie weer om de hoek kijken.

DRAWINGS

Teun Hocks
Waar Torch, Lauriergracht 94
Te zien t/m 1 -5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden