PlusInterview

Schrijfster Sarah Bailey laat een oudere Gemma Woodstock weer een moord oplossen

Dinsdag verschijnt In de donkere nacht, het tweede deel in de Gemma Woodstockreeks van de Australische thrillerauteur Sarah Bailey.

Sarah Bailey: ‘Het nemen van goede beslissingen is niet Gemma Woodstocks forte.’Beeld Hugh Davies

Haar werkdag zit er bijna op in Melbourne, waar ze in het management zit van een groot reclame- en communicatiebedrijf. Sarah Bailey (37) vertelt over de nieuwe dagelijkse praktijk, waarin een uiterst formele vergadering met de klant, het ministerie van Defensie, online plaatsvond en ze die mannen – normaal in uniform – ineens thuis in hun gewone kloffie aan de keukentafel zag zitten.

Zulke inkijkjes in elkaars leven, stelt ze vast, maakt het bestaan in isolement toch wat draaglijker. In tijden van corona is immers ook Melbourne stilgevallen – de bruisende stad waar ze in een buitenwijk opgroeide, waar de zomers heet en vochtig zijn en de winters koel en donker, en de stad die rafelrandjes paart aan een rijk kunst-, cultuur- en nachtleven. Het is ook de stad waar haar hoofdpersoon Gemma Woodstock een nieuw bestaan probeert op te bouwen en waaraan Bailey haar nieuwe thriller In de donkere nacht heeft opgedragen: ‘Melbourne, deze is voor jou’.

Bailey debuteerde in 2017 sterk met Het duistere meer, dat werd bekroond tot het beste Australische thrillerdebuut en wereldwijd een bestseller werd.

Daarin maakt de lezer kennis met rechercheur Gemma Woodstock, die te maken krijgt met de moord op een docente die ooit haar klasgenoot en een rivaal in de liefde was. Woodstock – niet de makkelijkste – is beland in een affaire met een collega, die uitmondt in een miskraam en een crisis met de vader van haar zoontje Ben. In het eerste deel wordt ze geconfronteerd met de spoken uit haar verleden.

In het tweede deel is Woodstock overgeplaatst naar Melbourne en probeert ze de draad op te pakken en te leven met het gemis van haar vijf­jarige zoontje, dat bij zijn vader is blijven wonen. Dan wordt een zwerver op straat doodgestoken, en vervolgens de hoofdrolspeler van een grote film die in de straten van Melbourne wordt ­gedraaid. “Nog een zombiefilm ook,” zegt haar nieuwe partner Nick Fleet, “godsamme, wat een slechte grap.”

Anonieme zwerver

Bailey: “Toen ik mijn agent vertelde dat ik van plan was de moord te laten plegen tijdens de ­opnamen van een zombiefilm viel ze even stil. ‘Sorry, wat?’ Maar het leek mij perfect: heel veel figuranten, allemaal verkleed als zombies en dus onherkenbaar. En dan is er het contrast tussen die anonieme zwerver en die beroemde filmster. Er wordt ook veel gefilmd in Melbourne, dus het voelt realistisch.”

Bailey wilde journalist worden, maar rolde op haar twintigste de reclamewereld in. “I love it! Het is zo’n leuke industrie, het gaat over ideeën, verhalen die je wil vertellen, er werken veel creatieve mensen. Maar ik zit niet in het creatieve deel van de sector, en ik wilde altijd al een boek schrijven. Op een gegeven moment heb ik ­mezelf een deadline gegeven en gezegd: en nu doen. Toen ik mijn eerste versie af had en naar een agent had gestuurd, kreeg ik per ommegaande een reactie met feedback en een voorstel voor een contract– en toen ging het ineens heel snel.”

De reeks rond Gemma Woodstock telt vooralsnog drie boeken. Bailey werkt nu aan een losstaande thriller over een onderzoeksjournalist. Lachend: “Zo is de cirkel toch nog rond. Ik was toe aan een nieuwe hoofdpersoon in een andere omgeving, maar ik sluit zeker niet uit dat er nog een vierde boek over Gemma Woodstock komt.”

“Toen ik aan mijn eerste boek begon, zag ik haar meteen voor me. Ze was heel helder voor me, haar fysiek maar ook haar innerlijke frustraties, hoe ze het gevecht met de wereld aangaat. In het eerste boek is ze 28 en is haar leven ­extreem chaotisch. Ze is op een kruispunt in haar leven beland, waarin veel scheef zit en ze zich gevangen voelt. In het tweede boek, als ze net in Melbourne is aangekomenen en ze daar haar rol binnen het team moet bevechten, voelt ze zich erg verloren. In het derde deel, dat in Australië net is verschenen als Where the dead go, is ze 35, 36 en heeft ze haar zaakjes wat meer op orde, al is het nemen van goede beslissingen nog steeds niet haar forte.”

Boze mails van lezers

Gemma Woodstock karakteriseert zichzelf in In de donkere nacht: ‘Een buitengewoon goede rechercheur, een belabberde partner, hooguit een redelijke moeder.’ Ze is een problematische heldin die ook nog eens besluit haar kind niet zelf op te voeden – Bailey heeft er wel boze mails van lezers over gekregen. “Vaders komen toch veel makkelijker met zoiets weg. Het druist in tegen de ideeën die mensen hebben over moederschap. Ik vind het ook niet per se geweldig, maar ik vond het een interessante lijn om te onderzoeken, omdat het zo gecompliceerd ligt. Aan de ene kant is ze ‘the good one’, de rechercheur die aan de kant van de wet staat, aan de andere kant leidt ze haar leven niet op een manier die veel mensen de juiste zouden noemen.”

Gemma Woodstock, zegt Bailey, is stekelig, ­gecompliceerd, bot. “Ze heeft het hart op de tong, ze snauwt en grauwt. Een heerlijk personage om over te schrijven, vooral in haar dialogen. Ze is ook enorm ambitieus, een workaholic met een enorme innerlijke gedrevenheid en een groot gevoel voor recht. Ze heeft een grote ­empathie voor de slachtoffers en het onrecht dat hen is aangedaan. Daarom zet ze altijd door, hoe zwaar ze het zelf ook heeft.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden