Plus Interview

Status Quo is terug: ‘We klonken vermoeid’

Francis Rossi (l) en de andere leden van Status Quo eerder dit jaar. Beeld Tina Korhonen

Het 33ste album van rockband Status Quo is het eerste dat zonder de overleden gitarist Rick Parfitt tot stand kwam. Collega-frontman Francis Rossi (70) heeft hem bij het opnemen niet gemist.

Francis Rossi verkeert in nostalgische stemming. In zijn fauteuil met uitzicht op het Leidseplein herinnert hij zich zijn eigen Amsterdamse jaren weer glashelder. “God, I miss those days,” zegt hij met zijn very British accent.

Begin jaren negentig woonde hij twee jaar in de stad. Eerst op de plek waar hij nu terug is: het American Hotel. Later in een appartement aan de Keizersgracht. De reden? “De belasting,” verklaart hij zonder omwegen.

“Het waren misschien wel de gelukkigste jaren van mijn leven. Op de fiets door de stad, al die gastvrije mensen en ’s avonds een jointje. Zo’n mooi bestaan. In Engeland heb ik nooit meer op een fiets durven stappen.”

Later in het gesprek borrelt nog een herinnering naar boven. Het was hier in dit hotel dat hij voor het laatst cocaïne gebruikte. “Ik was al in 1989 gestopt, maar kreeg het twee jaar later aangeboden en viel er weer voor. Ik herkende het gevoel: het begint lekker, maar eindigt ellendig. Een absoluut eenmalige terugval.”

Gitaarsolo’s

Deze middag nipt Rossi van een bruisende vitamineshake. De Status Quofrontman is op pad om het 33ste album van zijn band te bespreken. Backbone is het eerste werk dat tot stand kwam zonder inbreng van de in december 2016 overleden Rick Parfitt, met wie Rossi bijna veertig jaar lang het muzikale hart van de rockband vormde.

Een verlies waarover Rossi dan weer niet sentimenteel is.

“Of het zonder hem anders voelde? Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik heb weinig verschil gemerkt. Rick droeg de laatste jaren al weinig meer bij in de studio. We zorgden dat de songs vrijwel af waren als hij kwam. Dan kon hij zijn gitaarsolo’s inspelen als hij er klaar voor was.”

Parfitt maakte, zo duidt Rossi, met zijn alcoholverslaving een wankel schip van Status Quo. De formatie blies in haar succesjaren de drieakkoordenrock op tot stadionformaat en beklom de hitparades met succesnummers als Rockin’ All Over the World (1977), Whatever You Want (1979) en het door de broers Bolland geschreven In the Army Now (1986).

De critici kreeg de band nooit achter zich. Ze betichtten de groep ervan jaar na jaar min of meer hetzelfde album te maken.

Rossi kent de kritiek op het repetitieve karakter van hun werk.

“Maar als Status Quo ooit formulematig werkte, lag dat niet aan de songs, maar aan de productie. In dat opzicht hebben we te veel naar anderen geluisterd. Producers dachten dat onze albums moesten klinken als Status Quo. Wat we ook aanleverden, het kwam er ongeveer hetzelfde uit. We klonken vermoeid. Herkenbaar, maar vermoeid. Een denkfout, zie ik nu. Een album van ons klinkt altijd als Status Quo, simpelweg omdat wij het zelf zijn.”

Daarom koos Rossi voor Backbone voor een nieuwe strategie. “Ik twijfelde of ik op mijn leeftijd nog een album in me had. Ik had een voorwaarde om het wel te proberen: ik zou alles zelf bepalen. Ik wilde dat we klinken zoals op het podium. Als het niets wordt, neem ik de volledige verantwoordelijkheid.”

Hoe het album ook wordt ontvangen, de band blijft voorlopig toeren. Ook zonder Parfitt.

“Ik weet het: er zijn fans die vinden dat de band zonder hem Status Quo niet meer is. Tegen hen zeg ik: blijf je geld niet weggooien aan een concertkaartje, blijf gewoon thuis.”

Mist hij zijn oude strijdmakker niet op het podium? “Nee,” antwoordt hij zonder omwegen. “Misschien de tijd toen we jong waren. Toen waren we echte vrienden. Dat is daarna langzaam steeds minder geworden.”

Ander persoon

Hij komt terug op zijn periode in Nederland.

“Dat is ook het begin geweest van onze verwijdering. We hadden in de jaren tachtig samen het archetype rock-’n-roll-leven geleid. Maar ik kickte af. Eerst van de alcohol en toen van de drugs. Rick wilde dat clichéleven in stand houden. Hij werd een karikatuur van zichzelf.”

Twee keer kreeg Parfitt een hartaanval. Na een show in Turkije begin 2016 was hij enige tijd klinisch dood.

Rossi: “Als ik eerlijk ben: dat hadden ze zo moeten laten. De artsen zeiden toen ze hem reanimeerden: misschien komt hij er volledig gehandicapt uit. Waarom probeer je het dan? Rick herstelde. Maar hij was een compleet ander persoon geworden.”

Rossi beschrijft zijn eigen levensritme: “Ik ben drie jaar geleden ook met de hasj gestopt. Heel soms rook ik nog een halve sigaret. Dat is echt een uitspatting. Ik sta elke dag om negen uur naast mijn bed en ontbijt met een banaan en dadels.”

“Als ik iets heb ontdekt in vijftig jaar rock-’n-roll is het dat die levensstijl die eromheen hangt complete onzin is. Het gaat om je gitaar pakken, de bus in en op naar het volgende concert.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden