PlusKunstrecensie

Sombere bespiegelingen over massamoord blijven hangen in het duister

De dansvoorstelling Uit mijn handen onderzoekt wat de Columbine-shooting in 1999 op een school in het Amerikaanse Colorado heeft gedaan met de moeder van een van de schutters.

Fritz de Jong
Actrice Khadija Massaoudi op het met houtsnippers bestrooide podium. Beeld Sjoerd Derine
Actrice Khadija Massaoudi op het met houtsnippers bestrooide podium.Beeld Sjoerd Derine

Op 20 april 1999 voltrok zich in de Amerikaanse staat Colorado een bloederige schietpartij, op de Columbine High School. Het zou helaas niet het laatste door vuurwapens veroorzaakte bloedbad op een Amerikaanse school zijn. Toch spreekt juist Columbine High na al die jaren nog tot de verbeelding dankzij Michael Moore’s Oscarwinnende documentaire Bowling for Columbine en Gus Van Sants bekroonde dramatisering Elephant.

Regisseur Lara Wakelkamp en componist/tekstschrijver Rik Ronner hebben de Columbine-tragedie aangegrepen om te onderzoeken wat dit moet hebben gedaan met de moeder van een van de twee schutters. In het begin van de voorstelling Uit Mijn Handen horen we een fragment uit een interview met zo’n moeder. Daarna begint het grote in het duister tasten.

Onmogelijke bochten

Actrice Khadija Massaoudi beweegt zich traag over het donkere, met houtsnippers bestrooide podium terwijl ze herinneringen ophaalt aan zonlicht en reflecties daarvan op water. Simon Bus, een breakdancer die zich specialiseert in het in onmogelijke bochten wringen van zijn lijf, weet ook dat hij buiten beeld moet blijven. Behendig slalomt hij langs de dunne en priemende lichtstralen van de her en der opgestelde grondspots. En het publiek tast in het duister omdat nergens duidelijk wordt hoe we de verhouding tussen actrice en danser moeten opvatten.

Volgens de programmatoelichting spelen zij ‘niet de voor de hand liggende rollen van moeder en zoon’. In plaats daarvan moeten we hen zien als ‘reisgenoten op een zoektocht door een gebroken innerlijk’. Helaas: met hoeveel zichtbare inzet de danser en actrice er ook aan trekken, die zoektocht komt nergens van de grond. De tekst is overladen met metaforen over licht, aanraking, afdrukken van handen en fragmentatie. Die toch al topzware woordenstroom gaat gepaard met een soundtrack die schakelt van wannabe Satie-verstilling tot Hollywood-bombast met galmende strijkers. Het suggereert emotie, maar we voelen er niks bij.

Uit mijn handen (Dans)

Door ISH Dance Collective
Gezien 9/3, De Meervaart
Te zien 19/3 (Amstelveen), 9/4 (VU Griffioen)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden