PlusTen slotte

Schrijver en dichter Mischa de Vreede (1936- 2020) had een stem die telt

Schrijver en dichter Mischa de Vreede is dinsdag op 83-jarige leeftijd in Amsterdam overleden. Ze was al geruime tijd ziek. Het liefst wijdde ze zich de laatste jaren van haar leven aan de poëzie, liet ze vermelden op haar website. ‘Zodat zij haar eigen stem weer laat klinken, een stem die vertelt, uiteraard.’

8 maart 1974: Remco Campert, Mischa de Vreede en Jan Elburg bij de Boekenweekmanifestatie in het Van Goghmuseum.Beeld Anefo/Nationaal archief

Mischa de Vreede werd in 1936 geboren in het toenmalige Batavia in het voormalige Nederlands Indië; zij was het middelste kind en enige dochter van een dominee en een onderwijzeres. Haar Indische achtergrond speelde vaak een rol in haar werk, bijvoorbeeld in Waar ik mee leef (1995) en Kind in kamp (1961), over haar internering in een Japans kamp op Sumatra en de verwerking van de ervaringen daar.

Op haar website, die zoals ze vermeldt ‘moet dienen als tegenwicht van de omgevallen prullenbak die zoekmachines te bieden hebben’, vertelt ze hoe het gezin na drieënhalf jaar internering in 1946 werd gerepatrieerd. In Emmen bezocht zij het lyceum, in Nijmegen het gymnasium en in Arnhem de kunstacademie.

Toen ze achttien was veranderde ze haar doopnaam Henny – ze was vernoemd naar de op Ambon overleden eerste vrouw van haar vader - in Mischa, en verhuisde naar Amsterdam, waar zij haar wens om schrijver te worden verwezenlijkte. In 1957 debuteerde zij als dichter in het driemansbundeltje Morgen mooi weer maken, in 1959 kreeg zij de (kleine) Poëzieprijs van de stad Amsterdam voor een gedicht in haar Windroosbundel Met huid en hand.

De Vreede is tweemaal gehuwd geweest en is moeder van Catelijne van Faassen (1956) en Tobias Thomas Oudejans (1962). Ze schreef kinderboeken en vertaalde ondermeer Herzog van Saul Bellow en De geverfde vogel van Jerzy Kosinski. Genoodzaakt ‘van de pen te leven’ schreef ze onder meer columns voor de VARA radio, recenseerde kinderliteratuur voor NRC Handelsblad en hield lezingen. Ook maakte zij (reis)verslagen voor onder anderen Vrij Nederland, Intermagazine en Elégance.

Deadlines moe, legde ze zich later toe op ‘oral history’: het noteren van aan haar vertelde (levens)geschiedenissen. Dit onder het motto: een verhaal vertellen is ongeveer het liefste wat je een ander kunt aandoen. Haar laatste bundel Zeestenen verscheen in 2001. Op 15 augustus 2001 van dat jaar las ze daaruit het gedicht Omstandigheden voor tijdens de herdenking van de capitulatie van Japan, bij het Indisch Monument in den Haag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden