Plus Filmrecensie

Sonja The White Swan is een soort glanzende pindakaasreclame

Het leven van kunstschaatser en filmster Sonja Henie biedt genoeg materiaal voor een fijne speelfilm, maar Sonja The White Swan is een soort glanzende pindakaasreclame. 

In Amsterdam is een pad naar haar vernoemd: het Sonja Heniepad, bij ziekenhuis BovenIJ in Noord. In 1934 verrichtte de Noorse de officiële opening van de eerste kunstijsbaan in Nederland, aan de Linnaeusstraat. ‘Een élégance zoo weergaloos en zoo meeslepend,’ noteerde De Telegraaf. Een gratis extra voorstelling voor kinderen bezorgde de ordehandhavers een zware dag; 16.000 toeschouwers stonden te dringen.

Sonja Henie (1912-1969) was een getalenteerd tennisspeler, zwemmer en ruiter, die als kunstschaatster op haar elfde haar olympisch debuut op de Winterspelen van 1924 maakte. Tijdens de vrije kür moest ze meerdere keren naar de kant om haar coach te vragen wat ze moest doen.

Op de drie volgende Winterspelen werd ze olympisch kampioen – de enige vrouw die dit presteerde. Vanaf 1927 won ze tien wereldtitels, vervolgens trok ze naar Hollywood, waar ze eind jaren dertig de best­betaalde actrice was, en door nevenactiviteiten en merchandising een van de rijkste vrouwen ter wereld werd.

Henie verwierf een enorme kunstverzameling en opende in 1968 een museum voor moderne en hedendaagse kunst bij Oslo. Ze trouwde drie keer, en overleed aan leukemie aan boord van een vlucht van Parijs naar Oslo.

Het is meer dan genoeg materiaal voor een fijne speelfilm, maar Sonja The White Swan is een soort glanzende pindakaasreclame, waarin de Noorse regisseur Anne Sewitsky (Happy, Happy) van alles aanstipt, maar slechts weinig uitdiept. Tijdens de kür van de hoogblonde, zelfverzekerde Henie (Ine Marie Wilmann) op de Spelen van Garmisch-Partenkirchen in 1936 wapperen er nazivlaggen, maar haar omstreden ontmoeting met Hitler blijft buiten beeld.

De biopic springt voortdurend terug in de tijd, naar haar jeugd met een veeleisende vader. Verder wordt er vooral veel verteld met behulp van dialogen – en voor de zekerheid nog een keer. De geluidsband is dichtgesmeerd met volkomen misplaatste elektromuziek van Moderat en rock van Billy Squier. Het interessantst zijn de (zwart-wit)archiefbeelden tijdens de aftiteling.

Sonja The White Swan

Regie Anne Sewitsky
Met Ine Marie Wilmann, Valene Kane, Eldar Skar, Anders Mordal, Anneke von der Lippe
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden