PlusRecensie

’s Lands eerste Netflixserie Ares is er een met internationale allure

Ares volgt de poging van een buitenbeetje om een genootschap van corpsballen binnen te dringen. De eerste Nederlandse Netflixserie ziet er veelbelovend – en bij vlagen intrigerend op z’n Kubricks – uit.

De nieuwe Netflixserie Ares is opgenomen in Amsterdam.Beeld Pim Hendriksen

SERIE
ARES

Regie Giancarlo Sanchez en Michiel ten Horn
Met Lisa Smit, Jade Olieberg, Robin Boissevain, Tobias Kersloot
Te zien op Netflix

In de proloog van Ares zien we op de vertrouwde tonen van Ramses Shaffy’s Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder in sneltreinvaart de introductie van een naamloze eerstejaars studente voorbijkomen. Ze neemt afscheid van haar ouders, wordt ontgroend en ontmaagd, gaat bij een studentenvereniging, wordt bedrogen en getroost door vriendinnen. 

Niets bijzonders dus, tot het moment waarop ze te midden van haar studiegenoten op bloedige wijze zelfmoord pleegt, na eerst met een gouden schaar haar ogen te hebben uitgestoken.

Buitenbeentje

Welkom bij Ares, want zo heet niet alleen de eerste Nederlandse Netflixserie maar ook de studentenvereniging waar de betreurde noviet lid van was geworden. Al noemt Aresbestuurslid Carmen (Lisa Smit) de geheimzinnige eliteclub liever ‘een genootschap van mensen met potentie’.

Die omschrijving wekt de interesse van Rosa (Jade Olieberg), de even ambitieuze als nuchtere hoofdpersoon van deze serie. Als eerstejaars student medicijnen uit de Bijlmer is ze duidelijk een buitenbeentje ­tussen haar beter gesitueerde studiegenoten. Ze heeft bovendien een moeder die geestelijk behoorlijk in de war is.

Wanneer haar voormalige vriendje Jacob (Tobias Kersloot) haar mee uit eten neemt, leidt dat tot haar eerste confrontatie met Ares. Jacob, die zelf bij Ares zit, wil niet dat Rosa zich met het genootschap inlaat, maar Rosa zegt graag te worden uitgedaagd. Ze is ook nuchter genoeg om niet al te zeer onder de indruk te zijn wanneer de leden van Ares zonder probleem een etentje onder De Nachtwacht in het Rijksmuseum blijken te kunnen regelen: “Zijn jullie corpsballen met een museumjaarkaart of zo?”

Met Rosa heeft Ares een hoofdpersoon waarmee de kijker zich gemakkelijk kan identificeren, al laten de scriptschrijvers haar af en toe wel erg nadrukkelijk zeggen hoe ze in het leven staat (“Niemand bepaalt wat ik wel of niet doe”).

Rosa’s tegenhanger is de myste­rieuze, minzame Carmen, het gezicht van Ares, de geheimzinnige sekte die er naar eigen zeggen al eeuwenlang voor zorgt dat het kleine Nederland schatrijk is. Om bij Ares te komen moet je worden uitgenodigd en vervolgens een uitgebreide ontgroening doorstaan die, indien je wordt goedgekeurd, wordt bekroond met het brandmerk van Ares.

Net The X-Files

Het exclusieve genootschap heeft voor zijn rituelen goed naar Stanley Kubricks zwanenzang Eyes Wide Shut gekeken, want de mysterieuze bijeenkomsten worden gadegeslagen door in lange gewaden gehulde, gemaskerde leden.

‘Geheimzinnige shit,’ aldus Rosa, maar het ziet er natuurlijk wel intrigerend uit, ook voor de kijkers. Ook de locaties mogen er zijn: in de eerste aflevering worden niet alleen het al genoemde Rijksmuseum aangedaan, maar ook het minstens zo fotogenieke Tropenmuseum, waarbij troosteloze beelden van de nachtelijke Bijlmer als contrast dienen.

De eerste twee afleveringen van Ares die vooraf beschikbaar waren zien er veelbelovend uit, al werd er in de tweede aflevering wel erg lang met zaklampen in duistere ruimtes rondgedwaald – het leek The X-Files wel.

Toch is deze eerste Nederlandse Netflixserie er een met internationale allure, die ook ver buiten Nederland een groot publiek moet kunnen trekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden