PlusFilm

Spontaneous: een tienerkomedie met ontploffende scholieren

Spontaneous. Beeld
Spontaneous.

“Het leven gaat snel,” stelde de titelheld van John Hughes’ klassieke ­tienerkomedie Ferris Bueller’s Day Off (1986). “Als je er niet af en toe even bij stilstaat, zou je het zomaar kunnen missen.” Voor Ferris was dat de motivatie om een dag te spijbelen. Voor tiener Mara (Katherine Langford) is het een zaak van leven of dood in Spontaneous, een hedendaagse ­variant op het werk van ­tienerspecialist Hughes.

Stilstaan is geen optie meer voor Mara en haar klasgenoten, wanneer zij in het eindeloze eindexamenjaar van de middelbare school één voor één zomaar beginnen te ontploffen. Als in: het ene moment is iemand er nog, het volgende is hij – splat – ­gereduceerd tot een rorschachtest aan bloedspetters op de muur en over klasgenoten heen.

Mara vindt een uitweg uit de uitzichtloosheid die dat oplevert in een Eerste Grote Liefde met Dylan (Charlie Plummer), een voormalige muurbloem die in het aangezicht van de dood besloten heeft iets meer nu-of-nooit te leven. De twee lijken voor elkaar gemaakt, of spreken in elk geval dezelfde taal – bitsig, ironisch en vol filmverwijzingen.

Het eerste bloedbad in Spontaneous valt al voor de eerste minuut voorbij is, en regisseur-scenarist Brian Duffield blijft ze vervolgens met uitmuntende timing uit zijn hoge hoed trekken. Ook nadat je als kijker op scherp bent gezet en wéét dat er elk moment weer een rode geiser op springen staat, weet hij ermee te blijven verrassen.

Dat zit hem in het tempo van zijn film, dat hoog blijft liggen, zelfs als er ruimte wordt gemaakt om bij dingen stil te staan. En het komt vooral doordat in zijn slimme scenario ­(gebaseerd op de gelijknamige jeugdroman van Aaron Starmer) met elke ontploffing niet alleen een schok maar ook een nieuwe emotie wordt ingeluid – van verrassing via woede naar intense rouw, met nog wat ­tussenstations.

Starmers boek verscheen in 2016 en de opnames voor Spontaneous vonden al in 2018 plaats, dus dat de film direct commentaar lijkt te ­leveren op de huidige coronawereld (inclusief scènes rond een quarantaine) is puur toeval. Of toch ook weer niet, want Duffield laat in de subtekst van zijn film doeltreffend de ruimte voor allerhande eigen interpretaties. Welke boodschap je er ook in leest, Spontaneous is een even scherpzinnige als ontroerende komedie.

Spontaneous

Regie Brian Duffield
Met Katherine Langford, Charlie Plummer
Te zien op Pathé Thuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden