Roskilde Dag 1: Fijnzand, zon en grote drukte

Was de vorige editie van Roskilde een dramatisch waterballet, ditmaal hebben we te maken met het andere uiterste. Door de hoge temperatuur is de gigantische festivalvlakte ten zuiden van het Deense fjord-plaatsje al op de eerste dag veranderd in een immense stofwolk, waar opstuivend Sahara-fijnzand de slijmvliezen danig op de proef stelt.

Hoewel het dit jaar niet uitverkocht schijnt te zijn, lijkt het drukker dan ooit. Zetten mensen uit bij tropische hitte? Of zorgt de brandende zon dat er nu niemand meer op de camping achterblijft, een camping overigens waar gezwommen kan worden in een meer, de kratten bier op steekwagentjes binnen worden gerold en de verschillende afdelingen getooid zijn met beloftevolle namen als Camp Desperate Housewives of - prozaïscher, maar met Deense directheid - Camp Cunt.

Stampvol is het op het terrein. Vreemd genoeg opent op het grote veld Teitur, de droefgeestige troubadour van de Far Oer-eilanden. Hij heeft een dameskoor en een band met blazers bij zich, maar eerlijk gezegd worden we niet echt vrolijk van zijn semi-akoestische melancholieke verrichtingen. Het publiek wel. Dat wil zeggen, het Scandinavische gedeelte ervan. Zijn aankondigingen gaan in het Deens en zijn blijkbaar grappig. De teksten van zijn liedjes gaan weer in het Engels en die zingen de 30.000 Scandinaviers wel allemaal woord voor woord mee.

Wij hadden liever gehad dat Duffy daar op het hoofdpodium had gestaan, maar de blondine uit Wales laat de altijd wat claustrofobische Arena uitpuilen. Van zeer veraf is zij een mier in een mini-jurk. Haar prachtsongs (Rockferry, Warwick Avenue en natuurlijk Mercy) klinken alsof iemand haar album heeft opgezet. Duffy kan er niks aandoen. Voor de 20.000 mensen herbergende tent is haar roem nu al te groot.

Dit beeld herhaalt zich de gehele vooravond. Waar je ook komt, de tenten - en die zijn groot hier in Roskilde - puilen uit. Zo is het bij de fantastische show van de Amerikaanse rapper Lupe Fiasco, die met band en crew snoeiharde beats koppelt aan melodieuze arrangementen en al scanderend fel uithaalt naar de zittende Amerikaanse president: Kick Bush.

Zo is het bij de sferische Fins/Franse ijskonijn-wave van The Dø, en zo is het bij wat de revelatie van de avond zal worden: het New Yorkse gezelschap MGMT. Ze kondigen een van hun nummers aan als `eight songs in one¿ en daarmee slaan ze de spijker op de kop. Hun muziek zet de luisteraar voortdurend op het verkeerde been en houdt je tegelijkertijd goed bij de les. Het gaat van electro naar symphonisch en van Ziggy Stardust-achtige rock-extravangaza naar onversneden psychedelica. En daarbij klinken ze totaal niet bedompt, bestudeerd of geforceerd, maar juist monter en opgeruimd. Als zanger Ben Goldwasser zijn poncho aantrekt voor de geweldige synthi-discodeun Kids, gaat het dak er af.

Eigenlijk alleen bij The Gossip is het vanavond minder druk. Maar dat komt omdat de lijvige zangeres Beth Ditto en haar band min of meer tegelijkertijd geprogrammeerd staat met publieksfavoriet Radiohead op het grote veld. Nadat Ditto met het publiek eerst het Deense woord voor Shit instudeert, zet ze stipt om 10 uur als Thom Yorke en zijn mannen opmoeten Radioheads I' m A Creep in, en zingt met veel zelfspot: ' What the hell am I doing here, I don't belong here'. Zag ze er in haar glitterjurk aanvankelijk uit als Imca Marina, na een kost plaspauze keert ze terug in een nauwsluitend zwartwit stoeipakje, een en al vrolijke obesitas. Al dat visueel vertoon maakt de muziek - Blondie meets electro meets punk - er niet minder eendimensioneel op.

Radiohead tenslotte, speelt een weinig communicatieve set van zo'n twee uur voor een publiek van zeker 60.000 man. De beeldschermen tonen alleen maar chaotische verknipte beelden van de musicerende bandleden, en het publiek achter op het veld wordt niet echt bereikt. Sowieso heb je het idee dat de Denen op deze mooie zomeravond meer belangstelling hebben voor andere Denen, dan voor het experimentele politiek correcte quintet uit Oxford.

Thom Yorke kan kwelen wat hij wil (de zeer warrige setopbouw helpt ook niet mee trouwens), maar echt op gang komen wil Radiohead vanavond op Roskilde niet. Er zijn momenten van kortstondige roes, maar daarna valt de boel weer stil. Veel songs van In Rainbows trouwens, maar pas helemaal aan het eind- slaat dan toch de vonk over: bij Karma Police. Voorspelbaar ja. Maar oh wat mooi.
(ROY MANTEL, met dank aan TOM ENGELSHOVEN)

Morgen: Roskilde Dag 2
Lees morgen vanaf het middaguur het versag van Roskilde Dag 2. Met o.a. Kate Nash, Band Of Horses, Gnarls Barkley, Kings Of Leon, CocoRosie, Grinderman en Goldfrapp.

www.roskilde-festival.dk

Direct als het Festivalterrein haar deuren opent, rennen de eerste fans al naar de rij voor Radiohead, om maar vooraan aan het grote podium te kunnen staan. Vijf uur wachten wordt voor lief genomen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden