PlusConcertrecensie

Simple Minds maakt in Paradiso één kapitale misser

Het nieuwste album in zijn geheel spelen in Paradiso, in het midden van de setlist? De Schotse band Simple Minds, die al veertig jaar meedraait, zou beter moeten weten.

Simple Minds-zanger Jim Kerr maandag in Paradiso.Beeld anp

De relevantie van Simple Minds mag dan al sinds het einde van de jaren tachtig vervlogen zijn, de hoeveelheid aan klassiekers die ze mettertijd hebben geproduceerd blijft in vele geheugens gegrift staan.

Ze waren in de jaren tachtig niet groot; ze waren huge: zeker ten tijde van hitalbum Once Upon a Time (1985) en krakers als het onuitroeibare Don't You Forget About Me.

Curieus eigenlijk dat een band die een heel decennium vooruitstrevend en interessant is gebleven er daarna nooit meer in is geslaagd op dat oude niveau te komen.

Pas de laatste jaren lukt ze dat aardig, met weinig spectaculaire maar desalniettemin heel behoorlijke albums als Big Music (2014) en het recente Walk Between Worlds.

Bij stem
Daarop weten ze een aangename brug te slaan tussen heden en verleden, en dat is precies ook wat ze live beogen te doen. In principe zijn daarvoor ook alle ingrediënten aanwezig: Jim Kerr is nog steeds uitstekend bij stem, de -uitgebreide- band klinkt nog als een klok en er is in principe genoeg materiaal om een onvergetelijke avond mee te kunnen vullen.

Gezien: Simple Minds
Waar: Paradiso, 19/2

Als ze aftrappen met de pulserende wave van I Travel uit 1980 veer je ogenblikkelijk op: ongelofelijk eigenlijk hoe fris en opwindend dat nummer 38 jaar later eigenlijk nog klinkt.

Datzelfde geldt voor Love Song, dat ook leunt op bubbelende synthesizerarpeggio's en een ritme dat rustig een uur door zou mogen gaan zonder de aanvechting na afloop je geld terug te vragen.

Overschatting
Helaas maakt de band in hun setlist één kapitale misser die onbegrijpelijk is als je even in het achterhoofd houdt dat ze al veertig jaar in het vak meedraaien.

Nieuwste album Walk Between Worlds was weliswaar een aardige toevoeging aan hun oeuvre, maar waarom, in vredesnaam, zou je in het midden van een setlist dat album in zijn gehéél spelen?

Nummers als Magic grijpen nog prettig terug op het verleden, maar uiteindelijk sta je onrustig wippend op je benen af te wachten tot ze klaar zijn.

Zoiets doen is een groteske overschatting van je relevantie anno 2018. En oeverloze ouwehoerintermezzo's tussendoor maken het er niet beter op.

Gelukkig maken hits als het knallende Waterfront en dat nog steeds zo hypnotiserende New gold dream een hoop goed, maar niet genoeg. Was het maar, zoals Kerr daarin zingt, nog steeds '81-'82'-'83-'84'. Maar helaas: de tijd is voor iedereen verstreken. Ook voor Simple Minds.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden