PlusFilmrecensie

Sons of Denmark is een urgente film over radicalisering

Ulaa Salim plaatst het verhaal van zijn speelfilmdebuut Sons of Denmark een paar jaar in de toekomst, maar de film zit de Deense (en bredere Europese) actualiteit zeer dicht op de huid. Het draait om hoe radicalisering steeds wilder om zich heen grijpt. Salim belicht die in zijn slim gestructureerde film vanuit meerdere gezichtspunten.

Sons of Denmark begint met een bomaanslag, getoond vanuit het zeer intieme gezichtspunt van één getuige. Die intimiteit blijft Salim opzoeken, ook als hij het verhaal een jaar na die proloog oppakt. Met de aanslag als aan­jager is de extreemrechtse Nationale Beweging van politicus Martin Nordahl (Rasmus Bjerg), gemodelleerd naar de echt bestaande Deense Volkspartij, bezig aan een flinke opmars. Dat blaast ook wind in de zeilen van de neo­nazigroepering Zonen van Denemarken, die steeds brutaler en steeds bruter te werk gaan.

Zo komt het dat Zakaria (Mohammed Ismail Mohammed) in zijn flatwijk wordt geconfronteerd met een afgehakte varkenskop, naast een muur met in bloed geschreven leuzen als ‘rot op moslims’. Geen wonder dat de jongen ontvankelijk is voor de opruiende retoriek van buurman Hassan (Imad Abul-Foul). “Deze keer is het varkensbloed, de volgende keer zal het ons bloed zijn,” predikt die. Dat moeten de volgelingen die hij om zich heen heeft verzameld voor weten te zijn.

Zo schetst Salim (die zelf, net als zijn personage Zakaria, op jonge leeftijd met zijn ouders uit Irak naar Denemarken vluchtte) een eindeloos draaiend vliegwiel waarin extremisten elkaar aanjagen en de boel steeds verder escaleert. In no time wordt Zakaria door Hassan en de zijnen ingelijfd en klaargestoomd voor een aanslag op Nordahl.

Zakaria’s verhaal wordt in Salims doorwrochte scenario gespiegeld aan dat van politieagent Malik (Zaki Youssef). Terwijl hij de dreiging van de rechtsextremistische Zonen van Denemarken hand over hand ziet toenemen, stuit zijn onderzoek met de opmars van Nordahl juist op steeds meer verzet bij zijn meerderen – uiteraard een groep oudere witte mannen. Subtiel is Sons of Denmark niet, effectief des te meer. Het zal dan ook vooral de urgentie van de film zijn geweest, en niet zijn stilistische vernieuwing, die maakte dat Sons of Denmark vorig jaar werd geselecteerd voor de Tigercompetitie van het filmfestival van Rotterdam.

Een film over radicalisering vraagt om radicale stilering. En dus wordt Zakaria’s morele vertwijfeling in schaduwrijke extremen gevat, en baadt zijn zorgzame en bezorgde moeder juist in een hemelse gloed. Het is testosteronrijke cinema, ook al omdat de weinige vrouwelijke personages die er zijn – Zakaria’s moeder, Mikels echtgenote – aan de zijlijn worden gehouden.

In de echte wereld leed de Deense Volkspartij eind 2019, dik een jaar na de Deense release van Sons of Denmark, een stevig verlies bij de landelijke verkiezingen. Maar volgens analytici dankte de sociaaldemocratische partij haar grote zege vooral aan hun schermen met strengere maatregelen rond migratie. Precies de retoriek die in Sons of Denmark alles in vuur en vlam zet.

Sons of Denmark

Regie Ulaa Salim
Met Zaki Youssef, Mohammed Ismail Mohammed, Rasmus Bjerg
Te zien in Het Ketelhuis, De Uitkijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden