Sebastián Díaz Morales volgt wandelaars met zijn camera en creëert meer drama dan docu

Geschiedschrijving, cartografie en cinema komen samen in de films van Sebastián Díaz Morales. Beeld Sebastian Díaz Morales
Geschiedschrijving, cartografie en cinema komen samen in de films van Sebastián Díaz Morales.Beeld Sebastian Díaz Morales

Wie een stad wil verkennen, moet de auto laten staan. De fiets is al een betere optie, die laat je beter rondkijken. Maar het beste is te voet gaan: de snelheid is laag genoeg om alles in je op te nemen en met je voeten maak je een directe connectie met de straatstenen.

Het is om die reden dat de hoofdpersoon in de films van Sebastián Díaz Morales telkens een wandelaar is. Al lopend verkent hij de omgeving. Door middel van de camera die hem op de hielen volgt, brengt hij de stad in kaart.

Zoals Buenos Aires in het oudste deel van een filmisch vijfluik dat samen de installatie Pasajes vormt. Een man in zwart colbert loopt trappen op, opent deuren, doorkruist een vol restaurant en de oudste boksschool van de stad, komt langs een bordje waarop staat ‘hier stapt u de geschiedenis binnen’ om zijn weg te vervolgen door bedompte kamertjes met afbladderende verf waar ten tijde van de Argentijnse dictatuur gemarteld werd. Twee tellen later is het decor veranderd in een videotheek en daarna weer een gang.

Hypnotiserend

Geschiedschrijving, cartografie en cinema komen hier samen. Hoewel de beeldtaal de suggestie wekt van koele registratie, is dit meer drama dan documentaire. De voetstappen klikklakken hypnotiserend. De man in het colbert heeft een soms aftastende maar meestal onverstoorbare tred, die het midden houdt tussen Baudelaires 19de-eeuwse flaneur en een virtuele wandelaar in Google Maps. De montage rijgt locaties aaneen die in het echt kilometers uit elkaar liggen. Hier wordt de route gevolgd van een mentale kaart, die herinneringen vastlegt aan een omgeving die onherroepelijk verandert en verdwijnt.

Dat is al het geval in de Indonesische hoofdstad Jakarta, die onderwerp is van een andere film. De lokale vriend die Díaz Morales hier de stad laat doorkruisen, moet als enige voetganger een walmende stroom scooters het hoofd bieden. Maar sinds twee jaar geleden hier de metro is geopend, is het straatbeeld ingrijpend veranderd. Dit zijn inmiddels historische beelden.

Ruig landschap

Minder veranderlijk, of zo lijkt het in eerste instantie, is Patagonië. De geboortegrond van de kunstenaar bestaat uit ruig landschap, waar hij zijn vriendin doorheen laat lopen. Ze stapt door een uitgestrekte steenwoestijn, komt af en toe verlaten hutjes tegen die ze in en uit gaat, maar passeert ook bulldozers en een oprijlaan met kitscherige lantaarnpalen die doen vermoeden dat deze ongereptheid niet voor eeuwig is.

De meest recente film in de installatie maakte Díaz Morales in de koepelgevangenis van Haarlem. Hij vond een ex-gedetineerde bereid om de gangen van het complex af te lopen. Maar terwijl de andere wandelaars al stappend de geschiedenis van de plek verkennen en daarmee hun fysieke omgeving op een bepaalde manier ontstijgen, lukt hem dat niet. Hij blijft maar rondgaan en vindt de poort naar de buitenwereld iedere keer op slot.

Sebastián Díaz Morales: Pasajes
t/m 17 juli in Cityscapes Foundation, Oudezijds Voorburgwal 131

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden