PlusColumn

San Ming was lang het best bewaarde interieurgeheim van Nederland

Voormalig stilist San Ming was lang het best bewaarde interieurgeheim van Nederland. Maar op zijn salon sales van schilderijen, thuis in Oud-Zuid, is alles nu binnen een half uur weg, ook de stoelen.

San Ming, volgens vrienden the leading actor in his own one-act playBeeld Carly Wollaert

Zondag is het weer zover. Tijd voor een van de exclusieve pop-up­galeries thuis bij San Ming. Zo'n dertig schilderijen maakte hij ervoor, maar zojuist had hij een echtpaar over de vloer dat er alvast drie reserveerde. Letterlijk nat onder zijn kwasten verkocht. "Eén moet ik er zelfs nog afmaken."

San Ming, 64 ('nog twee jaar en eindelijk AOW') zit achter een riante notenhouten tafel op een tuinstoel in zijn vijfkamerbovenwoning. "Al mijn stoelen zijn verkocht," zegt hij, "want Rika (stilist en ontwerpster Ulrika Lundgren van Rika Studios) wilde die per se ook." Hij vindt het prima, hecht zich niet aan spullen, en vindt het leuk mensen blij te maken.

Huis als showroom
Ming schildert, maakt objecten, meubels en sieraden. Zijn huis dient als showroom en laboratorium. Minstens twee maal per jaar gooit hij het gehele interieur om, inclusief vloer en wandbekleding. "Nieuwe dingen uitproberen, verrassende kleurcombinaties, onverwachte materiaalkeuzes, verschillende kunstperiodes door elkaar."

Momenteel is zijn hele huis zwart-wit. Net als zijn meeste schilderijen, waarvoor hij allerlei technieken en materialen mixt. 'Ik werk veel met potlood, schuurpapier en acryl, want dat droogt lekker snel. Voor olieverf heb ik geen tijd."

Ook tijdens zijn werk als stylist heeft hij altijd geschilderd. Vijftien jaar geleden besloot hij ervan te gaan leven. Toen vrienden enthousiast reageerden, begon hij met private sales. Aanvankelijk duurden die twee dagen. "Véél te lang, en ik maar op een stoeltje zitten, vreselijk."

Allerlei trucs
Tegenwoordig huurt hij dames in met prijslijsten en stickers, om alles in goede banen te leiden. Na twee uur is het afgelopen. Genodigden staan in de rij op de trap en zelfs buiten. "Mensen halen allerlei trucs uit om de eerste keuze te hebben. Doen alsof ze de uitnodiging niet goed hebben gelezen, of dat er bij hen aanvang drie uur stond, in plaats van vijf uur, maar ik stuur ze gewoon weer naar buiten. Even wachten. Zo heeft Linda de Mol hier ook een keer anderhalf uur op de trap gezeten."

Serveert hij daar dan alvast een hapje? "Ik peins er niet over."

Klokslag vijf uur mag iedereen het walhalla betreden. Dan is alles binnen een half uur verkocht. "Lampen, stoelen, iedereen loopt te sjouwen met kandelaars en vazen."

Nieuw schilderij
Daarna wordt er nog geborreld. Vriendin Jean Beddington, voorheen van restaurant Beddington's, verzorgt de hapjes. "Eind van de dag zit ik op de grond in een lege kamer, heerlijk. 's Ochtends start ik meteen met gaatjes dichtplamuren, verven en begin aan een nieuw schilderij." Hij houdt drie sales per jaar, tussendoor verkoopt hij ook privé aan huis op afspraak.

In het begin waren het vooral modevrienden en interieurstilisten die op zijn sales afkwamen. Dankzij mond-tot-mondreclame is die groep uitgebreid. "Moet ook wel, want de Iebele van der Meulens (hoofdredacteur Linda l'Homo en Linda Mode) en de Hans van Brakels (fotograaf) hebben álles al." Niet zonder trots vertelt hij dat interieurheldin Kate Hume ook een paar keer langs is geweest.

Mings prijzen zijn sympathiek: 300 euro voor een klein schilderij tot 1600 voor een grote op bestelling. "Ik vind het leuk dat jonge mensen mijn spullen ook kunnen kopen. Ik zag laatst die prijzen van de werken van Mart Visser, ik viel bijna op de grond. Dat wil ik absoluut niet. Ik hoef niet op Art Basel Miami te hangen, noem mijn werk ook geen kunst, dat is meteen zo serieus. Nu kan ik allerlei stijlen door elkaar maken. Van kubisme tot Amerikaans realisme, het is eigenlijk een Gesammtkunstwerk."

Andy Warhol op de achterbank
Ming werd geboren in Weesp, doorliep Mode­academie Vogue en verdiende op zaterdag een zakcentje bij 'de leukste en wildste kapper ooit', Boy G in de Reguliersdwarsstraat. "Ik heb er architect Benno Premsela nog gewassen met citroenshampoo, lekker fris."

Omdat er met visagie meer te verdienen viel, ging hij werken voor Viva en Avenue. Op zijn 21ste was hij in New York assistent van stilist Barbara Dente, die veel werkte met fotografen Bruce Weber en Herb Ritts. Het waren de tijden van de wilde feesten met Calvin Klein en consorten op Fire Island.

Op weg naar een feest van modellenagent Eileen Ford stapte hij in een flanellen Schotse ruiten pyjama met bijpassend koffertje ('What was I thinking?') in een limousine, bleek Andy Warhol op de achterbank te zitten. "Hij heeft nog een polaroid van me gemaakt."

Minimalistische stillevens
Na tien jaar, in 1982, keerde hij terug naar Amsterdam om er als stilist aan de slag te gaan voor Elegance en Residence. "Al vond ik kleren nooit zo interessant, nog steeds niet."

Door veel te werken met fotograaf Miep Jukkema werd hij een meester van sfeervolle, minimalistische stillevens. Een vichyssoise, een klassieke, koude aardappelsoep, in een wit porseleinen koffiekopje, met op een servet ernaast een garnalensandwich en lepeltje. Niemand doet het mooier.

Tegenwoordig doet hij geen styling meer en huizen inrichten van anderen, daar begint hij niet aan. Hoewel hij drie jaar geleden wel alle 197 schilderijen leverde voor een hotel in Vélizy, even buiten Parijs, volledig ingericht door het Nederlandse duo Ravage. "Ik heb me het lazarus geschilderd. Maar ja, it doesn't mean a thing if it ain't got that Ming."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden