PlusInterview

Singer-songwriter Milow: ‘Ik vrees dat er carrières worden gebroken’

Midden in coronatijd besloot de Vlaamse singer-songwriter Milow een ouderwets livealbum uit te brengen. ‘Die akoestische sessies vanuit de huiskamer deden me de echte concerten eigenlijk alleen maar meer missen.’

Milow tijdens zijn optreden in Carré, begin maart. Beeld Kris Pouw

Op de middag van maandag 2 maart sprak Jonathan Vandenbroeck (38) zijn band toe in de kleedkamers van Carré. “Ik had toen al een voorgevoel,” zegt hij twee maanden later. “Ik raadde de band aan er extra van te genieten, want ‘het zou voorlopig best eens de laatste keer kunnen zijn.’ Dat gretige gevoel hebben we mee het podium opgenomen. Het werd een heel bijzonder concert.”

Die conclusie werd versterkt toen Vandenbroeck – beter bekend onder zijn artiestennaam Milow waaronder hij fijnbesnaarde gitaarpophits scoorde als You don’t know en Ayo technology – onlangs de opnames terugluisterde. Zijn tweede ingeving: dit materiaal zou juist in deze tijden van verplicht kamperen in de woonkamer moeten worden uitgebracht.

Het laatste duwtje richting die beslissing kwam na het bekijken van de online initiatieven die sommige van zijn collega’s in coronaquarantaine optuigden. “Goed bedoeld, die akoestische sessies vanuit de huiskamer. Maar het deed me de echte concerten eigenlijk alleen maar meer missen. Je mist het publiek, het meezingen, het echte live-gevoel.”

Zo verscheen afgelopen week Dream so big eyes are wide. Acht van de twaalf songs die erop staan zijn opgenomen tijdens dat concert in Carré. “Ik had er nog niet eerder gespeeld. Al bij binnenkomst voelde ik de sfeer van een theater met een grote geschiedenis. Het werd een overdonderende ervaring.”

Vier dagen na het concert vloog Vandenbroeck naar zijn tweede huis in Los Angeles. Daar bivakkeert hij nog steeds. “Ik was net aangekomen toen Trump het vliegverbod afkondigde. Dat had ik dan weer niet zien aankomen.”

U zou eigenlijk nu weer in België zijn om te repeteren voor het festivalseizoen. Dat is in zijn geheel afgelast. Ook voor u een klap?

“Ik heb aantal fases van teleurstelling doorlopen. Ik begon me, na de berichten uit China en later Italië, voor te bereiden op afgelaste concerten. Oké, even doorbijten, dacht ik. Maar inmiddels ben ik pessimistischer dan toen. Ik heb voor deze winter nog een clubtournee staan, met zes concerten in Nederland, maar maak me toch zorgen of die kan doorgaan. Zelfs volgend voorjaar zal nipt worden.”

“De afgelopen twee maanden vormen nu al de langste periode dat ik niet live heb gespeeld, sinds ik twaalf jaar geleden ben begonnen. Maar allee, ik wil niet te veel klagen. Wij muzikanten hebben zulk mooi werk. We zullen even moeten herbronnen, hopelijk lukt het om nieuwe nummers te schrijven.”

Er wordt gesproken over concerten, ingericht volgens de eisen van de 1,5 metersamenleving. Ziet u dat voor zich?

“Ik veronderstel dat de eerste keer dat ik weer met de band het podium op magisch zal zijn. Maar daarna? Hoe zingen de fans mee als ze mondkapjes dragen? Hoe drinken ze bier? Hoe ontstaat de juiste ambiance? Ik hoop op creatieve antwoorden, maar zie in elk scenario veel onzekerheden. Hier in Los Angeles hoorde ik voor het eerst een initiatief waarin ik wel geloof. De drive-inbioscoop bestaat hier nog. Zouden we zo ook openluchtconcerten kunnen geven? Het combineert afstand houden met een ongedwongen sfeer. Maar goed, in Nederland en België is veel minder ruimte.”

Hoe zwaar zijn de financiële gevolgen?

“Voor mijn crew zijn die het zwaarst. Die zit nu zonder inkomen thuis. Voor muzikanten met goede, langer lopende carrières is zo’n pauze overkomelijk. Maar als je net begint, is dit echt ellendig. Ik heb in de eerste drie jaar van mijn loopbaan geen euro verdiend. Alles investeerde ik meteen weer in nieuwe projecten. Ik vrees dat er carrières worden gebroken. Dat lot dreigt ook voor kleinere festivals. Over Rock Werchter, Pukkelpop of Pinkpop maak ik me geen zorgen. In de klasse eronder vrees ik een bloedbad.”

U klinkt somber.

“Dat probeer ik niet te zijn. Ik hoop op de veerkracht van het concertpubliek. Na de aanslagen bij de concerten van de Eagles of Death Metal in Parijs en Ariana Grande in Manchester was ik bang dat muziekfans zich onveilig zouden voelen, maar ze bleven kaartjes kopen. Nu vraag ik me opnieuw af of ze straks nog durven. En of er in de economische neergang nog geld is voor concertbezoek. Toch geloof ik ook dat muziekfans tot het soort mensen behoren, dat bereid is hindernissen uit de weg te ruimen.”

Tot die tijd geldt het live-album als tussenoplossing?

“Ik hoop dat meer artiesten de komende maanden hun archieven zullen opschonen. Een live-album is zo’n mooie manier om een artiest echt te leren kennen. Bovendien ademt zo’n opname het gevoel van ‘daar had ik ook bij willen zijn’. Zo houden we het vlammetje brandende totdat we straks weer echt los mogen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden