PlusInterview

Sanne Wallis de Vries: ‘Trek je toch niet zo veel van anderen aan’

Na het bejubelde Gut staat Sanne Wallis de Vries (1971) nu in het theater met Kom. Veel muziek en vrolijk absurdisme, maar met een bezorgde ondertoon.

Beeld Sanne Zurné

In Kom kondigt u een paar keer aan te gaan speechen over de stand van de wereld, maar u lijkt de woorden niet te vinden.

“Ik kom daar bewust niet helemaal uit. Ik loop vast omdat ik dat in het echt ook doe. Ik lees veel over het klimaat en de boodschap is altijd dat het al vijf óver twaalf is. We kunnen het nog vertragen, maar waarschijnlijk gaan we naar de klote. Wat moet je dan nog zeggen? Ik snap niet dat er niet meer ondernomen wordt. Dat we blijven hangen in oude overtuigingen. Ook op het gebied van gelijkheid, bijvoorbeeld.”

U vertelt over uw oma, die steeds milder ging denken over homoseksualiteit. Onze ‘basisbedrading’, zoals u het noemt, kan dus veranderen?

“Echt veranderen misschien niet. Het kan zich wel ontwikkelen. Ik ben nu bijna vijftig en merk dat ik mentaal minder snel ga bewegen. Dat ik nieuwe dingen minder snel omarm. Dat betekent niet dat ik me tegen het nieuwe verzet. Ik zie dat er allerlei soorten mensen zijn en ik zie dat ze allemaal een andere naam hebben. Ik vind daar niet zoveel van. Het heeft namelijk niets met mij te maken.”

Pleit u daarom in uw voorstelling voor meer onverschilligheid?

“Dat komt voort uit sociale media. Ik verbaas me erover hoe volwassen mensen zich daar volledig laten gaan. We betrekken alles op onszelf. Als je op Instagram bekenden ziet die een feestje met elkaar vieren en jij wist daar niets van af, voel je je direct naar. Je denkt: ik ben helemaal niet uitgenodigd. Je denkt dat die foto over jou gaat.”

“Het tegenovergestelde zie je bij de Canal Parade. Ik ken mensen die kwaad worden van dansende homo’s op een boot. Maar dat is hún feestje: je hebt er niets mee te maken. Als je daar bang of boos van wordt, zegt dat alleen iets over jou. Trek je toch niet zo veel van anderen aan.”

Doet u het zelf weleens?

“Natuurlijk. Niets menselijks is mij vreemd. Als ik op Twitter lees dat de opnames van een nieuwe serie zijn begonnen en ik ben niet uitgenodigd voor de casting, denk ik soms: shit, daar had ik best in willen spelen. Daar moet je jezelf overheen zetten.”

Maar toen uw dochter fan bleek van RuPaul, een Amerikaanse dragqueen, hoefde u daar niet aan te wennen?

“Nee, ik vond het juist wel grappig. Ik ken hem al sinds de jaren tachtig en vond het toen al een heel mooie vrouw. Hij presenteert nu het programma RuPaul’s Drag Race, een talentenjacht voor dragqueens. Hij zei daar iets moois over: de show is puur entertainment. We wijzen niet met een beschuldigende vinger naar witte ­heteromannen. Maar we laten wél zien dat deze mensen er ook zijn. En we nemen ze bloedserieus. Mijn dochters zitten nog in de vormende fase. Ik vind het heel prettig dat zo’n show onderdeel is van hun bedrading.”

Kunt u sympathie opbrengen voor mensen die zich wel verzetten tegen veranderingen? Voor wie de wereld te snel gaat?

“Dat vind ik moeilijk en ik weet ook niet of sympathie de weg is. We mogen elkaar best aanspreken. De lastigste soort mens is voor mij de mens die vindt dat hij mag oordelen over anderen. Maar terwijl ik dat zeg, doe ik het zelf natuurlijk ook. Laat ik het zo stellen: hoe gevarieerd of divers een maatschappij ook denkt te zijn, er is altijd een norm. En die norm is al heel lang hetzelfde.”

De witte, heteroseksuele man is de baas.

“Ik vind het zo vermoeiend dat we anno 2020 nog steeds moeten nadenken over of de één beter is dan de ander. Dat vrouwen nog steeds minder worden betaald. Als mannen dochters krijgen, willen ze hopelijk dat die meiden in alle vrijheid en onafhankelijkheid keuzes gaan maken in het leven. Maar als diezelfde mannen er moeite mee hebben om net zoveel aan de opvoeding bij te dragen als hun vrouw, gaat het eigenlijk al mis. Dan houdt je al een structuur in stand.”

Kom, van Sanne Wallis de Vries: 3 t/m 7 maart in De Kleine Komedie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden