PlusFilmrecensie

Sociaal drama Au nom de la terre: voor fans van Ken Loach

Pierre verliest het contact met zijn dieren en daarmee de trots die hij haalde uit zijn beroep.Beeld Au-nom-de-la-terre_st_4_jpg_sd-high

In het begin van het drama Au nom de la terre, over de impact van de veranderende agrarische industrie op de geitenboerderij van een Franse familie, verzamelen moeder en zoon eieren in een klein kippenhok. Moeder heeft een mand om haar arm, zoon Pierre (Guillaume Cannet) een helm. Pierre staat voor een nieuwe generatie boeren, die niet meer kan rondkomen van een paar kippen en een kudde geiten.

Pierre is net terug uit de Verenigde Staten, waar een ­boerenbedrijf gemiddeld 4000 geiten telt, om het veel kleinere familiebedrijf van zijn vader over te nemen. Daar betaalt hij voor, want zijn afkeurende vader gelooft alleen in hard werken. Zeventien jaar later neemt de boerderij Amerikaanse vormen aan, tot ongenoegen van zijn vader. Boer zijn is namelijk allang niet meer voldoende, zegt Pierre, hij is ook ondernemer. Dus gaat hij in zee met een kippenmagnaat, die belooft zijn kippen af te nemen zolang hij ze hun fabrieksvoer te eten geeft.

Het sociale drama over de perikelen van het boeren­leven doet denken aan het werk van Ken Loach. Op eenzelfde manier toont Au nom de la terre hoe iemand verstrikt raakt in een systeem. Pierre zit diep in de schulden, ten dele door de dalende prijzen (‘de consument wil goedkoop’), ten dele door de pacht die hij aan zijn vader moet betalen. En eenmaal in de schulden, lijkt de enige uitweg het maken van nog meer schulden te zijn. Want ondanks zijn harde werk is zijn boerderij niet rendabel. De enige oplossing is uitbreiden. Dit wordt al helemaal aantrekkelijk door de forse subsidie die de Europese Unie geeft voor megastallen. Maar een boerderij van zulke grootte is alleen behapbaar als alles volledig geautomatiseerd wordt, en zo verliest Pierre het contact met zijn dieren en daarmee de trots die hij haalde uit zijn beroep.

Deze ontwikkeling loopt parallel met de veranderingen in zijn verhouding tot zijn gezin. Raakte Pierre zijn vrouw (Veerle Baetens) nog liefkozend aan in het begin van de film, tegen het einde slapen ze niet langer in hetzelfde bed. Ook de stoeipartijen met zijn twee kinderen verdwijnen langzaam.

Debuterend regisseur Edouard Bergeon baseerde het familiedrama op het leven van zijn vader. Zijn bewerking van de werkelijkheid, van wat een deel van zijn jeugd besloeg, voelt in alle opzichten aan als de mijmeringen van een tienerzoon die zijn vader ten onder zag gaan, maar geen diepgaande emotionele toegang tot hem had.

Pierre is dan wel het hoofdpersonage, we kijken naar hem door de beperkte ogen van zijn zoon Thomas ­(Anthony Bajon). Deze emotionele opsluiting is een krachtige verbeelding van de isolerende werking van Pierres depressie, maar het gebrek aan inzicht in zijn binnen­wereld zorgt ook voor een eentonige kijkervaring. Dit stoort vooral in de grimmige tweede helft van de film, waarin vaders gemoedstoestand de plot stuwt.

Het is de sterkere eerste helft die inzicht geeft in de problemen waar boeren tegenwoordig mee te kampen krijgen. Bergeon vermengt de feiten over het boerenbestaan met de wanhoop van een worstelende familie.

Au nom de la terre is een aanklacht, al blijft het onduidelijk wie precies de schuldigen zijn. Wel duidelijk is dat de situatie van boeren in Frankrijk onhoudbaar is.

Guillaume Cannet (rechts) als Pierre in Au nom de la terre.Beeld geen

Au nom de la terre

Regie Edouard Bergeon
Met Veerle Baetens, Guillaume Cannet
Te zien in Filmhallen, Het Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden