Plus

Staan de sterren nu wel gunstig voor Glennis Grace?

Glennis Grace, die dinsdag in de halve finale van America's Got Talent staat, wacht al jaren op het grote succes overzee. 'In Amerika hebben we het geprobeerd, maar er was altijd wel een meisje uit Chicago dat kon wat zij kon.'

Artiestenmanager Jitze de Raaff: 'Ze zei: ik ga het toch een keer écht internationaal proberen' Beeld ANP

Het is 'best grappig', vindt artiestenmanager John van Katwijk, hoe de bombastische miljoenenshow America's Got Talent zijn vroegere protegé Glennis Grace (40) presenteert.

'Nogal gewoontjes': spijkerbroek, simpel colbert, weinig make-up. "De Amerikanen houden van storytelling en het verhaal dat over Glennis moet worden verteld, is blijkbaar: single mom durft eindelijk, een beetje nederig, de schijnwerpers in te stappen."

Het echte verhaal is een beetje anders, en laat zich - volgens moeder Becht - ook in één zin vertellen. "Dit succes had al 22 jaar geleden moeten komen." Het begon in de Goudsbloemstraat, in de Jordaan. Daar groeide ze op als Glenda Batta; ze veranderde haar naam later in het beter bekkende Glennis Grace.

'Glen' is de derde van de vier kinderen van Eddy Batta en Coby Becht. Becht woont haar hele leven al in die straat, is nu 63 jaar en werkt als schoonmaker. Batta, 84, komt van Santa Maria, Curaçao, en heeft altijd 'vies werk' gedaan: arbeider in de haven en bij Hoogovens in IJmuiden.

Julio Iglesias
Ze kunnen zich niet meer herinneren wanneer hun dochter met zingen begon. Becht: "Naar mijn idee heeft ze áltijd gezongen. Ik herinner me dat ze als jong meissie naast me in de metro Als op het Leidseplein de lichtjes weer eens branden gaan zong. Ik zag een vrouw kijken, en dacht: die gaat zo snauwen dat ze d'r bek moet houden, maar ze zei: 'Dat meissie moet naar het conservatorium.' Ik vond het niet zo speciaal, maar kreeg steeds te horen: 'O, bijzonder'."

Wat dan zo bijzonder was? Vriendin Edsilia Rombley, ook zangeres, weet het wel. Het is de 'borststem'. "Glen heeft met die stem altijd noten kunnen halen die zo hoog zijn dat anderen ze alleen met hun kopstem halen. Met een borststem klinken noten warmer, voller."

Het duurde niet lang tot de hele buurt wist dat 'die van Co' zingen kon. "Mijn vader Piet bouwde een studiootje, hier op zolder, en als de ramen openstonden, zaten mensen buiten mee te luisteren."

Woedend
Ze zong al snel niet alleen maar voor de lol (The Greatest Love of All bij de bruiloft van juf Astrid), maar draafde van de ene naar de andere talentenshow en kreeg als elfjarige zelfs een duet met Julio Iglesias. "Voor ons was vanaf het begin duidelijk: Glen krijgt een internationale zangcarrière. Prima, ze had toch niks met leren. Na de basisschool heeft ze alleen nog even de modevakschool geprobeerd."

Op haar zestiende - in de tijd dat ze de Soundmixshow van Henny Huisman won - ging ze het huis uit. Becht was woedend. "Dat ze zo jong was, kon ik nog wel hebben, maar dat ze ging samenwonen met een man die twee keer zo oud was: vreselijk. Maar Glen had haar woordje klaar. 'Jij en pa schelen ook 21 jaar,' zei ze."

Ze kregen ruzie, zoals vaker. Becht kon haar af en toe achter het behang plakken. "Drammen, zuigen, grote mond. Als ze het bloed onder mijn nagels vandaan haalde, kreeg ze ook echt wel eens een pets in haar gezicht." Die ruzies leidden veel later tot een mediarel. Grace vertelde in 2016 in een interview over de 'losse handjes' van haar moeder en Becht verweet Grace in een interview háár te slaan.

Dieptepunt
Becht: "Wij praten weer, maar vergeven: nee. Ja, er werd hier geblèrd en weleens geslagen, maar ik heb zelf ook zo'n jeugd gehad en ben er niet minder van geworden. Ik heb de kinderen altijd meegegeven: als ze je op straat te grazen nemen, sla je erop los."

Eenmaal op zichzelf was Glennis Grace klaar voor die internationale carrière. Toen John van Katwijk haar leerde kennen, zag ook hij het zitten. "Ik had René Froger groot gemaakt en dat zou ik ook wel even met haar doen. Maar het is me niet gelukt. Zelfs in Amerika heb ik haar onder de aandacht gebracht, maar er was altijd wel een meisje uit Chicago dat kon wat zij kon."

Ze gingen uit elkaar na het dieptepunt: Glennis Graces deelname aan het Eurovisiesongfestival in 2005. My Impossible Dream heet haar nummer dat, hoe profetisch, strandde in de halve finale. Van Katwijk: "Diepe frustratie; we hebben gejankt. Ze zette toch iets moois neer? Glennis zag het daarna even niet meer zitten."

Meer glamour
Grace trouwde met tourmanager en chauffeur Moos Majri, met wie ze zoon Anthony kreeg, maar in 2012 scheidden ze. Een jaar daarvoor was ze nationaal doorgebroken. Ze zong in De Beste Zangers van Nederland het nummer Afscheid van Volumia en scoorde voor het eerst een nummer één. Het succes kwam niet uit de lucht vallen: artiestenmanager Jitze de Raaff had vanaf 2009 een nieuwe strategie uitgedokterd.

"Ze had een heel goede drive, maar ik zag een imago dat niet klopte. Te Amsterdams; er moest meer glamour bij. En ze zong vooral in het Engels, terwijl ik vond dat ze juist met de Nederlandstalige artiesten de concurrentie aan moest gaan. Ze behoorde tot de Hollandse top."

Hij bracht haar in contact met nieuwe producers en stylistes, en plots verscheen ze in de glossies. De Raaff: "Ik heb haar niet letterlijk gezegd dat ze ABN moest gaan praten, maar ik denk dat ze zelf ook wel inzag dat ze een breder publiek moest bereiken." Hij wilde het succes 'uitbouwen', maar Grace had andere plannen. "Ze zei: ik ga het toch een keer écht internationaal proberen. In 2016 zijn we, no hard feelings, uit elkaar gegaan."

Ze zit nu bij managers die haar in de VS kunnen helpen, maar ze doet vooral alles zelf. Van Katwijk: "Ze heeft zelf haar tickets betaald, haar hotels geboekt en is de eerste keren alleen gevlogen. Ongelooflijk dapper. Want, ja, het is nu één en al Oranjegevoel, maar als ze al bij de voorrondes was uitgegleden, had heel Nederland gezegd: ha, die Glennis, met haar grote mond."

Becht: "Als meissie zei ze al: ik ga beroemd worden in de VS - en dat is gelukt. Ze lopen met haar weg."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden