Plus concertrecensie

Slash zorgt voor ongeremde nostalgie in Afas Live

Slash zorgde zondagavond met Myles Kennedy and the Conspirators in de Afas Live voor een avondje genoeglijke gierende gitaarrock.

Beeld Gene Kirkland

Hij zei vroeg zijn vriend Slash om eerlijk tegen hem te zijn. Als die weer met de rockmastodonten van Guns N' Roses ging spelen, betekende het vast het einde van het bandje waarmee hij, Myles Kennedy, en Slash nu al ruim vijf jaar rond de wereld toerden.

The Conspirators waren voor de vele fans van die klassieke gezwollen rocksound van eind jaren tachtig het best mogelijke pauzenummer tijdens de vete tussen Guns N' Roses kopstukken Axl Rose en Slash. Maar toen de hereniging van die twee wereldwijd weer stadions bleek te vullen, vreesde Kennedy al die tijd slechts het warmhoudpitje van Slash' ambities te zijn geweest.

Toch staan ze er weer samen, hier in de al ver vooraf uitverkocht geraakte Afas Live. Voor een menigte van hoofdzakelijk witte mannelijke veertigers.

Gitaarsolo's
In de maanden waarin nieuws wordt verwacht over het nieuwe album dat Guns N' Roses wellicht toch gaat maken, zijn The Conspirators weer samen. En anders dan tijdens festivaloptredens waar het publiek alleen de hoge hoed en de zwarte krullen van Slash herkent, spelen ze nauwelijks materiaal Guns N' Roses-materiaal. Alleen Night Train staat op de setlijst.

Jammer voor wie het iconische riff van Sweet Child o' Mine eens van dichtbij wil horen uit de gitaar van de bedenker, maar - met het Guns N' Roses-moederschip al twee opeenvolgende zomers achtereen afgemeerd in het Goffertpark in Nijmegen - ook weer geen groot probleem.

De liefhebber van rock met per strekkende meter geleverde gitaarsolo's komt ook ruimschoots aan zijn trekken bij het vijftal, officieel Slash featuring Myles Kennedy and The Conspirators geheten. Samen beelden ze het archetype van de lange-haren-leren-broekenrockband vlekkeloos uit.

Slash - op de gevel van de Afas Live nog karakteristiek afgebeeld met smeulende peuk aan de lippen, maar inmiddels gestopt met roken én drinken - blijft de ondoorgrondelijke meester van de elektrische gitaar en Kennedy vertolkt zijn ideeën gedienstig en soepel. De zanger mist het charisma van Axl Rose, maar is vocaal veel gelijkmatiger van kwaliteit. Zo bieden The Conspirators ambachtelijk vakmanschap, maar ogen ze vanavond juist door de verse herinnering aan het heropgerichte Guns N
Roses toch enigszins gewoontjes.

Gierende gitaarrock
Het zijn niet eens de liedjes. Dat die minder monumentaal zijn dan die van Guns N' Roses is vanzelfsprekend, maar songs als Mind Your Manners, World on Fire en Serve You Right zijn pakkend genoeg voor een genoeglijke avond gierende gitaarrock.

Het is vooral die rare constructie met de Kennedy - die zelfs bassist Todd Kerns enkele nummers laat zingen - als schaduwfrontman die afleidt. Kennedy doet zijn best, maar het grotendeels in Guns N' Roses-shirtjes gestoken publiek juicht alleen als Slash vanaf de zijkant de spotlights in schuift.

Die momenten veroorzaken in deze tijd waarin de laptop de gitaar heeft verdrongen als het meestgebruikte muziekinstrument ter wereld golven van ongeremde nostalgie. Wat een genot blijft het om de meestergitarist te horen soleren. Zo meeslepend is zijn spel dat je vergeet dat er nog muzikanten omheen staan.

En ineens begrijp je de angst van Kennedy om door Slash te worden verlaten ook pas echt. Zonder de gitarist zouden The Conspirators niet meer zijn dan een vergeeld relikwie uit lang vervlogen tijden.

Myles Kennedy en Slash Beeld Gene Kirkland
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden