Snotterfilms én stof tot nadenken op Roze Filmdagen

Roze Filmdagen, t/m 7 maart in Theater van het Woord in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Foto ANP

Eigenlijk zouden de Roze Filmdagen, waar bijna honderd korte en lange films worden vertoond, eind vorig jaar plaatsvinden, maar geldgebrek leidde tot uitstel. Festivalcoördinator en medeprogrammeur Werner Borkes: ''Sponsors kunnen ons lastig plaatsen. Maar we programmeren niet klakkeloos elke homofilm; alleen films die kwaliteit hebben.'' De coming-out film bijvoorbeeld. ''Dat is zo'n clichégenre geworden, die draaien we alleen als hij een bijzondere invalshoek heeft.''

Dat over kwaliteit altijd valt te twisten, bewijst het melodrama House of boys, waarin een Luxemburgse jonge homo in 1984 het benauwde thuis milieu verruilt voor een leven in Amsterdam (gefilmd in Keulen!). Hij belandt er in een seks?club en wordt verliefd. De kijker kan de rest raden, want sinds jaar en dag eindigt elke gayfilm die zich in het begin van de jaren tachtig afspeelt met aids. Stephen Fry mag in een bijrolletje als arts het slechte nieuws vertellen. House of boys is een snotterfilm, die niet in de schaduw kan staan van een intelligente aidsfilm als Les témoins van André Téchiné (verkrijgbaar op dvd).

Interessanter is An Englishman in New York, waarin John Hurt de kleurrijke Britse homo Quentin Crisp (1908-1999) speelt in de periode dat hij in York woonde en er optrad met een populaire oneman?show. Hurt speelde in 1975 al Engelands beroemdste homo, die al voor de oorlog het lef had om in het openbaar zichzelf te zijn, in het met prijzen overladen tv-drama The naked civil servant. Jammer dat het festival die film niet ook vertoont. An Englishman in New York laat zien hoe Crisp aan het einde van zijn leven vervreemdde van de moderne homobeweging. De man die zich verfijnd kleedde en zijn lippen stiftte had niets met de leren machocultuur. Door homoseks tegennatuurlijk te noemen, joeg hij de homobeweging in de gordijnen. Hij werd er definitief door uitgespuwd toen hij begin jaren tachtig de mysterieuze ziekte die veel slachtoffers onder homo's maakte een gril noemde.

Wie over Crisps blunder heenkijkt, ziet een man die hokjesdenken verafschuwde; actueler dan de sektarische homocultuur van de jaren tachtig. Illustratief is de documentaire Straightlaced: how gender got us all tied up, waarin Amerikaanse middelbare scholieren zich beklagen over het denken in stereotiepen. Waarom wordt een jongen in een paars T-shirt homo genoemd? Waarom is een danser een mietje? ''Doe wat jezelf prettig vindt,'' luidt het advies van een van de scholieren. Dat de film oogt als school-tv, maakt de opmerking niet minder waar. (HET PAROOL)

Roze Filmdagen, t/m 7 maart in Theater van het Woord in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, daarna t/m 14 maart in het Ketelhuis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden