PlusTheaterrecensie

Rundfunk is weer oergeestig en incorrect

Beeld Mark Engelen

Waarom sleutelen aan een succesformule? Dat moeten Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde hebben gedacht toen ze aan hun tweede voorstelling begonnen. Wachstums­schmerzen was een hit en dus krijgen we, oneerbiedig gezegd, meer van hetzelfde. De pijn van het opgroeien is ingeruild voor de pijn van het sterven, maar sketches vol incorrecte grappen en onverwachte wendingen zijn opnieuw de belangrijkste steunpilaren.

Dat is niet erg, want Van Kalmthout en Van de Velde, die deze zomer hun eerste speelfilm uitbrengen, hebben een geweldig gevoel voor schrijnende humor. Het soort humor dat onder vuur schijnt te liggen. Het zijn bovendien fantastische acteurs die hun sketches met de kleinste gebaartjes een andere kant op kunnen sturen.

In een simpel decor komen figuren voorbij die we hopelijk niet herkennen uit ons dagelijks leven, maar misschien wel uit het beerputje van onze gedachten. Zoals de cipier van een ter dood veroordeelde gevangene die op maandagochtend vraagt ‘of hij dit weekend nog iets leuks heeft gedaan’.

Oergeestig, hoe Van de Velde de ene na de andere sneer afvuurt op die crimineel. Zielig, hoe Van Kalmthout rillend van angst en roepend om zijn moeder in zijn cel ligt. En is hij eigenlijk wel schuldig?

Of Rundfunk zich erg druk maakt om de zeggingskracht van hun werk valt te betwijfelen. Toch kun je de cipier best een spiegel noemen. We lachen om zijn perversiteit, maar komen met onszelf in de knel omdat hij zo’n onderdanige man is.

Er zijn meer parels. Zoals de onorthodoxe relatie tussen een vader en zijn puberdochter. Of de alledaagse problemen van een pedofiel. Subliem is de sketch waarin hij een soortgenoot tegenkomt die net als hij op een ‘date’ staat te wachten. Om de tijd te doden, keuvelen ze wat over het weer.

Minder geslaagd

Toch bevredigt Todesangstschrei net iets minder dan Wachstumsschmerzen. Daarin zaten ook een aantal goede sketches die niet leunden op seks en geweld. Dit keer zijn de paar scènes zonder die ingrediënten duidelijk minder geslaagd dan de rest. Het gesprek tussen twee mannen die elkaar bij de bushalte op kinderachtige wijze irriteren, mist bijvoorbeeld echt een angel.

Soms bekruipt je daardoor het gevoel dat Rundfunk vooral heel erg hard op maatschappelijke gevoeligheden stampt in de hoop de zaal daarmee te overbluffen.

Als dat inderdaad hun strategie is, werkt hij overigens alleen maar omdat ze hem zo goed uitvoeren. Zonder die sublieme timing, het naadloze samenspel en de goed uitgedachte details zouden ze het publiek er niet mee aan hun voeten krijgen. Of in ieder geval niet tachtig minuten lang.

Op het vakmanschap en de lachdichtheid valt weinig af te dingen, maar erg moeilijk hebben de heren het zichzelf niet gemaakt.

Todesangstschrei

Door Rundfunk
Gezien 21/2 Oude Luxor Rotterdam
Te zien 4/3 Schouwburg Amstelveen; 14-15/4 De Meervaart; 24-28/5 De Kleine Komedie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden