PlusInterview

Schrijver Marlies Allewijn: ‘Ik snap niet dat ‘feminist’ nog steeds een vies woord is’

In de historische roman Barsten van Marlies Allewijn (1977) krijgt een jonge ‘afstandsmoeder’ te maken met de opkomende vrouwenbeweging.

Marlies Allewijn. Schrijfster, groeide op in het Zeeuwse Yerseke. ­Barsten is haar derde boek.Beeld Romy van Leeuwen

Het zijn de jaren zestig van de twintigste eeuw en de zeventienjarige Sari woont met haar zeer conservatieve familie in Zeeland. Ze kan zich niet vinden in de traditionele rollen die haar ­autoritaire vader en onderdanige moeder en zus aannemen en ligt vaak met hen overhoop. De ­situatie escaleert als Sari onbedoeld zwanger raakt en door haar teleurgestelde ouders gedwongen wordt het kind ter adoptie af te staan, waarna de hele gebeurtenis wordt doodgezwegen. Sari is er kapot van en vertrekt naar het dynamische Amsterdam, waar ze ­terechtkomt tussen de provo’s en de Dolle ­Mina’s. Ze maakt er vrienden die huizen kraken, discussiëren over colleges, protesteren en opkomen voor hun rechten.

Uw eerdere boeken Ze was 16 (2016) en De meid (2018) waren net als Barsten historische romans over jonge vrouwen die ingaan tegen de normen van hun tijd. Wat spreekt u zo aan in dit onderwerp?

“Het is nodig om dit onder de aandacht te brengen. Ik snap niet dat ‘feminist’ tegenwoordig nog steeds een beetje een vies woord is. Zo raar is het niet als je voor gelijkheid bent. Bovendien vind ik dat over geschiedenis vaak vanuit de ­elite geschreven wordt. Ik vind het interessanter om dan te schrijven vanuit een minder ­vanzelfsprekend karakter. Lang niet iedereen stond in de jaren zestig bij de Dolle Mina’s op de barricades; voor afstandsmoeders zoals Sari was dat bijvoorbeeld helemaal niet van­zelfsprekend. Ik was erg onder de indruk van een aflevering van Andere Tijden daarover; dat zoveel vrouwen hun kind moesten af­staan… Die twee dingen kwamen toen samen. Er zitten overigens geen biografische elementen in.”

Kunt u wat vertellen over het contrast dat zich laat zien bij Sari, die een positieve zelfontwikkeling doormaakt en zich gedurende het verhaal steeds vrijer voelt, maar zich daardoor ook steeds beter realiseert hoe afschuwelijk het is wat haar is aangedaan?

“Als je zoals Sari opgroeit in een conservatieve omgeving ga je niet van de ene op de andere dag heel anders denken. Ze is in Amsterdam ook erg behoedzaam, heeft eerst nog haar bedenkingen bij bijvoorbeeld de Maagdenhuisbezetting, waar haar vrienden aan meedoen. Maar ze ontwikkelt zich doordat ze om zich heen ziet dat het ook anders kan dan ze van huis uit gewend is. Tijdens de telefoongesprekken die ze met haar moeder voert, wordt Sari ge­confronteerd met haar verleden en dan wordt het voor haar duidelijk waar het probleem zit.”

Er is een aantal historische gebeurtenissen in het boek verwerkt, waaronder de baas-in-eigen-buikfoto waarop Ada, de Amsterdamse vriendin van Sari, staat. Hoe heeft u dat aangepakt?

“Van tevoren heb ik me ingelezen over gebeurtenissen die haaks stonden op wat Sari kende, en toen heb ik haar daar een plek in laten vinden. Hoewel ze eerst natuurlijk vooral toeschouwer was. Zij had helemaal geen keuze in wat er met haar lichaam gebeurde, dus dat besef was er bij haar nog niet. Vandaar dat niet Sari maar haar vriendin Ada, die veel verder is dan zij, op de foto staat. Leuk om daarmee te spelen, maar ook spannend, want ik denk dan gelijk: klopt het wel precies?”

“Sowieso heb ik veel boeken gelezen en documentaires gezien over de jaren zestig, want ik kan pas over karakters nadenken als ik een gevoel heb van hoe de samenleving destijds was. Het scheelde dat ik over die periode veel aan mijn ouders kon vragen.”

Dolle Mina’s demonstreren in oktober 1970 voor het recht op abortus (baas in eigen buik).Beeld Nationaal Archief , Anefo, foto

U heeft inmiddels een roman geschreven over het begin van de negentiende eeuw, een over de jaren veertig van de twintigste eeuw en nu een over de jaren zestig… welk decennium is in uw volgende roman aan de beurt?

“Haha, ik heb al ideeën! Een periode waar ik nog wel nieuwsgierig naar ben, is de jaren twintig van de vorige eeuw, of juist de punkscene van de jaren tachtig… Ik blijf het leuk vinden om vanuit een historisch perspectief naar vrouwenrechten te kijken en dan de invloed daarvan op ons dagelijks leven te zien. Dat geldt ook voor Barsten: ik hoop natuurlijk dat heel veel mensen ervan genieten, maar als er alleen al één persoon is die door mijn boek anders naar vrouwenrechten gaat kijken, dan ben ik al heel blij.”

“Nu ik bijvoorbeeld over de Dolle Mina’s schreef, voelde het alsof ik er zelf bij zat. Wat moet dat fantastisch zijn geweest! Gelukkig zijn er tegenwoordig nog steeds mensen die protesteren, nu ook weer met de #MeToo-beweging. Daar heb ik bewondering voor, want het is eng om op te staan voor waar je in gelooft. Dus ik ben trots op iedereen die dat doet. En trots op Sari, dat sowieso.”

fictie Marlies Allewijn Barsten Uitgeverij Pepper Books, €19,99 320 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden