Plus

Sinan Can en de klassenfoto uit Syrië: 'Geen huiliehuilieverhalen'

Een Syrisch jongetje maakte een klassenfoto, luttele uren voordat de eerste bommen op Aleppo vielen. Televisiemaker Sinan Can probeert de kinderen te lokaliseren.

Sinan Can Beeld Michel Schnater

Het internet in Aleppo was bar slecht. Toch lukte het programmamaker Sinan Can, in de Syrische stad voor de tweedelige documentaire 'Sinan zoekt de klas van Elias', even online te zijn. "En toen was op sociale media net de hashtag #watgaatsinandoen trending," giert de journalist, die als deelnemer aan het jongste seizoen van Wie is de Mol? vooral opviel door zijn passiviteit.

#watgaatsinandoen
Onder #watgaatsinandoen werden vooral hilarische fotoshopafbeeldingen met luie Sinan als onderwerp geplaatst. "Ge-wel-dig," zegt Can (41) grinnikend. "Vooral omdat het klopt. Ik zou nu heel gemakkelijk kunnen zeggen dat de makers het zo geknipt hebben, maar ik heb gewoon heel weinig uitgevoerd. Dat was mijn tactiek: mezelf zo verdacht mogelijk maken en de rest goed observeren."

De paradox is dat Can de laatste jaren tot de productiefste programmamakers op het Mediapark behoort. Voor Sinan zoekt de klas van Elias reconstrueert hij een klassenfoto van het Syrische jongetje Elias, gemaakt op een school in Aleppo - enkele uren voordat de eerste van een lange reeks bommen insloeg in de stad. Elias en zijn ouders zijn naar Enschede gevlucht.

Can: "Van de 42 kinderen uit Elias' klas hebben we er 14 niet kunnen terugvinden. Van hen is er echt geen spoor. Dat kan erop duiden dat ze op een onbekende plek in het buitenland zitten of dat ze zijn omgekomen in het oorlogsgeweld, of tijdens een vluchtpoging op de Middellandse Zee."

Met één vriendje, Bahjat, heeft Elias de afgelopen zeven jaar contact gehouden, ook al woont Bahjat nu in het Australische Melbourne. Een andere klasgenoot, Vina, blijkt 65 kilometer verderop te wonen, in Twello. En zij gaat regelmatig in Enschede op bezoek bij haar oom.

Persoonlijke drijfveer
Can: "Prachtig vind ik de veerkracht van de kinderen. Het zijn geen huiliehuilieverhalen van vluchtelingen, maar relazen van talentvolle jongens en meiden. Elias gaat volgende week naar de havo, Vina zit in vwo 4. Ik kijk echt niet weg, maar door vluchtelingen allemaal als criminele gelukszoekers weg te zetten, plaats je Elias en Vina ook in die hoek. Net zo min beschouw ik stemmers op Forum voor Democratie allemaal als racisten, daar wil ik ook niet aan meewerken."

Het is een persoonlijke drijfveer van Can: "Mijn opa kwam begin jaren zestig vanuit Turkije naar Nijmegen om in de metaalindustrie te werken. Hij voelde zich hier zo welkom en dan ga je vanzelf meedoen. Mijn vader kwam later uit Turkije, zelfde verhaal.''

''En ik woon mijn hele leven al in Nijmegen en heb nog nooit met discriminatie of racisme te maken gehad. Ik weet dat het bestaat, maar het heeft mij nooit getroffen. En wij hebben overal aan meegedaan, omdat we wisten dat we welkom waren. Als we kinderen als Elias en Vina ook dat gevoel geven, verliezen zij ook niet de motivatie om mee te doen in de samenleving."

Hij zegt nog één ding over #watzousinandoen. "Bij de finale van Wie is de Mol? kwam een nerd op me af, die zei dat de website watgaatsinandoen.nl nog vrij was. Die heb ik om drie uur 's nachts, met m'n aangeschoten hoofd, toch maar even vastgelegd."

Sinan zoekt de klas van Elias, vanavond 22.15 uur, NPO1.

Sinan Can: 'Mijn opa voelde zich hier welkom, dan ga je vanzelf meedoen. Beeld Michel Schnater
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden