Roskilde gets loaded

Lily Allen op het Roskilde Festival. Foto Roy Mantel

Roskilde Dag 3

Na de nagenoeg perfecte vrijdag kan de zaterdag alleen maar tegenvallen. Maar misschien moeten we deze derde dag van Roskilde op een andere manier beoordelen. Vandaag vormt voor velen van de 75 duizend aanwezigen de opmaat voor een wilde nacht, vol sex, drugs en nog meer drank (de Denen kunnen ongeremd los gaan). Bovendien is menigeen al doodmoe van twee eerdere wilde nachten en de nog steeds voortdurende hitte.

In ieder geval is de programmering veel minder interessant dan de vorige dag. Er lijkt vooral gekozen voor acts die de festivalbeleving dienen, en niet zozeer de verbeeldingskracht van de kritische muziekliefhebber. Zo kunnen we hier wel zwaarwichtige beschouwingen gaan houden over de voornaamste bespelers van het hoofdpodium (Gogol Bordello en Slipknot), maar beide acts doen simpelweg waarvoor ze zijn ingehuurd: een grote massa entertainen.

Gogol Bordello, vervangers van Lil Wayne (ziek), deed dat met wervelende gypsypunk, die het meer moet hebben van effectbejag dan van muzikale finesse. Heel leuk wat snorremans Eugene Hütz allemaal op het podium aan rondjes rent, maar een paar echt goede liedjes zouden het niveau van de band dadelijk opstuwen.

Slipknot zorgt later op de dag voor een nog daverender succes. Hun keiharde metal is toegankelijker dan je op grond van hun obscure uitdossing (¿enge¿ maskers') zou vermoeden. Zo af en toe wordt er weer eens een vuurpluim van het podium gespoten en het hoofdveld headbangt met z¿n 60.000 zielen braaf van voor tot achter mee. Leuk? Ja. Muzikaal interessant? Niet zo.

Nu moeten wij zeggen dat we van de pathos van de door serieuze muziekliefhebbers op handen gedragen Elbow in de Arena ook niet erg onder de indruk geraakten. De gevoelvolle melodieën en zogenaamde doorleefde bonvivant-voordracht van zanger Guy Garvey doet het goed bij de wat oudere meisjes, die al meegalmend een traan meepinken, maar wij vinden het allemaal erg larmoyant. Elbows muziek biedt een overdosis melodrama.

Dan liever de knetterharde, maar goudeerlijke metalpunk van de Canadese Cancer Bats, headbangende mannen in anarcho-zwart, die er even een vrolijk covertje van Beastie Boys (Sabotage) uitknallen. Of de stralende Afrikaanse klanken van het blinde Malinese duo Amadou & Mariam (binnenkort voorprogramma van Coldplay op hun Amerikaanse toernee), waarvoor een gigantische meute in de Arena (17.000 mensen) op de been is gekomen.

In die zelfde tent zal Lily Allen in de vroege avond gloriëren. Op geheel eigen en smaakvolle wijze tilt ze vermaakspop voor de Idols-jeugd naar het hoogste plan. Nadat ze is uitgespeeld met haar zwarte glittervoile, stapt ze parmantig in het rond en brengt al dansend in een veel te kort zwart rokje de hoofden van de jongens en meisjes op hol. De meisjes willen net zo zelfverzekerd zijn als Lily, en de jongens zouden haar wel een spannend vriendinnetje vinden, zo iets. Lily, coupe Cleopatra en bijna voortdurend met een sigaret in de hand, lijkt zich er niet druk om te maken. Ze giechelt veel, springt, entertaint en kan natuurlijk putten uit een geweldig repertoire aan meezinghits, zoals LDN, Smile en Fuck You. Iets eenzaams straalt ze wel uit. Waarschijnlijk zou ze na afloop het liefst met haar duizenden aanwezige leeftijdsgenoten op het terrein aan het partyen slaan, maar dat zit er niet in. Haar populariteit is te groot, en bovendien: haar helikopter, waarmee ze naar Roskilde is gevlogen, wacht.

Heel fijn is tenslotte het optreden van The Pains Of Being Pure At Heart, de vrolijke New Yorkse shoegazers, die een ontwapenend enthousiasme koppelen aan heerlijke melodieën en een vleugje stofzuigergitaar. Kortom, de optelsom van Jesus & Mary Chain, The Smiths en My Bloody Valentine, maar dan light. Waar ze enige tijd geleden duidelijk moeite hadden met Paradiso, winnen ze op Deense festivalgrond (in de volle Pavilion-tent, 2000 mensen) gaandeweg zichtbaar aan zelfvertrouwen en muzikale slagkracht.

Dat komt goed uit, het is per slot van rekening The 4th of July, Amerikaanse Independence Day. En nog zaterdag ook, daar zingen ze het aanstekelijke Come Saturday voor. Met als resultaat een door de organisatie toegestane toegift (een unicum op Roskilde). Zanger Kip Berman vraagt nog op z'n Brooklyns wie van het publiek er op dat moment onder invloed drugs is (talloze armen de lucht in) en wie 'loaded'. Die laatste vraag had Kip niet hoeven te stellen. Laverend te midden van de waggelende of volkomen uitgetelde dronken Deense festivalgangers keren wij in het donker terug naar ons nachtelijk onderkomen. (TOM ENGELSHOVEN & ROY MANTEL)

Gezien: 4 juli, Roskilde

Lees morgen het verslag van Roskilde Dag 4, met Pete Doherty, Eagles Of Death Metal, White Lies, Madness en Coldplay

Gogol Bordello. Foto EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden